Menu & Search
Mijn kledingkast VS. die van mijn man

Mijn kledingkast VS. die van mijn man

Je kent het wel, je staat voor je kledingkast en staart, haalt er iets uit, legt iets terug, slaakt een diepe zucht, haalt er weer iets anders uit en komt tot de conclusie dat je gewoon helemaal niets meer hebt. Oké, er ligt nog wel van alles in, maar dat ene truitje match toch niet helemaal met die broek. Zo zijn er nog wel meer excuusjes. Één groot drama.

Het overkomt mij regelmatig. Mijn man hoeft er niet eens meer naar te vragen, hij ziet het vaak al aan mijn gezicht. ‘Zeker weer niets om aan te doen?’ waarna hij opsomt wat ik de afgelopen maand gekocht heb. Dat ik genoeg kleding heb, want: ‘Die ene broek en dat shirt heb je ook nog, was je die soms vergeten?’ Zo wordt ik regelmatig met mijn neus op de feiten gedrukt. Maar hey, ik ben de beroerdste niet, dus geef ik netjes toe dat hij gelijk heeft en zeur er die dag niet meer over.

‘’Ik koop echt (bijna) nooit iets voor mezelf’’

Hoe dan ook, een tijdje terug was ik de was aan het vouwen en ik had een hele stapel met broeken en shirts van mijn man die ik met veel pijn en moeite in zijn kledingkast kreeg gepropt. Ik liep naar mijn eigen kledingkast, staarde naar de inhoud en kwam tot de conclusie dat het nog geen kwart was van wat er bij hem in lag. Het zinnetje over dat hij de afgelopen maanden helemaal niets voor zichzelf had gekocht spookte door mijn hoofd. Maar opeens schoot het me te binnen: Die polo’s die hij laatst had besteld uit de webshop van Esprit was hij vast vergeten. Of die spijkerbroeken, of …

De confrontatie

Ik besloot hem ermee te confronteren. Ik zag gewoon dat hij zijn best moest doen om zijn gezicht in een plooi moest houden om niet heel hard in de lach te schieten. Maar hij hield zich staande en ik kreeg als antwoord dat echt alles oud was in zijn kast, de helft van zijn broeken niet lekker zaten en er ook heel veel sportkleding bij zat. Bovendien waren mijn shirts veel dunner en namen dus minder ruimte in beslag.  Daar moest ik het mee doen.

Oké, het waren verdomd goede argumenten, en daar baalde ik wel van, want ik wist gelijk niets meer te zeggen. Een baantje als advocaat zou hem op het lijf geschreven zijn. Maar het feit dat hij zo zijn best moest doen om niet in de lach te schieten, was genoeg. Mijn man heeft meer kleding dan zijn vrouw. De inhoud van mijn kast vs. die van hem staat gelijk tot die van de Vaalserberg tot de Himalaya. Ik blijf erbij.

Hét bewijs voor mezelf, dat het nog niet zo ernstig met mij gesteld is en ik dus best nog wel wat meer mag shoppen, toch?

 

 

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!