Menu & Search
Een koperspiraaltje laten plaatsen, het avontuur (anticonceptie zonder hormonen)

Een koperspiraaltje laten plaatsen, het avontuur (anticonceptie zonder hormonen)

Nu Nolah bijna vijf maanden is, werd het wel eens tijd voor anticonceptie. Ik heb na de geboorte van Nolah  geen pil gebruikt omdat ik niet zo goed tegen hormoonspiegelingen kan. Dat zwanger zijn en ontzwangeren was al genoeg voor mijn lichaam. Laat staan mijn man en kinderen die met mij moeten leven in die staat. Ik wordt er namelijk behalve misselijk, onder andere een ontzettend onaangenaam persoon van en nog allerlei andere ongemakken.

Aangezien ik het niet zie gebeuren dat ik de rest van mijn vruchtbare leven van die je weet wel, rubberen hoesjes ga gebruiken, moes er een permanente oplossing komen. Zwaarder geschut zonder hormonen waarbij ik niet teveel hoef na te denken. (mijn geheugen lijkt iedere zwangerschap wel achteruit te gaan) er bleef eigenlijk één optie over en dat was een koperspiraaltje laten plaatsen. Nu volgt even wat fysiologisch geneuzel. Mocht je alleen geïnteresseerd zijn leedvermaak, dan kun je dit overslaan.

Een koperspiraaltje laten plaatsen

Allereerst, wat is een koperspiraaltje precies en waarin verschilt het van het meer bekende Mirena spiraaltje? Het Mirena spiraaltje is van kunststof en is ankervormig,  of wat je er ook in ziet. Het spiraaltje wordt in je baarmoeder geplaatst en geeft daar hormonen af, levonorgestrel, een kunstmatig progestageen dat lijkt op progesteron, een van de geslachtshormonen. Kort door de bocht: normaal gesproken zorgt progesteron ervoor dat het baarmoederslijmvlies klaar wordt gemaakt voor innesteling van een bevruchte eicel. Vindt er geen bevruchting plaats, dan ga je menstrueren. Bij een Mirena spiraaltje wordt je als het goed is niet ongesteld. De Mirena spiraal geeft dit hormoon lokaal af en wordt dus minimaal opgenomen door het lichaam. Ik besloot het er toch niet op te wagen voor het geval ik alsnog last zou krijgen van de hormonen. (bovendien heb ik het niet zo op kunstmatige hormonen, maar dat is persoonlijk) Het plaatsen van een spiraaltje (in beide gevallen) kan erg pijnlijk zijn, vooral wanneer je nog geen kinderen hebt. Een Mirena spiraaltje mag 5 jaar blijven zitten.

Een koperspiraaltje, T-vormig, (maar in mijn beleving had het ook net zo goed een anker kunnen zijn) wordt net als een Mirena spiraaltje in de baarmoeder geplaatst maar geeft geen hormonen af. In plaats daarvan is het omwikkeld met, je raad het al: koper. Koper zorgt ervoor dat de spermacellen inactief worden en er dus geen bevruchting plaats kan vinden (als het goed is) een koper spiraal mag 10 jaar blijven zitten. Bij een koperspiraaltje wordt je wel gewoon ongesteld.

Het avontuur

Nadat ik de afspraak voor het plaatsen had gemaakt, heb ik lang getwijfeld. Ook omdat ik denk dat ik dat ding er voorlopig niet meer uit zal laten halen en Nolah dan misschien wel definitief mijn laatste baby zal zijn, maar ook omdat ik vooraf al zoveel horrorverhalen had gehoord, dat ik alleen daarvan al bijna flauw viel.

Uiteindelijk besloot ik toch maar verstandig te zijn en ging ”koningin alles op het laatste moment” op de dag voor plaatsing, een half uur voordat de apotheek sloot haar spiraaltje ophalen. Daar werd me verteld dat ze mijn spiraaltje niet op voorraad hadden. Gelukkig kon ik me nog net inhouden en heb ik de apothekersassistente een tirade bespaard want ze kon ‘m bestellen en dan kon ik mijn koperen vriend dezelfde dag om 8.00 uur ophalen. Wat net in mijn planning zou passen want ik had om 9.00 uur mijn afspraak.

