Menu & Search
Een ei hoort erbij, maar nu ben ik er wel klaar mee

Een ei hoort erbij, maar nu ben ik er wel klaar mee

Eigenlijk kon ik ze gisteren al niet meer zien; paaseieren. Maar na vandaag heb ik het gevoel dat als ik nog één ei of ei gerelateerd gerecht eet, ik er spontaan een paar ga leggen. Gelukkig is het ”normale leven” weer begonnen en daarmee regelmaat: kinderen naar school (hallelujah), en eindelijk weer duidelijk onderscheid in eettijden. Ik heb de afgelopen dagen echt geen benul gehad van of ik nou aan het ontbijt, lunch, diner, brunch of dinch zat. Het eten bleef maar komen. Ik had bijna kaakkramp gekregen van al dat gekauw op paasbrood en (chocolade) eieren en een constant gevoel van schaamte om al dat eten in overvloed terwijl elders kinderen hun eten moeten zoeken tussen het vuilnis. Wat hebben we het slecht met z’n allen. Begin ik ook nog bijna als een prediker te klinken.

Begrijp me niet verkeerd, het was weer een geslaagd feestje. Ondanks mijn last minute voorbereidingen lagen alle eieren op tijd verstopt. Gniffelend stond ik ’s avonds nog eieren te verstoppen met mijn man waarbij ik me hardop afvroeg voor wie ik het verstoppen eigenlijk deed. Voor de kinderen of voor onszelf? Je snapt ‘m al, dit was een retorische vraag.

De tweedaagse eet-marathon kon beginnen

De volgende ochtend stonden de kinderen al om vijf uur naast ons bed te stuiteren van de zenuwen. Na twee uurtjes rekken moesten we er aan geloven. Eieren zoeken en daarmee was de tweedaagse eet-marathon begonnen. En dat deden we. We ontbeten, Gingen naar mijn moeder voor een lunch en eenmaal thuis gingen we gewoon weer verder met kaas en een uitgebreid diner met vrienden. Op het einde van de avond waren we zo misselijk dat we het bed in doken en daarna geen beweging meer hebben gemaakt.

Chocolade eieren vervelen nooit

In tegenstelling tot bij mij had het eet-festijn voor mijn man een abrupt einde. Hij werd plotseling ziek (ik denk dat de hoeveelheid ei die hij at tot toxische waardes in zijn bloed zijn gestegen) en opeens moest ik de eet-marathon solo voortzetten. Nouja, niet helemaal solo. want ik had nog schoonfamilie om bij aan te schuiven. Hier schoof ik nog een paar gevulde eieren naar binnen en toen was ik er toch wel écht klaar mee. Op die eieren van chocolade na dan. Die vervelen echt nooit.

Hoe was jullie Pasen?

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!