Nu aan het lezen
Help! ik ben een voetbalmoeder geworden

Help! ik ben een voetbalmoeder geworden

Je kent ze wel. Voetbalmoeders. Het soort moeder dat langs de kant staat te blèren naar haar kind. ”KOM OP, DOORPAKKEN! SCHIET DIE BAL  (binnendsmonds gevloek: $ %&*) NAAR VOREN.”

Ik ben bang dat ik er een van ben

Van die moeders die het altijd beter weten en dat terwijl ze thuis nog te lui zijn om een strijkbout aan te raken en een bal nog misstrappen als die voor hun voeten ligt.

Moeders die de voetbalwedstrijd van hun kind zóó spannend vinden dat er soms zelfs tena’s aan te pas moeten komen. Van die moeders die doordeweeks poeslief zijn, maar op zaterdagochtend veranderen in monsters die in het geniep de meest vieze blikken toewerpen naar de voetbalmoeders van de tegenpartij waar zelfs onkruid nog van zou vergaan als blikken konden doden.

Overdrijf ik? Misschien. Maar ze zijn er. Én ze zijn met veel! Ik ben bang dat ik daar nu dus deel van uit maak.

Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen mijn man.

”Als hij op voetbal gaat, dan wordt ik echt nóóit zo’n moeder.”

”Echt nooit!”

Echt nooit duurde helaas een half seizoen mini-Fjes.

De competitie ging van start en daar stond ik dan op een zekere, veel te vroege zaterdagochtend. Half slaapdronken, nog geen koffie gehad—dus chagrijnig en zei ik al dat ik moe was(?) langs de kant te kijken hoe mijn kind in volle ornaat met zijn iets te grote voetbaltenuetje tegenover de tegenstander stond. Een tikkeltje gespannen maar klaar om te winnen. Want hoewel wij ouders en de trainers opperen dat het allemaal om het plezier in het spel draait, willen we allemaal stiekem niets liever dan dat ons kind wint.

Om mijn zoontje zo te zien op dat veld, dat deed iets met me.

Gevreesde voetbalmoeder

Ik weet niet of het de algehele sfeer was, de gelijkgestemde ouders (waarmee we inmiddels de meest gezellige barbecues ooit hebben), of de drive van de kinderen zelf maar (…) f*ck it. Het was ikzelf. Ik die vanaf de eerste trap tegen de bal, de smaak te pakken kreeg en transformeerde—als een weerwolf met volle maan, in een ware, door mezelf oh zo gevreesde voetbalmoeder.

Ik verzette me niet eens. Schaamteloos stond ik daar langs de kant. Mijn kind en zijn teamgenoten aan te moedigen. Oftewel: te schreeuwen als een viswijf op de gemiddelde Rotterdamse markt. KOM OP! GOEIE BAL, JONGENS. SCHIET, SCHIET SCHIEEEET! 

See Also
zo plak je je kind niet achter het behang

Ik ben oprecht teleurgesteld bij iedere tegengoal

En ik sta daar springend langs de lijn, als een volslagen malloot bij iedere (bijna) goal die valt.

En ik ben oprecht teleurgesteld (voor mijn kind) bij iedere tegengoal en verloren wedstrijd. Oké en ook een beetje vloekend en tierend in mijn hoofd.

Trots

Maar ik ben vooral ongelooflijk trots om te zien hoe gemotiveerd die jongetjes zijn. Hoe goed ze het met elkaar kunnen vinden, hoeveel plezier ze in het voetballen hebben én uiteraard hoe goed ze erin zijn. Goed? Ze zijn de beste!

En daarmee dus ook trots op mijn nieuw verworven titel: voetbalmoeder.

 

Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Wat is jouw reactie?
Droevig!
0
Eye-opener!
0
Herkenbaar!
0
Hilarisch!
0
Interessant!
0
Spannend!
0
Bekijk reacties (0)

Reageren is niet suf!

Your email address will not be published.

© 2019 strijkenissuf.nl alle rechten voorbehouden

Deze website maakt gebruik van affiliate links. Check voor meer informatie de privacy verklaring

Scroll To Top