Menu & Search
Oeps, perikelen van een huisvrouw

Oeps, perikelen van een huisvrouw

Over het algemeen ben ik niet de beste huisvrouw. Ik ben al gauw tevreden wanneer de wasmand niet al te veel uitpuilt en het voor het oog netjes in huis is. Strijken heb ik zelfs een paar jaar geleden opgegeven en de ramen worden pas gewassen als ze echt vies zijn, of soms een beetje later. Maar er zijn zo van die dingen waarvoor ik me echt schaam, met de hoofdletter S.

Na een behoorlijk improductieve ochtend besloot ik dat het toch echt tijd werd voor wat moederlijke taken. We zouden die vrijdagmiddag een weekend weggaan en ik had beloofd om de koffers alvast in te pakken zodat we gelijk konden vertrekken. Het was weer eens een zooitje in huis en ik had welgeteld nog een uur voordat ik mijn zoontje van school moest halen en alles ”klaar” moest zijn. Vlug haalde ik de was uit de machine en hing alles in een rap tempo op terwijl ik af en toe een blik wierp op de jongste, die gehypnotiseerd naar Dora The Explorer zat te kijken.

Lekker rustig

Terwijl ik de keuken nog even snel opruimde viel het me op hoe heerlijk rustig het was. Ik wierp nog even een  blik op de klok en realiseerde me dat ik nog precies een kwartier had voor de koffers. Als een kip zonder kop rende ik van de slaapkamers naar de badkamer om alles dat in me opkwam in de koffers te gooien. Net toen ik bijna klaar was werd ik abrupt uit mijn inpak ritueel gehaald door de deurbel. Ik verwachte eigenlijk niemand, als het maar niet een of andere verkoper was die mijn kostbare tijd kwam verdoen. Ik stormde de trap af en opende de voordeur. Tot mijn verbazing stond daar een dame met mijn zwarte labrador Nelson. Met grote ogen staarde ik van haar naar mijn hond en weer terug. Hoe lang was dat beest al weg? Zou ze boos zijn?  ‘Is dit jouw hond?’ Ik was nog steeds van mijn a propos en ik knikte naar haar. ‘Ik wist niet dat hij weg was’ stamelde ik. Dit keer was het de beurt van de vriendelijke vrouw om verbaasd te zijn. Ze had vast een overbezorgd baasje verwacht die met tranen van geluk de deur zou openen om het blijde nieuws te horen dat haar lieve lobbes terecht was.

Grootschalige zoekactie

‘Hij is toch al een hele tijd weg.’ De vrouw vertelde hoe lief hij was geweest en dat ze hem brokjes had gevoerd, hem als ”gevonden” op Facebook had gezet en overal in de buurt had aangebeld om te vragen of iemand wist van wie de hond was. Nu voelde ik me nog schuldiger. Ik bedankte de vrouw herhaaldelijk en maakte de deur dicht. Ik mocht haar wel eeuwig dankbaar zijn realiseerde ik me. Vlug trok ik mijn jas aan en haastte me naar de basisschool om deze gebeurtenis maar heel snel te vergeten. Oeps…

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!