Menu & Search
Het gaat niet zo goed met me

Het gaat niet zo goed met me

Hey, hoe gaat het nou met je? En met je bedrijfje? Ik twijfel, in gevecht met mijn ambivalente gedachtes. Ik wil mensen niet teleurstellen, want ik heb het juist zo goed voor elkaar. Maar het feit dat de tranen me in de ogen springen terwijl ik dit typ spreekt voor zich. Het gaat niet zo goed met me. Ik heb genoeg werk sinds ik mijn baan in het ziekenhuis heb opgezegd en met de kinderen gaat alles perfect. Financieel gaat het goed en ook in de liefde ben ik gelukkig. Daar heb je weer zo´n verwaande millenial die echt alles heeft maar toch niet gelukkig is. Zo´n millenial die zogenaamd tegen een burn-out aan zit. Een schop onder de kont nodig heeft, want vroeger hadden we niks te klagen. 

Stoppen met liegen tegenover mezelf en anderen

Klopt als een hamer. Of een specht. Wat jij wil. Als een bus. Shit! Weer die tranen. Wat een onsamenhangend verhaal is dit aan het worden. Het valt me zwaar om dit te schrijven, maar schrijven is het enige waar ik eigenlijk echt plezier in heb momenteel en het voelde onnatuurlijk om over badpakken en recepten te schrijven, of zelfs over mijn vakantie in Dublin zonder kinderen (komt nog wel hoor). Nee het is tijd om te stoppen met die leugens tegenover mezelf en tegenover anderen. Het gaat niet goed met me en dat is dat.

Waarom gaat het dan niet goed met je?

Hoewel ik ook wel voel dat het niet goed met me gaat vind ik het lastig om exact te  verwoorden wat nou het grote probleem is. Maar ik ga het toch proberen. Zoals ik al zei valt er eigenlijk niet veel te klagen, behalve dat ik niet gelukkig ben met wat ik doe. Dat is al heel erg lang zo. Lang geleden toen ik een opleiding moest kiezen wist ik eigenlijk al niet wat ik echt wilde worden. Van de ene kant trok ik heel erg naar de medische wereld en van de andere kant enorm naar de artistieke wereld. Ik wilde naar Sint Lucas, het grafisch lyceum of iets anders creatiefs, maar van de andere kant wilde ik ook dokter worden. Mensen helpen en medische puzzels oplossen. Dat leek me zo gaaf. Helaas verknalde ik mijn VWO en ook mijn HAVO en daarmee waren de kansen om ooit dokter te worden bekeken. Maar dat is niet het grote probleem. Ook het feit dat ik koos voor verpleegkunde en niet voor Sint Lucas is niet waar ik mee zit want de ervaring die ik nu heb zou ik nooit willen missen. Toch heb ik  er nu even geen zin meer in. Ik ben ZZP verpleegkundige en waarschijnlijk de meest gedemotiveerde ZZP-er ooit, want in de destructieve fase waarin ik nu zit heb ik al mijn werkplekken opgezegd en zit ik binnenkort zonder werk.  Stressvol? Nee. Het voelt juist  als een grote last die van mijn schouders valt. Juist het feit dat ik nog een paar dagen moet werken bezorgd me hartkloppingen. En ook het feit dat ik dit nu allemaal zo zeg is behoorlijk destructief. Want wie neemt er nou iemand aan die zo ontzettend geen zin heeft om haar werk uit te voeren. Als ik dit zou lezen zou ik mezelf ook niet graag aannemen. Het goede nieuws is dat ik er na een tijdje rust vast wel weer anders over denk en ik nu gewoon even wat time off nodig heb.

Wat wil je wel dan?

Maar waar wordt ik wel gelukkig van dan? Nou, schrijven natuurlijk. En alles wat er bij bloggen komt kijken. Sinds ik schrijf (5 jaar alweer) is het pas duidelijk geworden waarvoor ik denk dat ik op de wereld ben gezet. Dingen bedenken en maken. Verhalen vertellen. Wellicht zelfs mensen aan het denken zetten. Of gewoon domweg vermaken. I don’t care.

