Menu & Search
Even met drie kinderen naar Zeeland

Even met drie kinderen naar Zeeland

Mijn kinderen waren een van de gelukkigen die herfstvakantie hadden met het mooie weer. Wat een prachtige Indian Summer hebben we gehad! Ik had allerlei plannen in mijn hoofd om met de kinderen te gaan doen want als je de kinderen anno nu aan hun lot overlaat dan heb je de poppen aan het dansen. ”Ik verveel me. Mag ik op de tablet? Mag ik tv kijken?”

Een dagje naar Zeeland

Buiten spelen? Wat is dat? Oké, een tikkeltje overdreven misschien, maar menig ouder snapt vast wel wat ik bedoel.

Toen ik plotseling een uitnodiging kreeg van een Brabantse vakantievriendin, en inmiddels vind ik dat ze ook wel gepromoveerd is tot mede momfriend, om een dagje naar Zeeland te komen. Inclusief overnachting.

Liet ik me dat twee keer zeggen? Is deze vraag retorisch? Nee en ja. Ik ging dit doen. Hoe, geen idee, maar ik ging gezellig met mijn drie kinderen naar Zeeland. Helemaal naar de Westerschelde vanuit Venlo. Appeltje, eitje.

Mijn man was iets sceptischer. Hij zag vooral de beren op de weg. Mijn Jan-Dirk die plotseling in de soep zou kunnen lopen. Oké, de keuring was verlopen en oké er zat een gat in de uitlaat en oké, hij is de jongste niet meer. Ik moesti verplicht met zijn auto, waardoor mijn trip een dag zou worden uitgesteld want meneer moest die dag zo nodig op cursus in Rotterdam.

Maar ik dacht: hell no! Hoe eerder hoe beter. Dus bedelde ik diezelfde middag, de dag dat ik eigenlijk ook zou vertrekken bij mijn ouders of ik hun auto mocht lenen. Mijn vader kan mijn grote bruine ogen, die mijn dochtertje helaas voor mij als ouder en gelukkig voor haar ook heeft geërfd.  Via Whatsapp bracht ik mijn man ervan op de hoogte dat ik toch nog diezelfde dag naar Zeeland zou vertrekken en dus begon ik als een malle met pakken.

Op de vlucht

Luchtbedden, slaapzakken en koffers vlogen letterlijk door het huis alsof ik een voortvluchtige was die op het punt stond om ontmaskerd te worden. In feite was ik ook wel op de vlucht: op de vlucht voor de dagelijkse sleur. Een ding is zeker. In je eentje inpakken voor drie kinderen is haast niet te doen. Zelfs voor één nacht niet.

Veel tijd om na te denken over waar ik mezelf nu weer in had gestort was er niet. De auto werd—samen met Google Maps, gestart. Het enige doel: heel aankomen en wat er ook gebeurd, niet over Antwerpen rijden!

Het eerste en meest belangrijkste lukte me, maar hoe het kan weet ik nog steeds niet: in Antwerpen belandde ik wel. Op de dag van de Europese top met afgesloten snelweg naar Brussel wel te verstaan. Alleen maar omdat Google Maps dat zei. Blijkbaar ben ik een onderdanig type. En ik was lichtelijk in paniek, omdat Google zei dat er een vet lange file was bij Eindhoven.

Ik verdwaalde maar drie keer

Ik verdwaalde gelukkig maar drie keer in Antwerpen voordat ik met het rubber van de banden weer contact kreeg met Nederlands asfalt. Dat overigens stukken beter rijdt dan Belgisch asfalt. Sorry Belgen.

Daarna verliep de reis voorspoedig en ook het parkeren wilde na 35x steken wel lukken.

Toen ik over het strand liep was ik al het leed gelukkig allemaal al snel vergeten. Ik genoot van de zilte lucht, het avondeten, de gezellige gesprekken en de wijn. Van 4 losgeslagen kinderen en een peuter die niet in haar slaaptentje wilde vertoeven wat minder. Die nacht, ik sliep niet maar lag ik dus ook met de peuter bovenop me. En halverwege de nacht ook nog met een uit de kluiten gewassen derde groeper. Vermoeiend, maar gezellig, maar vermoeiend.

Die ochtend wisten we dan ook niet hoe snel we al die koters het strand op moesten krijgen. Daar duwde ik de peuter eindeloos lang op de ”’Whieee” a.k.a. schommel en ving ondertussen heerlijke na zomerse zonnestralen op.

Als afsluiting werd er geluncht en onder het lunchen werd er gestept, wat de serveerster nogal zenuwachtig maakte. Ze was duidelijk niet zoveel kinderen in een lichting gewend. Maar goed, ik wordt ook altijd zenuwachtig van zoveel kinderen bij elkaar. In het bijzonder van mijn eigen kinderen.

Ik had nog maar net de lunch achter de kiezen toen ik me realiseerde dat ik ook weer al die slaapzakken, het luchtbed, de onbeslapen slaaptent en andere t***** zooi moest inpakken. Het liefst voor de zon de Westerschelde in was gezakt. Nog een nacht blijven was niet echt een optie omdat het huisje de volgende dag weer verhuurd zou worden.

Ik voelde me op en top vrouw

Dus vloog alles opnieuw door huis rechtstreeks de auto in. En net toen iedereen na een paar ontsnappingspogingen en een hoop gejammer eindelijk in de riemen zat, besloot de auto om gewoon even niet meer te starten. Dat was ook het moment dat ik me even op en top vrouw voelde. Want als er iemand geen verstand van auto’s heeft dan ben ik het wel.

Toch deed ik een dappere poging om een diagnose te stellen met behulp van, hoe kan het ook anders: Google! Maar het is net als met het menselijk lichaam: wanneer je je symptomen Googled ben je ten dode opgeschreven. Zo was het dus ook met de auto, die zelfs geen startgeluid meer maakte.

S.O.S ANWB

Ik probeerde mijn paniek te onderdrukken, maar ik denk niet dat het gelukt is. Ik was namelijk niet eens zelfstandig in staat om te bedenken dat ik misschien de ANWB moest bellen. Mijn man en vader die ik ondertussen telefonisch ook had besmet met mijn misères hielpen me daar gelukkig aan herinneren.

Het moest vast iets super complex zijn vertelde ik de dame van de ANWB helpdesk waarop zij, overigens totaal niet onder de indruk, antwoordde dat er zo snel mogelijk iemand aan zou komen. En dat was zo. Binnen 15 minuten stond er iemand, en binnen 5 minuten was de monteur (die nog net niet hardop dacht: ja hoor, daar heb je weer zo’n vrouw) ook weer weg.

Waarom? Daar wil ik het niet over hebben.

Ahum, ahum. Oke vooruit dan: de accu was dus gewoon leeg omdat het knipperlicht de hele dag, of misschien wel meer dan een dag had aangestaan. Met het schaamrood op mijn wangen gaf ik de kinderen de schuld. Dat ik dit mogelijk zelf had veroorzaakt behoorde absoluut niet tot de mogelijkheden.

Ik weet ook niet eens hoe ik met startkabels overweg moet, dus ik was allang blij met deze man. Ode aan de ANWB! Bovendien kwam zo dat geld dat ik iedere maand aan ze betaal ook een keer van pas. e terugreis verliep gelukkig soepel zonder extra bijkomende schade.

Alleen naar Zeeland met drie kinderen. Dat is best te doen.

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Er zijn geen reacties :-(

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!