Menu & Search
Kletspraat #14 plannen maken in Den Haag

Kletspraat #14 plannen maken in Den Haag

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste blogs en abonneer je gratis op de SIS nieuwsbrief

Ik zit hier alleen in een  niet al te stille stad… niet in Brabant maar in Den Haag. Sorry dat je nu dit liedje voor de rest van de dag in je hoofd hebt. Maar ik zit op het moment van schrijven dus in Den Haag. Een stad waar ik écht nog nooit geweest ben. Scheveningen dan weer wel, in het theater, niet het strand. Eigenlijk beschamend om hier in mijn bijna 29e levensjaar nog nooit voet aan de grond te hebben gezet. Maar nu ben ik er dus, en dat telt. Ik vond het tijd voor een update dus bij deze. 

Oh Oh, Den Haag

Mijn Den Haag ontmaagding ging niet zonder slag of stoot. Ik ben soms nogal paniekerig aangelegd. Met name wanneer mijn hormonen weer eens overhoop liggen. En die liggen de laatste maanden nogal vaak en lang overhoop. Daar typ ik ook nog wel wat over. Die bekende paniek  kwam weer eens naar boven op het moment dat ik me realiseerde dat ik ALWEER mijn trein niet ging halen. Dit gebeurt me inderdaad wel vaker omdat ik gewoon bar slecht ben in planningen maken. Op zulke momenten ben ik dan hartstikke onredelijk en zie ik met de trein mijn hele leven voorbij flitsen. Ik voel me nutteloos en vind dat ik nergens goed in ben. Drama op en top. Oh oh, Den Haag.

Paniek om niks

Gelukkig besloot ik na een nuchter gesprek met de hub (jankend en semi-hyperventilerend) om mezelf bij elkaar te rapen. Wat nog best lang duurde want ik was behoorlijk geëxplodeerd en in elkaar gestort. In ieder geval was ik ruim op tijd voor de volgende trein.

Uiteindelijk (dat is achteraf altijd) viel het allemaal wel mee en zag ik dat ik mijn afspraak alsnog zou gaan halen. Zélfs toen ik er halverwege Breda achter kwam dat mijn trein vertraging had. Het zou racen worden, maar ik ging het halen. En dat deed ik. Op een minuutje na. Het WTC is guwelijk groot voor een meisje uit Venlo.

De grote grap van dit verhaal was dat mijn afspraak onze afspraak was vergeten en ik weer eens voor jan doedel had gepanikeerd. Zo viel het niet eens op dat ik pas later het WTC binnenviel en kon ik zelfs de ‘’altijd goed mijn planning op orde’’-mevrouw uithangen. In plaats van andersom. Ha! Dat voelde best wel goed.

Vieren met een hamburger (die niet te vreten was)

Om dat te vieren heb ik mezelf daarna op een hamburger getrakteerd in een chique brasserie in het WTC. Hoewel ik wel gekleed was als een chique zakenvrouw, lukte het me niet om de burger als een dame te eten. Jammer dan. Dan maar als een varken. Dat ik eindelijk tijd had om al mijn frustraties eruit te tikken onder het genot van een lekker kopje thee en burger van kippendijenvlees met mango en barbecue saus, was het enige dat nog telde. (ik had trouwens liever gewoon een klassieke cheeseburger gehad, maarja dat kan in zo’n brasserie op internationaal niveau natuurlijk weer niet geserveerd worden want dat blieft de gemiddelde zakenpik vast niet)

Dat alles combineerde ik nog met een kennismaking voor een potentiele klant voor mijn tekstbureau en een koffiedate met mijn nichtje. Dat vond ik zo efficiënt van mezelf dat ik er bijna bang van werd.

To the point: hoe gaat het met je relatiebeding?

Ik realiseer me nu dat ik geheel in de verkeerde volgorde mijn verhaal vertel waardoor ik eigenlijk niet meer goed weet waar ik jullie nou echt over wilde bijkletsen. Enfin, ik zal mijn best doen. De hamvraag: hoe zit het nu met dat relatiebeding en die baan?

De reden dat ik in de mooiste stad achter de duinen ben, heeft alles te maken met plan B. dat in gang zou worden gezet als het relatiebeding roet in het eten zou gooien, wat dus gebeurd is. De baan die ik zo graag wou hebben en eigenlijk ook had binnengesleept was van de baan. Achteraf ben ik daar blij om, want iets dat zóóó ontzettend moeilijk gaat, kost alleen maar energie en het voelde daardoor ook helemaal niet meer goed. Ik moet beter naar mijn buikgevoel luisteren, dat vind ik soms nog lastig, maar ik word er steeds beter in.

Plan B. is dus in gang gezet, de mogelijkheid bekijken of ik mijn eigen uitzendbureau kan starten in de zorg.

Plannen en nog eens plannen

Ondertussen heb ik ook nog een plan C. dat oorspronkelijk eigenlijk plan A. is. Maar dat is eng, eng en nog eens eng en onzeker. Plan B. overigens ook maar wel veel concreter. Komen we weer terug op het stukje: welke weg moet ik kiezen? Ik ben zo verdwaald! Tot dusver mijn zoektocht. Ook dit keer geloof ik dat het uiteindelijk allemaal duidelijk zal worden. Ik zal moeten vallen, opstaan, nog een keer moeten vallen en weer door moeten gaan. Alleen op die manier kom je verder en leer je.

Verder had ik eigenlijk wel een paar rustige weken. En ook in de aanloop naar het einde van deze maand ziet het er rustig uit. Zo heb ik voldoende tijd om mijn levensroute verder uit te stippelen.

Zie je later, dikke rode kater. Ik pak de trein naar Brabant (hopelijk brandt er nog licht) om vervolgens houdoe en bedankt te zeggen en te eindigen in de mooiste stad van Limburg.

Volg jij me al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!