Menu & Search

De staartjes van Nolah

De staartjes van Nolah

Al acht jaar lang ben ik een jongensmoeder. En al acht jaar heb ik niet meer hoeven doen dan sporadisch een pot met gel opendraaien en hier en daar wat modelleren. Tegenwoordig hoef ik niet eens naar een pot gel te kijken want mijn jongens doen hun kapsel, veel liever zelf. Niet stoer als mama dat doet. Of nog beter: ze doen helemaal geen gel in hun haar, want dat is te veel werk en daar wordt je zo moe van. 

Maar met meiden zit dat dus anders en dat begin ik me steeds meer te beseffen nu dat mijn dochters haren bijna net zo hard groeien als het onkruid in onze voortuin. Ik kan er dus niet meer onderuit komen: staartjes maken.

Haren doen: niet mijn specialiteit

Laat dat nou net niet bepaald mijn specialiteit zijn. Dat is het niet als het op mijn eigen haar aankomt en dus al helemaal niet bij iemand anders. Al heb ik drie jaar geleden wel geleerd om visgraat vlechten te maken via Youtube tutorials. Hallelujah, wat is Youtube soms handig. Niet dat ik daar de tijd voor heb, ik heb ’s ochtends amper tijd om een borstel door mijn eigen haar te halen laat staan om complete haarcreaties (iets met niet uit het bed kunnen komen). Maar anders zou het ongetwijfeld gemiddeld een uur per vlecht duren.

Staartjes maken dus. Ik doe het inmiddels steeds vaker bij Nolah en ik heb ook maar eens van die gekleurde elastiekjes gekocht. Ik moet toegeven: het staat super schattig en vooral ook ondeugend bij haar en opzicht weet ik een of twee staartjes nog wel te managen. Althans, ik krijg de elastiekjes erin. Is ook een kunst bij kronkelige dreumes zoals mijn dochter.

Heeft papa die staartjes gemaakt?

De palmboom

Maar als het op finetunen aankomt dan is dat een ander verhaal. Overal om me heen zie ik kleine meisjes met perfecte scheidingen en staartjes recht op het hoofd, terwijl mijn dochtertje rondloopt met twee scheve palmbomen op haar hoofdje. Om over een rechte scheiding nog maar te zwijgen. Zo vroeg laatst een vriendin van me of papa haar staartjes had gemaakt. Nou, had hij ze maar gemaakt, dan waren ze misschien wel recht geweest!

Ik heb nu al nachtmerries over het feit dat ze straks haar eigen mening gaat krijgen en uiteindelijk bij mij gaat aankloppen om haar haren te doen in de meest lastige creaties. Daarom denk ik dat ik me (of mijn man) maar alvast bij een of andere vlecht workshop ga inschrijven. Dat scheelt over een aantal jaren vast een heleboel gemekker.

Moeders van dochters, hoe doen jullie dat toch? 

Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!