Iemand die mijn gevoel perfect verwoordde is Avicii. (Ik was geschokt toen ik hoorde dat hij  overleden is. Een leeftijdsgenoot, prachtig persoon en een muzikaal wonder.)

WE ALL REACH A POINT IN OUR LIVES AND CAREERS WHERE WE UNDERSTAND WHAT MATTERS THE MOST TO US.

For me it’s creating music. That is what I live for, what I feel I was born to do. – Avicci (R.I.P.)

”We bereiken allemaal dat punt in ons leven en in onze carrière waarbij we eindelijk begrijpen wat er het meest toe doet. Voor mij is dat schrijven. Daar leef ik voor en daarvoor ben ik geboren. ” Aldus hoe mijn versie klinkt.

Luxe is ook een probleem

Overdreven? Misschien. Ik leef natuurlijk ook voor mijn gezin. Die doen er het allermeeste toe. En dat is gelijk waarbij we de kern van mijn probleem bereikt hebben. Het grote millenial luxe probleem. De drang om te presteren. Om al je dromen waar te maken. The sky is the limit en vrijheid is alles.

Ik wil koste wat kost alle ballen hoog houden. Want om ons gezin te onderhouden is mijn geld nodig, ik wil ook mooie spullen kunnen kopen en leuke dingen doen. Bovendien wil ik niet falen als zelfstandig ondernemer. Ik wil de beste echtgenote zijn, de beste moeder, de beste werknemer, de beste schrijver en -blogger. En nu faal ik dus op alle vlakken want alles tegelijk gaat natuurlijk nooit lukken. Ik ben een chagrijnige vrouw, uitgeputte mama, overspannen werknemer. Om maar te zwijgen over mijn blog.

Wat ga je eraan doen?

Zo kan het dus niet verder gaan. Ten eerste moet ik stoppen met die prestatiedrang. Middelmatig is ook goed genoeg. Behalve als het op schrijven aankomt. Nee, grapje. Je ziet ik heb nog een weg te gaan. Ik ga in ieder geval weer mijn best doen om plezier te krijgen in alles en stoppen met liegen tegenover mezelf. Mijn lessen die ik leerde bij de psycholoog weer in de praktijk te brengen. Het is oké om je niet zo goed te voelen en om daarover te praten. Stap twee is om leuk werk te zoeken. Ik dacht altijd dat ik meer uitdaging nodig had en dat als ik geen verpleegkundige meer zou zijn ik geen voldoening uit mijn werk zou kunnen halen maar dat zit natuurlijk allemaal in mijn hoofd.

Wil je je verpleegkunde opleiding dan zomaar aan de kant schuiven?

Nee, het zou natuurlijk super onverstandig zijn om helemaal te stoppen. Werken hoort er nou eenmaal bij. Ik kan momenteel niet leven van alleen maar verhalen schrijven. Hoe graag ik het ook zou willen, dat is nu niet reëel, maar ik hoop dat dit in de toekomst natuurlijk wel realiteit wordt. In plaats daarvan heb ik gesolliciteerd voor een baan met niet al te veel uren waarbij ik mijn verpleegkundige achtergrond kan gebruiken en waarbij de taken me echt oprecht super leuk lijken. Nu nog hopen dat ik die baan krijg en anders komt er vast wel wat anders op mijn pad. Daarnaast krijg ik hopelijk meer rust om mijn blog verder uit te bouwen.

Wat hoop je in de toekomst?

Vooral dat ik rust vind in wat ik doe. Dat ik een leuke niet al te stressvolle baan vind waarin ik plezier heb. Natuurlijk hopelijk in combinatie met Juliaflynn.nl en wie weet ooit mijn eigen boek(en). Dat ik een relaxte mama  en -echtgenote wordt en daar genoeg voldoening uit haal. Niets meer en niets minder. Het is een cliché maar ik ga ‘m toch lekker typen. Het leven is te kort om ongelukkig te zijn. Wees trots op jezelf en straal dat uit. Hup, mede millenial, mama of wie dan ook. Geef jezelf ook die schop onder je kont en ga doen wat je echt gelukkig maakt! Maar wees wel reëel  en doe alles met mate. Werk aan de winkel!

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!