Menu & Search

Leven met PTSS: Ik denk, dus ik ben

Leven met PTSS: Ik denk, dus ik ben

In mijn vorige blog heb ik geschreven hoe ik mezelf had terug gevonden. Super tof natuurlijk (applausje voor jezelf, zoals meester Wim dat zou zeggen), maar wat moest ik met die informatie. Dan erbij: mocht ik van mezelf ook geloven dat de veranderingen en mijn ontdekkingen blijvend waren?

Ik ben bang dat mensen weg zullen gaan

Door mijn PTSS ben ik heel snel geneigd om in het negatieve te denken. Ik durf niet vooruit te kijken & ik zal mezelf altijd af blijven vragen: maar wat als het nu weer mis gaat. Ook ben ik snel bang dat mensen weg zullen gaan.”Positive thinking”,  lukte vaak maar een paar weken of maanden.
Gelukkig nu inmiddels wat langer. In mijn vrienden heb ik altijd gelooft. In mijn moeilijke periode waarin mijn PTSS is ontstaan zijn zij aan mijn zijde gebleven. In relaties had ik daarin wat minder vertrouwen. Maar in mijn huidige relatie hebben zich een aantal momenten voorgedaan waardoor ik er inmiddels heilig van overtuigd ben dat niet iedereen weg gaat.

Knetter stoned

Het eerste moment deed zich voor toen ik knetter stoned was. Oké, laat me dit even uitleggen: ik had een ontsteking opgelopen waar ik ontzettend veel pijn van had. Na het zoveelste nachtelijke bezoekje op de eerste hulp, kreeg ik Tramadol voorgeschreven. Laten we zeggen dat ik er erg “vrolijk” van werd ;). Mijn man? Die iets minder…

Dat we pas 3 maanden bij elkaar waren maakte het moment er ook niet beter op.

Nadat hij me giechelend van de grond had geraapt (ikzelf vond het hilarisch en de katten trouwens ook) en me op de bank had gelegd besloot hij me te vertellen dat hij boodschappen ging doen.
Weg roze olifantjes, weg engelenkoor op de achtergrond, weg lach.
 Ik was met mijn duim in mijn mond in slaap gevallen op de bank
Als een vijf jarig kind begon ik te huilen. Maar dan bedoel ik ook echt HUILEN. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen dat dat een uiterst gênante  vertoning is geweest.
Na 10 minuten was ik eindelijk gekalmeerd en met duim in mijn mond ben ik in slaap gevallen op de bank.

Natuurlijk kijk ik daar achteraf gezien nogal beschaamd op terug. Maar ik weet zeker dat dit verhaal voor de komende 40 jaar nog goed zal doen bij het kerst diner.

Hij geloofde wel in mij en dat doet hij nog steeds

Hoewel ik me er voor schaamde, besefte ik me later ook dat niet iedereen zich omdraait en wegloopt. Ondanks dat mijn man me opeens moest “verzorgen”, mijn demonen pas net leerde kennen & we pas net in een relatie zaten, liep hij niet weg. Sterker nog: hij kwam terug met stroopwafels en fristi.

Thank God for his humor. Hij geloofde wel in mij & dat doet hij nog steeds.

Ik  ben meer dan dat

En als hij in mij gelooft, waarom zou ik dat dan zelf niet doen? Ik heb geweldige vrienden, collega’s, and a amazing family. De gedachtes van mijzelf over: ik ben niet sterk genoeg, ik ben niet goed genoeg & mijn overwinningen zijn niet blijvend zijn stuk voor stuk lariekoek.
Ik denk, dus ik ben, is hierbij helemaal niet van toepassing. Want ondanks mijn situatie & mijn PTSS ben ik meer dan dat.
Maar ook nuchter.
Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!