Menu & Search
Een kinderfeestje geven is topsport

Een kinderfeestje geven is topsport

Beide jongens mochten een tijdje terug een extra kaarsje uitblazen. Dat betekende automatisch ook de horror van het organiseren van een kinderfeestje. Iets wat sowieso al een extra lading had dit jaar.  Ik bezorgde de jongens namelijk hun eerste trauma: ik vergat vorig jaar hun kinderfeestjes te geven in alle hectiek, met de geboorte van baby Nolah. Tegen de tijd dat ik me dat realiseerde, was er al bijna driekwart jaar verstreken en leek het alsnog geven van een feestje zinloos.

We hadden dus wat goed te maken dit jaar. Hoewel ik al wat ervaring opdeed in het geven van kinderfeestjes ben ik er nog niet zo bedreven in. Maar ik gooi de handdoek niet gelijk in de ring. Tegen de tijd dat Nolah haar eerste kinderfeestje geeft, zal het vast allemaal gesmeerd lopen, toch?

Bijna een partyplanner ingehuurd

Doordat ik er zo tegenaan liep te hikken ging er een heleboel tijd verloren. Eerst verstreken er  een paar dagen en vervolgens een paar weken met als resultaat dat de druk om twee kinderfeestjes te organiseren alleen maar hoger opliep

. Inmiddels was ik zo diep gezonken dat ik al bijna in staat was om honderden euro’s over de balk te smijten voor een partyplanner die alles van A tot Z uit handen zou nemen, maar dat leek me financieel gezien toch niet zo verstandig. (psychisch gezien was het me 100% waard geweest)

Let the horror begin

Om tot een geschikte datum te komen liet ik mijn brein nog harder kraken dan op een drie sterren sudoku. Al snel kwam ik tot de conclusie dat er slechts één weekend geschikt was en dat was het weekend na koningsdag. Om er maar vanaf te zijn besloten we de kinderfeestjes maar op zaterdag en zondag te vieren. En hier is waar het al gelijk de mist in ging. Iemand moest die bewuste dag cocaïne in mijn thee hebben gestopt want waarom zou ik hier anders mee hebben ingestemd?

Wie uit te nodigen?

Op een blauwe maandag ging ik dan toch maar opzoek naar de uitnodigingen die ik vorig jaar al kocht en verzamelde ik al mijn moed om te beginnen aan horrorscenario nummer 2: wie uit te nodigen en het daadwerkelijk schrijven van de uitnodigingen.

Na een uitvoerige discussie: er mochten per kind 6 kinderen uitgenodigd worden kwamen er dan toch voorzichtig wat namen. Ik vind het altijd verschrikkelijk om kinderen teleur te moeten stellen dus ik vond het moeilijk om me te houden aan het 6 kinderen per feest principe, maar ik wist dat als ik dit zou overschrijden me dit later zou bezuren. En toen dat drama erop zat moesten die uitnodigingen ook nog foutloos geschreven worden. Opperste concentratie vereist, maar waar vind je die met drie kinderen die drukker zijn dan de gemiddelde ADHD-er?  Gelukkig verprutste ik geen enkele uitnodiging en besloot ik ze ook maar gelijk te bezorgen. So far, so good.

De activiteit

Om niet onder te doen aan de druk van de verwachtingen van een acht-jarige organiseerde ik een super cool kinderfeest in een klimpark. Best prijzig maar omdat ik het trauma van het skippen van het kinderfeest het jaar daarvoor wilde vervagen besloot ik het maar te boeken. Wat was er in godsnaam gebeurd met ouderwets koekhappen? Damn you, verwende kinderen van tegenwoordig.

De kleuter was gelukkig een stuk makkelijker. Die was al blij met een gratis speeltuin en wat snoepjes en friet.

Het bewuste weekend

Na een korte nacht slaap was het bewuste weekend al aangebroken. De kinderen stonden stijf van de zenuwen om zes uur naast ons bed te springen (in de meivakantie nota bene). Daarna werd het een lange ochtend want er werd ieder kwartier gevraagd hoe lang het nog zou duren tot de kinderen zouden komen. Tegen de tijd dat ze er daadwerkelijk waren was ik al emotioneel uitgeput.

Gelukkig was er tijdens het klimmen begeleiding want de druk om acht kinderen zonder kleerscheuren en het liefst met gevulde buik weer thuis af te leveren is behoorlijk groot. Het feestje was een succes. Op het einde van de dag voelde ik me zo moe dat ik niet eens na kon denken over het feit dat er de volgende dag nog een feestje was.

Na een déjà vu in de ochtend was het dan tijd voor feestje nummer twee. Omdat de weersverwachtingen slecht waren besloten we maar te verkassen naar het indoor apendorp. Alsnog de financiële strop al bespaarde we wel wat euro’s door een tien rittenkaart te kopen en de frietjes thuis te bakken.

Hoewel ik die dag meerdere keren mezelf vervloekte vanwege het kinderfeestweekend liep deze dag ook gesmeerd. Er waren geen incidenten en op het einde een boel blije kindergezichten.

Topsport, die kinderfeestjes

Begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn jongens niets liever dan gelukkig en vond het geweldig om mijn jongens zo te zien genieten. En die twee dagen friet eten waren ook nog niet eens zo’n drama, maar man, wat is het een topsport, die kinderfeestjes! Wie zegt dat het niet zo is, is bij deze af. Gelukkig zijn we er weer voor een jaar vanaf.

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!