Menu & Search
Hoe die badbevalling nou precies ging

Hoe die badbevalling nou precies ging

Dat baby’s niet vanzelf komen, daar was ik nu onderhand wel achter. Maar daar waar ik bij de tweede nog super angstig was voor de bevalling stond ik er deze keer amper bij stil. Ik had het immers te druk met poetsen. Hoe dan ook, het plan om in een bad te bevallen, waarover ik eerder schreef, bleef mijn grote wens. De verloskundige was gelukkig dolenthousiast en dat gaf me alle vertrouwen en het laatste zetje om dit door te zetten. 

Allereerst moest er natuurlijk een bad komen, eentje huren leek me de beste optie en na wat speurwerk op het net vond ik een mooie waarin ik mezelf wel als een walvis in zag puffen. (Voor diegene die ook op zoek zijn: ik bestelde het bad bij www.bevallingsbaden.nl) ik ging voor het grotere bad waarbij, als je dat graag wil je partner mee in bad kan. (ik persoonlijk denk dat ik hem verzopen had midden in de weeën) en nam dit bad puur omdat ik mijn ruimte nou eenmaal nodig heb.

Badbevalling: Opzet stress om doorgezakte vloeren

Terwijl ik me vooral druk maakte over of ik  het wel zou halen om in dat bad te bevallen raakte John helemaal in de stress over het idee dat ik met bad en al door de vloer zou zakken vanwege het enorme gewicht van dat ding. Zo won hij zelfs bouwkundig advies in bij zijn broer en bij ieder pijntje (oké, ik ben een grote aansteller) had hij het bad al bijna in opperste staat van paraatheid.

In de weken voor mijn bevalling had ik heel wat voorweeën en telkens was ik teleurgesteld dat het niet doorzette. Toen ik de 40 weken passeerde en een mislukte strippoging was ondergaan  was ik er heilig van overtuigd dat die hele badbevalling in het water zou vallen. (leuke woordspeling, hè)

Bevallen in stijl met Zweedse Netflix detectives

Uiteindelijk was het een drukke maandagmiddag waarop ik weer die nare voorweeën kreeg. Ergens zei een stemmetje in mijn hoofd dat het dit keer echt begonnen was, maar om nog meer teleurstelling te voorkomen deed ik of mijn neus bloedde. Zo ging ik stug door met koken, deed de jongens op bed en ging familie en vrienden voor de zoveelste keer bestoken via Whatsapp met mijn klaagzang over valse voorweeën. Af en toe klokte ik ze, maar ze bleven onregelmatig en niet al te pijnlijk. Voor de zekerheid belde ik toch maar mijn man met de boodschap dat hij maar langzaam naar huis moest komen. Ik besloot om wat onder de douche te gaan staan en besloot om er nog maar een avondmake-upje op te gooien, mijn haren netjes te kammen en een luchtje op te spuiten. John had intussen voor de zekerheid het bad al opgezet  waarna we samen op de bank kropen om vervolgens de hele avond samen gezellig Zweedse Netflix detectives te kijken waarbij ik af en toe een ”voorwee’ weg pufte wachtend op het echte werk.

Uiteindelijk bleven de weeën onregelmatig en soms zaten er zelfs pauzes van een kwartier tussen. Wel werden ze iets pijnlijker.  Zo’n beetje ieder kwartier vroeg mijn man of het niet eens tijd werd om de verloskundige te bellen, maar ik bleef stug volhouden dat het nog lang niet begonnen was.  Uiteindelijk na een stevig woordje van  belde ik dan toch op met de woorden: ”ik denk niet dat het begonnen is hoor, maar kom toch maar even kijken.” gelukkig was de verloskundige er vrij snel en die constateerde dat ik pas 3 cm ontsluiting had. Het was intussen bijna 1 uur ’s nachts en John ging het bad toch maar eens vullen. Ik bereide me voor op een lange nacht maar al snel werden de weeën heftiger en kwamen ze dichter op elkaar. Nog redelijk goed op te vangen. Iets wat ik totaal niet herkende van bij de jongens waarbij ik ervan overtuigd was te sterven door de pijn van de weeën.