De dag des oordeels

De dag des oordeel begon slecht. Ik moest me haasten om met drie kinderen in de apotheek te komen en daardoor was ik bijna net zo chagrijnig als wanneer ik de pil slik. Mijn bestelling was nog niet uitgepakt dus ik was al zo ver dat ik bijna zelf achter de balie gesprongen was om dat ding te zoeken. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar om de kinderen naar school te brengen, Nolah weg te brengen (door de zenuwen was ik vergeten dat ik nog een baby had en dat het niet handig was om die mee te nemen, gelukkig voor mij was mijn moeder thuis) en om vijf minuten voor mijn afspraak in het echo centrum te verschijnen. (hier worden normaal 20 weken echo’s gemaakt maar sinds kort plaatsen ze hier ook spiraaltjes) Inmiddels waren de zenuwen vertienvoudigd en kwam ik er ook nog achter dat ik het aanvraag formulier op mijn tafel had laten liggen. Misschien kon het wel niet door gaan, dacht ik nog. (wishful thinking) want er waren meer van die angsthazen zoals ik, dus hadden ze een hele voorraad formulieren liggen. Wat was ik blij. De dames vonden het allemaal wel amusant, aangezien ik de geboortedatum van Nolah niet eens meer wist door de zenuwen. Bovendien was ik ook vergeten om vooraf pijnstillers te slikken, maar ik heb het toch weten te managen dat ik niet in blinde paniek ben gevlucht. Bikkel dat ik ben.

Kijkdoos

Ik mocht plaatsnemen op zo’n behandeltafel waarbij je voeten maar op een manier geplaatst kunnen worden waardoor je erbij zit als een kijkdoos en kreeg eerst een echo om de ligging van mijn baarmoeder te bepalen en of er geen zwangerschap zat. Mijn baarmoeder is overigens gekanteld. Vervolgens werd er een speculum geplaatst zodat ze een nog beter zicht hadden op mijn prachtige baarmoeder. YAY! Op dat moment kwam het pijnlijke gedeelte. Het opmeten van de baarmoedermond. Net als het plaatsen van een keuken is zo’n spiraaltje is namelijk écht maatwerk. Vervolgens wordt je baarmoedermond gedesinfecteerd en aangehaakt (alleen de term al maakte me misselijk) zodat ze er goed bij kunnen, en als het goed is, kan het spiraaltje dan geplaatst worden. Niet dus. Mijn spiraaltje waar ik zoveel moeite voor had gedaan was perrongeluk te ver verschoven waardoor ze een nieuwe nodig hadden. Gelukkig hadden ze er nog genoeg op voorraad. Poging twee ging gelukkig goed en voor ik het wist zat dat stuk koper in mijn baarmoeder. En ik viel niet flauw, en het deed helemaal niet veel pijn. (na 3 bevallingen is mijn baarmoeder wel wat gruwelijkheden gewend) wel was er in het begin even wat bloed, maar dat nam al snel af. Alleen nog even een echo om te bepalen of de nieuwe bewoner van mijn baarmoeder goed zat en I was ready to go. De dag verliep verder ook goed. Later op de middag kreeg ik wel wat kramp en een vermoeid gevoel in mijn benen maar dat was te verwaarlozen. Ik heb mezelf maar getrakteerd op een bosbessengebakje.

Mijn lichaam is nu zeker een paar cent meer waard geworden met dat koper. Nu maar hopen dat de koperdieven wegblijven.Voor de komende 10 jaar ben ik dus wel safe. T-safe wel te verstaan. Een nare bijkomstigheid: ken je dat ene nummer van Keane nog?

We’re tumbling down
We’re spiraling
Tied up to the ground
We’re spiraling

dat zit dus al twee dagen in mijn hoofd.

Heb jij ervaring met een spiraaltje? Viel het mee of viel het tegen?

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!