Menu & Search
Kijktip! Docu vleesverlangen: ben ik verslaafd aan vlees?

Kijktip! Docu vleesverlangen: ben ik verslaafd aan vlees?

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste blogs en abonneer je gratis op de SIS nieuwsbrief

Ben ik verslaafd aan vlees? Die vraag stelde Marijn Frank zichzelf in de ijzersterke documentaire Vleesverlangen. Een vraag die ik mezelf ook wel had kunnen stellen. Nog steeds struggel ik met mijn liefde voor vlees en voel ik me schuldig nadat ik weer eens (ondanks mijn goede voornemens) de hele week buitensporig veel vlees eet.

Vergeldingsactie

Het was een toevalligheid dat dezedocu uitgerekend op tv moest komen nadat we op de camping en thuis drie dagen achter elkaar barbecueden. Daardoor leek wel een soort van vergeldingsactie vanuit het universum om me weer even met beide benen op de grond te zetten.

Je kind vegetarisch opvoeden

De documentaire begon met Marijns dochtertje: Sally, die bewust geen vlees kreeg. ”Sally, mag niet geen vlees.” klonk het in mijn slaapkamer. Ik moest gelijk aan mijn eigen dochtertje denken en aan haar liefde voor vlees. Ik voed mijn kinderen wel op met vlees, ik eet het zelf immers ook maar vond het nobel dat Marijn een poging deed om haar dochter vegetarisch op te voeden. Nobel en een beetje hypocriet ook wel.

Stoppen met vlees eten is moeilijk

Tijdens de docu stelt Marijn dat ze een echte vleesjunk is. Ze is verslaafd aan vlees en moet van die verslaving af zien te komen. Door middel van begeleiding van een psycholoog en de ultieme confrontatie: een stage bij een slachterij waarbij ze uiteindelijk zelf een dier gaat slachten hoopt ze voorgoed vegetariër te worden. Maar ook gaat ze in gesprek met een kok, iemand die vlees kweekt en een fokker van een speciaal ras koeien dat als het niet voor het vlees gefokt zou worden, uitgestorven zou zijn. Bovendien wordt er dieper ingegaan op waarom we plotseling met zijn allen zo massaal iedere dag vlees zijn gaan eten.

De haat liefde verhouding die Marijn heeft met vlees, herken ik maar al te goed. Ik heb afgelopen jaren al veel pogingen gedaan om op zijn minst flexitariër te worden maar zelfs die opgave vond ik te moeilijk, hoewel ik ´s avonds wel eens vegetarische maaltijden op tafel zet, betrapte ik mezelf er toch op dat ik die dag wel degelijk vlees had gegeten. Al was het maar een plakje boterhammenworst.

Een brief aan het slachthuis

Mijn kinderen hebben dit zelfde probleem en vooral Flynn (6) is van tijd tot tijd erg verontwaardigd over het slachten van dieren en wordt zelfs boos als er een lapje vlees op zijn bord belandt (wel selectief want als het een gehaktbal of braadworst is hoor ik hem niet piepen). Laatst vroeg hij me zelfs om een brief te schrijven voor alle slachthuizen op de wereld, en dat ze moeten stoppen met dieren doden. Dan breekt je moederhart wel een beetje.

Wat zou je doen als je het dier zelf zou moeten slachten?

Marijn vindt dat als je een stuk vlees eet, je het dier ook recht in de ogen aan moet durven kijken, en wellicht zelfs zelf zou moeten kunnen slachten. Eigenlijk hoopt ze ook een beetje om voorgoed genezen te zijn van het vlees eten. Tijdens haar stage in het slachthuis gaat ze iedere keer een stapje verder tot het moment waarop ze zelf een dier moet slachten. Dat brengt veel emoties met zich mee en ik leefde oprecht met haar mee want ik weet niet wat ik in haar situatie gedaan had.

Ik blijf vlees eten

De eindconclusie vind ik ontzettend mooi en het geeft me rust. Ik denk dat dankzij vleesverlangen mijn beeld over vlees eten voorgoed veranderd is. Van zwart-wit naar grijs. De moraal van het verhaal daarbij is dat het belangrijk is om te realiseren dat een dier niet voor niets is doodgegaan en we respect dienen te hebben voor het lapje vlees dat ’s avonds op ons bord belandt. Bovendien heeft het me tegelijkertijd laten realiseren dat het echt wel weer wat minder kan en de keren dat ik vlees eet, dat dat vlees is van goede afkomst. Van een dier dat weinig stress heeft ervaren en dat met respect is behandeld.

Benieuwd of Marijn daadwerkelijk het dier gaat slachten, en of ze hierdoor voorgoed stopt met vlees eten? Vleesverlangen is absoluut de moeite waard.  Hier alvast een voorproefje. De volledige docu kun je bekijken op https://www.npo.nl/3doc-vleesverlangen/06-03-2018/VPWON_1290168

Hoe sta jij tegenover het eten van (veel) vlees? Heb jij er ook zo’n haat-liefde verhouding mee? 

Volg jij me al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow

Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!