Menu & Search
Fiction Friday #18

Fiction Friday #18

Iedere vrijdag lees je hier het vervolg op een doorlopend verhaal dat uiteindelijk een roman wordt in de rubriek Fiction Friday. Een beetje fictie op vrijdag om het weekend mee in te gaan. Nieuw hier? Via deze link kun je alles op je gemakje teruglezen. 

Ik zit helemaal in de schrijfflow deze week. Het ene idee na de andere schiet me te binnen. Het zal wel met het begin van het nieuwe jaar te maken hebben. Een frisse start. Als Nienke een frisse start mocht maken weet ik niet of ze zou doen wat ze nu gaat doen. Ik zal je niet langer ophouden. Lees vlug verder. 

Vorige week in Fiction Friday:

Zoekterm: Ank van den Bergh, overleden. Moordenaar, je bent een moordenaar. Met deze harde beschuldigende woorden die Ankie tegen me sprak in mijn achterhoofd. Klikte ik voor een laatste poging op het vergrootglas. Met succes. Ik schrok. Een overlijdensbericht gedateerd uit 1997 in de GrootNissewaard het jaar voordat mam gestorven was. Dries Klink, zoon van Dick Klink en Ank van den Bergh. Uit de verschillende achternamen kon ik opmaken dat ze uit elkaar waren. Haar zoon was dood. Met grote ogen staarde ik naar het overlijdensbericht waar stond dat Dries op negenjarige leeftijd plotseling was overleden. Ik kreeg het koud. Hoe kon ze mama van zoiets vreselijks beschuldigen?

Terwijl ik met mijn vork zat te prikken in mijn insalata Caprese bleef ik denken aan die ene zin in het overlijdensbericht van het zoontje van Ank. Dorian had me meegenomen naar een Italiaans restaurant in Spijkenisse. Normaal gesproken was ik echt dol op Italiaans eten, maar nu kreeg ik geen hap door mijn keel. Ik besefte me op dat moment ook nog eens dat ik eigenlijk over twee weken al naar mijn tante op Elba zou vertrekken. Ook dat had ik Dorian nog niet verteld. Zou ik zolang zonder hem kunnen? In korte tijd was hij zoveel voor me gaan betekenen dat ik hem niet meer uit mijn leven kon wegdenken. Als iemand me dit een half jaar geleden had verteld, dan zou ik nu zowat gestikt zijn in de mozzarella van mijn salade.

‘Is de salade niet goed?’ Een ober met een Italiaans uiterlijk en dito accent keek me bijna treurig aan.
‘Oh hij is perfect meneer.’ Vlug nam ik een hap van een stukje tomaat met basilicum.
‘Ik zie het al, jullie zijn verliefd. Amare!’ daarna richtte de ober —wiens naam Fredo was volgens zijn naamkaartje— zich op Dorian. ‘Voer die bella ragazza, signore. Anders doe ik het.’ Hij knipoogde naar Dorian. Ik schoot in de lach. Altijd even charmant, die Italianen.
‘Gelukkig, je kunt nog lachen. Ik wou dat ik je gedachten kon lezen. Het lijkt af en toe wel alsof je je in twee werelden begeeft.’ Dorian boog zich over de tafel en tuitte zijn lippen. Ik drukte er vlug een kus op en nam een tweede hap. ‘Ik zal het maar snel opeten voordat de voedselmaffia komt.’

Die avond dronk ik  rode wijn uit de Chianti streek. Veel rode wijn. Meer rode wijn dan eigenlijk goed voor me was en ik gewend was. Mijn hoofd tolde. Alle gebeurtenissen en informatie waren me gewoon even teveel. Ik moest toch maar naar Elba gaan. Dan kon ik daar misschien tot rust komen.
‘Kom je naar boven?’ Dorian keek me verwachtingsvol aan. ‘Of moet ik je soms dragen?’
‘Nee, nee het gaat wel.’ mijn stem klonk vreselijk dronken voor zover ik kon beoordelen op dat moment. Ik leek Ankie wel. Bij die gedachte voelde ik een steek in mijn borst. Vlug verdrong ik de gedachten en stak mijn hand uit naar Dorian die inmiddels voor me was gaan staan. ‘Kom dronken droppie, dan begleid ik je naar boven. De volgende keer toch maar een glaasje minder.’ Ik had eigenlijk verwacht dat hij als arts zijnde boos op me zou zijn dat ik zoveel wijn had gedronken. Maar Dorian vroeg nooit ergens naar. Niet naar mijn afwezige en waarschijnlijk soms vreemde gedrag, niet naar mijn afstandelijke houding in het begin en ook nu niet naar mijn gezuip. Wat voor beeld zou hij wel niet van me hebben?