Kronkelend door het bevallingsbad

Ik besloot om half 2 toch maar dat ik in het bad wou, dat nog vrij snel gevuld was voor wat meer comfort. De verloskundige belde de kraamhulp op om te vertellen dat ze alvast rustig onze kant op konden komen. Terwijl ik me als een onderzeeër in het bad liet zakken voelde ik een knap gevolgd door een plas vruchtwater, dat gelukkig helder was.  Vanaf dat moment werd het heftig en niet veel later kreeg ik plotseling persdrang. Een gevoel dat ik probeerde te verdringen want zo snel kon het toch niet gaan? Maar de verloskundige zei dat ik eraan toe mocht geven. (ik moest daar heel erg aan wennen, moesten ze niet eerst checken of ik volledige ontsluiting had?) John had ik intussen naar het toilet gestuurd omdat hij nodig moest plassen, kon nog wel even duren, maar toen hij terugkwam stond het hoofdje al en spartelde en kronkelde ik door het bad als een vis op het droge omdat de pijn opeens heel heftig was. Binnen no time,  het voelde alsof ik zojuist een torpedo had afgevuurd vanuit die onderzeeër, werd mijn dochter geboren. Ik had nog geen tijd om haar zelf uit het water te tillen want doordat ik zo hoog in het water lag was ze al een beetje met haar gezichtje boven water gekomen waardoor de verloskundige haar snel uit het water tilde zodat ze niet onder water naar lucht zou happen.

Ik was helemaal verbaasd en onder de indruk van de snelheid van de bevalling maar ook enorm opgelucht en blij dat ik mijn dochtertje dan eindelijk kon vasthouden. Stiekem spiekte ik nog even tussen de beentjes om een geslachtscheck uit te voeren, maar het was écht een meisje. Nolah was geboren. Ons lieve meisje. 3430 gram baby. De wereld stopte even met draaien. Mijn man knipte de navelstreng door en haalde de jongens uit bed, die hadden we gewoon thuisgelaten omdat ze toch sliepen en het eerste wat ze zeiden was dat ze me niet hadden horen schreeuwen waarop ik hard moest lachen. (nou, ik weet wel zeker dat ik op het laatst een paar oerkreten heb geslaakt)  ondertussen was de kraamhulp gearriveerd die dus de hele bevalling hadden gemist omdat het plotseling zo snel ging.

(Uiteindelijk zag ik er niet zo stijlvol uit doordat ik tijdens het persen een halve staart probeerde te maken, maar dat kon me uiteraard op dat moment helemaal niks schelen, oké, een seconde misschien.)

Hoe ik de badbevalling heb ervaren

Ik kijk erg positief terug naar mijn derde bevalling. Zo mooi om met minimale assistentie vertrouwend op eigen kracht te kunnen bevallen op een natuurlijke manier. Niet alleen het thuisbevallen in alle rust was heerlijk, maar het water was ook erg fijn bij het opvangen van de weeën (ook al waren dat er uiteindelijk misschien twee) en het gewichtsloze gevoel. Ik kreeg het na de bevalling wel vrij snel warm dus ik heb uiteindelijk niet lang in bad gezeten. Het opzetten ging gemakkelijk en snel en het vullen idem. Het bad leeg laten lopen iets minder snel, maar ook daarover niets te klagen. Niet dat ik ook maar iets met dat bad gedaan heb. (ik had al het zware werk al gedaan en hoefde nu alleen nog maar als koningin met mijn prinsesje op bed te pronken) Maar John was ondanks zijn scepsis in het begin achteraf echt enorm positief.

Inmiddels is mijn kleine Nolah, al iets minder klein en ligt ze tevreden in de wandelwagen te slapen. Ik prijs ons enorm gelukkig dat alles goed is gegaan en ook nog volgens plan. Wat is iedere bevalling op zich toch weer wonderbaarlijk en uniek en respect voor iedere vrouw, ongeacht op welke manier dan ook bevallen. 

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!