Nu aan het lezen
Leven met PTSS: die keer dat ik een slaapverlamming had

Leven met PTSS: die keer dat ik een slaapverlamming had

slaapverlamming

Daar zat ik dan. Half 11 ’s avonds, duim in mijn mond, denkentje om mij heen gedrapeerd, te wachten tot mijn man thuis zou komen. Ik leek wel een kind van 7 jaar oud die een nachtmerrie had gehad.
Het was allemaal niet echt, dat wist ik heus wel. Maar no way in hell dat ik alléén naar binnen zou gaan. Na een half uur hoor ik eindelijk het geluid in de straat. Hij komt thuis. Verkleumd treft hij me aan. Wát doe jij hier?! Tja, dat was een goede vraag. Samen gingen we naar binnen.
Wat is hier gebeurd vroeg hij. Potgrond en scherven van een plantenbak lagen overal verspreid. Zwijgend keek ik ernaar… Een aantal seconden kropen voorbij tot ik eindelijk mijn stem weer had teruggevonden.
Schatje… ik moet naar de wc, wil je alsjeblieft op de gang wachten?

Ik kan me nog steeds niet bewegen

Na een drukke dag had ik besloten om een klein dutje op de bank te gaan doen. Dat dutje liep uit op ruim 2 uur in coma liggen. Toen ik wakker werd was het buiten al donker geworden. Half doezelend keek ik om me heen, waarnaar mijn blik bleef hangen om de kamerdeur. Er stond iets op de gang, ik voelde het. Als versteend lag ik op de bank. De klok tikte luid door de kamer. Inmiddels was er alweer een half uur verstreken maar ik kon me nog steeds niet bewegen.

De katten renden als gekken rond in het huis en knalden tegen een tafeltje aan waardoor de plant die daarop stond, omviel en op de grond kapot viel. Dat was de trigger die ik nodig had om me te kunnen bewegen. Gelijk pakte ik een deken die in een hoek lag geslingerd zonder dat ik de kamerdeur uit het oog verloor. Ik sprak mezelf toe dat er niks was, dat er geen reden was om bang te zijn. Maar het gevoel bleef. Uiteindelijk lukt het me om op te staan. Met lood in mijn voeten schuifelde ik naar buiten. En daar bleef ik wachten.

Dit is maar één voorbeeld van veel voorkomende scenario’s. Vaak kan ik me helemaal niet bewegen, nog niet eens één vinger. In de volksmond wordt dit ook wel: slaapverlamming of slaapparalyse genoemd. Dit was toevallig een moment dat ik me wél kon bewegen, maar mijn hersenen nog niet ‘’wakker’’ waren.

Beeld je dit eens in:

Je ligt in bed. Je ligt een beetje te doezelen als je opeens een traptrede hoort kraken. Langzaam hoor je iemand de trap op lopen. Je probeert je te bewegen maar het lukt niet. Het enige wat je kan doen is horen en zien hoe een donkere gedaante zijn weg naar boven maakt. Een gedaante zonder gezicht.
Je probeert te roepen en te slaan. Een trigger te vinden waardoor je ‘’wakker’’ wordt. Maar het lukt niet. Zo lig je voor urenlang, te staren naar iets wat in je huis binnendringt. Wachtend op het moment dat je je weer kunt bewegen. Nee, geen scene uit the haunting of hill house, maar voor mij realiteit.

See Also
Het gaat niet zo goed met me

Slaapverlamming een bijkomstigheid van PTSS

Dit is alles is een ‘’leuke’’ bijkomstigheid van mijn PTSS, begonnen na mijn trauma.
Ik heb jullie de goede en mooie kanten verteld in mijn avontuur.
De onvoorwaardelijke steun die ik krijg van de mensen om me heen.
Dit is een kleine blik op een van de momenten dat ik er alleen voor sta.
Maar dit is nooit gebeurd. Er is nooit iemand mijn huis binnengedrongen die zich een weg naar boven maakte. Ook heeft er nog nooit iemand zich schuilgehouden op de gang.
Toch is het dezelfde ‘’nachtmerrie’’, bekeken vanuit twee perspectieven.
En ondanks dat het geen daadwerkelijke herinnering is, staat het wel in verband met de reden voor mijn PTSS.

Er is namelijk wel iemand ‘’mijn aura’’ binnengedrongen. Iemand heeft zich een weg gemaakt naar mijn kwetsbaarheid. En dat is eng.
Diezelfde angst ervaar ik tijdens een slaapparalyse, als die ik voelde tijdens mijn trauma. Je kunt niks, je bent versteend. Net zo versteend als wanneer je slaapparalyse ervaart. Je wilt je bewegen, maar dat lukt niet. Je wilt schreeuwen, maar er komt geen geluid uit je mond.
En dat alles terwijl je partner naast je ligt. Dat gevoel sluit zich weer aan, aan het gevoel dat ik had tijdens mijn trauma. Ik sta hierin helaas alleen.

Aan deze gedachten houd ik me vast

Uiteindelijk ebt dat gevoel  gelukkig weer weg wanneer de zon weer opkomt, of wanneer mijn man thuiskomt.
En ondanks dat ik er op dat moment belachelijk uitzie met mijn duim in m’n mond en een denkentje om me heen gewikkeld, kunnen we aan het einde van de rit wel samen om lachen.
Maar het is heftig met vele donkere momenten. Momenten waarin je je moet vasthouden aan de gedachte, dat het niet echt is en dat je er niet alleen voor staat. En wanneer de zon opkomt en een nieuwe dag begint, het allemaal weer anders eruit ziet.

Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Wat is jouw reactie?
Droevig!
0
Eye-opener!
0
Herkenbaar!
1
Hilarisch!
0
Interessant!
2
Spannend!
0
Bekijk reacties (0)

Reageren is niet suf!

Your email address will not be published.

© 2019 strijkenissuf.nl alle rechten voorbehouden

Deze website maakt gebruik van affiliate links. Check voor meer informatie de privacy verklaring

Scroll To Top