Het voelde net alsof ik op een vlet op de volle zee stond te balanceren toen ik aan Dorians arm naar boven liep. Ik moest me op de trap wel drie keer vastgrijpen aan de leuning omdat ik anders zou vallen. Bovendien voelde ik dat ik misselijk werd. Bovengekomen rende ik naar het toilet om over te geven. Als de tiramisu er nu uit zou komen zou ik het daarna nooit meer eten. Dat zou vreselijk zijn. Ik vervloekte mezelf meerdere malen dat ik zoveel had gedronken en haalde een paar keer diep adem terwijl Dorian zachtjes door mijn haar ging en lieve dingen tegen me fluisterde. Toen het braakgevoel zakte bracht hij me een groot glas water dat ik in een keer moest opdrinken. Dat deed ik gehoorzaam en liet me vervolgens neerploffen op zijn bed waar de storm op zee alleen maar heftiger werd. Als ik mijn ogen sloot leek het alsof de kamer nog harder ronddraaide dan villa volta in de Eftelling.

Na een tevergeefse poging van Dorian om met me te vrijen lag hij al snel te slapen. Ik keek naar hem. Hij lag altijd op zijn rug te slapen, met open mond en armen uitgestrekt als een kruis. Het was een rare gewaarwording, maar ik vond het schattig. Ik pakte mijn telefoon en stuurde Britta een berichtje. Misschien was ze nog wakker, dan konden we kletsen. Het was inmiddels half twee ’s nachts. Wie hield ik voor de gek. Britta lag altijd op tijd in bed. Op Facebook stonden alleen wat statusupdates met foto’s van middelbare schoolvriendinnen die ik nooit meer sprak en een hoop reclame. Ik legde mijn telefoon weer terug op het nachtkastje. Ik besloot om nog even naar beneden te gaan. Een wandeling door het huis zou vast helpen. Ik voelde me al een stuk beter dan een uur eerder.

In het pikkedonker sloop ik naar beneden. Ik neusde even in de koelkast voor een nachtelijke snack maar daar was niets naar mijn wens te vinden. Ik besloot om de tv aan te zetten. Voor een kwartier zapte ik doelloos heen en weer. Buiten herhalingen van nieuws, oppervlakkige programma’s en platte 0900 reclames over zogenaamde gewillige meisjes was er niets fatsoenlijks op tv. Misschien kon ik nog wat in de praktijk doen, een vaasje neerzetten of iets dergelijks. Toen ik het licht aanknipte viel mijn oog op Dorians PC. Hij stond nog aan. Als een beer op honing werd ik aangetrokken naar zijn computer. Ik drukte een willekeurige toets in op het toetsenbord en de screensaver sprong er af. Er stonden maar weinig pictogrammen op Dorians bureaublad. Behalve die van de browser en tekstverwerkingsprogramma’s zeiden de pictogrammen me niets. Ik googlde de naam van een willekeurig pictogram: omnihis. Het was software om het elektronisch patiëntendossier in bij te houden. Ik bewoog het pijltje naar het pictrogram en klikte erop tot mijn eigen verbazing. Waar was ik mee bezig. Er verscheen een inlogscherm met inlognaam. Het wachtwoordveld was leeg. Gelukkig, dan zou ik ook niet in de verleiding komen. Ik voelde me net een klein kind dat zojuist zonder toestemming de hele snoeppot had leeggegeten. Maar dan nog stouter. Maar ik zou wel bij mijn eigen dossier kunnen. Of dat van Ankie. Misschien kon ik meer te weten komen. Ik schrok van mezelf. Vlug klikte ik een nieuwswebsite aan en las wat artikels tot mijn oog viel op outlook. Zou het zijn zakelijke of privémail zijn? Voordat ik het wist zat ik in zijn mail te neuzen. Daar viel mijn oog al snel op een mail met het onderwerp: uw inloggegevens. Het kwam van Omnihis. Ik herinnerde me weer dat hij zei dat hij alles opnieuw moest instellen. Dit kon geen toeval zijn. Het was doodsimpel. Het wachtwoord stond gewoon in die mail. Dorian zou er absoluut niet achter komen. Ondertussen vroeg ik me af of het de alcohol was of de nieuwsgierigheid of een combinatie van beiden die me dit soort afschuwelijke praktijken liet doen. Maar ik moest het weten. Dit was mijn kans. Het was niet voor niets zo makkelijk. Ik kopieerde en plakte het betekenisloze tien tekens lange wachtwoord en drukte op enter.

Het werkte! Het programma begon te laden. Ik snapte er niets van en klikte wat heen en weer. Ha, dat moest het zijn. Patiënt zoeken. Ik toetste de volledige naam van Ank in en hield mijn adem in.

Volgende week lees je meer … Fijn weekend! Wat zijn jouw plannen?

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!