Menu & Search
Fiction Friday #19

Fiction Friday #19

Iedere vrijdag lees je hier het vervolg op een doorlopend verhaal dat uiteindelijk een roman wordt in de rubriek Fiction Friday. Een beetje fictie op vrijdag om het weekend mee in te gaan. Nieuw hier? Via deze link kun je alles op je gemakje teruglezen. 

Vandaag even lekker kort, ik zat namelijk even letterlijk ergens middenin. Dr House himself had mij en manlief maar liefst drie afleveringen in zijn greep. Serieus, beste afleveringen ooit. Seizoen zes, aflevering een, twee en drie. En nu zit MR. my husband naast me gewoon aflevering vier verder te kijken terwijl ik zit te typen. Wat mij dus niet blij maakt. Willen jullie niet weten. Lees snel verder.

Vorige week in Fiction Friday:

Maar ik moest het weten. Dit was mijn kans. Het was niet voor niets zo makkelijk. Ik kopieerde en plakte het betekenisloze tien tekens lange wachtwoord en drukte op enter.Het werkte! Het programma begon te laden. Ik snapte er niets van en klikte wat heen en weer. Ha, dat moest het zijn. Patiënt zoeken. Ik toetste de volledige naam van Ank in en hield mijn adem in.

Mijn zoekopdracht leverde vijf resultaten op, maar ik hoefde niet lang te zoeken aangezien ik haar doopnamen al wist. Ze stond bovenaan. Ariana Beatrice van den Bergh.  Ik cirkelde met het pijltje om haar naam op de display. Daarna liet ik het pijltje voor vijf seconden rusten, haalde een diepe teug adem en klikte. Ik deed mijn ogen dicht toen het dossier begon te laden. Dit was fout. Niet als in fout van foute tenenkrommende carnavalsmuziek maar fout in de zin van het kwaad. Het is voor een goed doel herhaalde ik keer op keer als een mantra in mijn hoofd. Maar ik was me er volkomen van bewust dat ik mezelf dat maar voorloog om een beter gevoel te krijgen. De software was als hiërogliefen lezen voor een leek waardoor ik me blind staarde tot mijn ogen er pijn van gingen doen. Ik klikte doelloos op dingen waarvan ik dacht dat ze me misschien verder zouden brengen maar alle Latijnse termen lieten mijn hoofd tollen. Ik moest per woord opzoeken wat de betekenis was. Dit zou misschien wel uren gaan duren. Af en toe zag ik iets herkenbaars. Depressie, hallucinaties, persoonlijkheidsstoornis, alcoholabusus. Allemaal ontstaan in het jaartal nadat haar zoon was overleden. Ik las dingen over opnames in instellingen en afkickklinieken  maar niets dat me verder bracht dan dat ze het waarschijnlijk had verzonnen door haar hallucinaties.

‘Nienke?’ verschrikt sprong ik op vanuit mijn stoel. Achter me stond Dorian in zijn boxer verbaasd naar me te kijken. Of eerder ontzet. Dat was het juiste woord dat zijn gezicht omschreef. ‘Ik was even wat aan het surfen.’ Fuck hoe ging ik me hier ooit uit redden? Waarom was ik zo’n ontzettend uilskuiken dat ik dacht dat hij er niet achter zou komen. Een beetje aan het surfen. De stomste smoes ooit. Er bekroop me een ontzettend naar gevoel. Een gevoel dat me naar adem liet snakken. Het was paniek. Hoe. had. ik. zo. stom. kunnen. zijn. 

‘Hoezo doe je dat dan hier? Dat kun je toch ook op je telefoon?’
Die was, eh leeg. Ik kon niet slapen.’
‘Oh.’ Ik kon aan alles zien dat Dorian achterdochtig was. Zijn ogen én zijn lichaamstaal verrieden hem. Zou mijn lichaamstaal mij ook verraden? Hij zette een stap dichterbij. ‘Waarover was je aan het ‘surfen’ dan?’

‘Nou gewoon, vrouwen dingen.’ Ik bleef als een standbeeld voor het beeldscherm staan. Alles stond nog open. Hij mocht niet dichterbij komen. Misschien kon ik me hier nog uit redden. Er bestond een kleine kans toch? Ik richtte mijn ogen ten hemel. God, hoor je me? Ik heb je nu nodig ja? Ook al wek ik de indruk niet in je te geloven. Voor deze ene keer moet je me helpen. Bij Boeddha heb ik het namelijk al verpest. Ik ben net al mijn karma kwijtgeraakt. Alsjeblieft? Misschien was God milder. ‘Heb je ook zo’n honger? Heb je misschien nog een eitje ofzo? Kunnen we samen wat eten.’ Ik wist dat het over was. Ik was altijd al een slechte leugenaar geweest.

‘Ik wil het nu niet over eten hebben, Nienke. Had je überhaupt door dat ik al zo’n vier minuten achter je stond mee te kijken?’
Ik zweeg. Wat moest ik anders doen? U heeft het recht om te zwijgen. Alles wat u zegt kan tegen u gebruikt worden. ‘Zeg eens wat, Nienke. Wat moest je in Ankies dossier? Zeg alsjeblieft iets waar ik wat aan heb. Iets relevants. Iets waardoor ik nu niet alle reden heb om  boos op je te worden.’

Maar ik had niks relevants te melden. Ik had tegen hem gelogen, over heel veel dingen. Mijn moeder had iemand vermoord. Ank had het op mij gemunt, of op mijn moeder. Op wie eigenlijk? Wat gebeurde er verdomme allemaal. Ik had hier ook niet voor gekozen, maar Dorian ook niet. Hij had alle recht om kwaad op me te zijn. Niet alleen woedend, nee pisnijdig.

Dat was het. Dr. House is calling. Ik wens jullie dus allemaal een geweldig weekend. Volgende week lezen jullie hoe boos Dorian is en meer. 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!