Nu aan het lezen
Lieve psycholoog – wat botbreuken en mentale gezondheid gemeen hebben

Lieve psycholoog – wat botbreuken en mentale gezondheid gemeen hebben

In ‘lieve psycholoog’ schrijf ik fictieve brieven aan mijn psycholoog met waargebeurde inhoud. Het geeft je een exclusief kijkje in mijn brein en in mijn proces. Ik ben gediagnosticeerd met ADD, een borderlinepersoonlijkheidsstoornis en een bipolaire stoornis.  Hiervoor volg ik schematherapie. Bovendien is er diagnostiek ingezet voor PTSS. Desalniettemin probeer ik me niet te veel door deze labels te laten lijden maar zie ik ze meer als hulpmiddel voor de juiste behandeling. 

Lieve psycholoog,

Zoals altijd na het avondeten, zit ik wat weg te dromen aan de keukentafel. Meestal ben ik na het avondeten enorm overprikkeld en moet ik oppassen dat ik niet explodeer om onzinnige dingen. Dingen zoals het geruzie van de kinderen om de afstandsbediening, dat in mijn hoofd klinkt als een ontploffend mijnenveld. Maar meestal lukt het ook wel met enkel simpel gesmak. Misofonie noemen ze dat, toch?

Wanneer ik dagdromenland bereik, bedenkt mijn brein van alles. Ik denk aan mensen en vraag me af hoe het met ze gaat. Ik fantaseer over welk slecht voedsel ik straks bankhangend —waar mijn alvleesklier me voor vervloekt— in mijn mond kan proppen. Ik pieker over hoe nu verder. Ik denk aan het verleden. Aan hoe weinig zin heb in de afwas. Aan geinige internetmêmes, wat ik morgen aan moet en hoe ik mezelf als falende ouder weer overtroffen heb. Aan leuke dingen, maar ook aan allerlei situaties die ik volgens mijn innerlijke criticus royaal verneukt heb.  En dat allemaal tegelijk en door elkaar. Tegenwoordig luister ik trouwens niet meer zo veel naar die tuthola van een innerlijke criticus als vroeger. Dat heb ik, durf ik rustig te zeggen, onder andere aan jou te danken. Ik laat haar tegenwoordig steeds uitrazen zoals mijn wiskunde leraar dat deed als ik mijn huiswerk weer eens niet af had en steek dan mijn middelvinger grijnzend naar haar op. Maar ondanks dat nieuw verworven talent, weten we beide dat ik nog een héle lange weg te gaan heb.

Als ik zo voor me uit zit te staren aan tafel, dan krijg ik ook allerlei ideeën en met die ideeën moet ik dan iets. Tot ik teveel moet van mezelf en er niets meer uit mijn handen komt. Dan stel ik anderen en mezelf weer teleur. Maar voornamelijk mezelf.

Een zo’n idee wat zojuist aan mijn keukentafel ontstond was om ‘fictieve brieven’ te sturen naar jou. Fictief maar wel autobiografisch. En ik noem ze ”lieve psycholoog” maar het had ook net zo goed lieve psychiater of behandelaar kunnen zijn. Al met al vond ik dat dit het lekkerste bekte. Momenteel zit ik thuis en ik mis ondanks dat de therapie bergen vol energie kost naast mijn gezin, mis ik toch een beetje zingeving.

Waarom in godsnaam, vraag je je af. Waarom zou je onder het oog van honderden mensen je mentale gesteldheid zo open en bloot op de keukentafel pleuren als een prak boerenkool dat op een bord gesmeten wordt. Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet precies. Maar ik heb natuurlijk wel een idee. Wil ik aandacht? Wat wil ik hier in godsnaam mee bereiken? Meer begrip? Of helpt het gewoon om van me af te schrijven? Ik denk een beetje van beide. Ik heb me overigens altijd wel al ingezet en geïnteresseerd voor de menselijke psyche. Mijn afstudeerscriptie als verpleegkundige ging zelfs onder andere over het ontbrekende stukje psycho-sociale begeleiding in ziekenhuizen. Maar bijna 10 jaar later kwam ik pas écht in aanraking met de geestelijke gezondheidszorg. Ik was meteen verkocht. Net zo verknocht als ik aan schrijven ben.

Helaas kwam ik vorig jaar ook in aanraking met de GGZ als patiënt zijnde. Ik durf nu rustig toe te geven dat ik mezelf iets te veel herkende in veel cliënten. En dan wordt het confronterend, haha. Telkens dacht ik: hey, dat denk ik ook. Hey, dat heb ik ookWhoehaha, wat een feest van herkenning. Dus je zult wel begrijpen dat ik me toen wel achter mijn oren begon te krabben. Ondertussen bleef ik vrolijk advies geven maar nam het zelf totaal niet ter harte. Lekker hypocriet. Hoe dan ook, het leek me wel leuk om mijn omgeving, mensen die in het zelfde schuitje zitten en iedereen die geïnteresseerd is, mee te nemen in mijn proces. Ik wil meer openheid en meer begrip. Ik wil dat een depressie of een persoonlijkheidsstoornis net zo ”normaal” wordt als een gebroken been. Maar ik ben er ook van overtuigd dat ”alleen maar pillen” niet de oplossing zijn voor de meeste problemen. Net zoals je er met enkel gips ook nog lang niet bent na een botbreuk. Bij een botbreuk groeit er namelijk nooit de zelfde kwaliteit botweefsel voor terug. Het zal altijd een zwakke plek blijven.  Bovendien vindt er tijdens die aantal weken gips ook spieratrofie plaats (het dunner worden van spierweefsel). Dat spierweefsel zul je weer rustig aan moeten opbouwen.  Zo is dat denk ik ook een beetje met je geestelijke gezondheid. De mentale breukjes die ik heb opgelopen heb ik zelf overigens nooit de kans gegeven om te helen. Daardoor zijn ze super kwetsbaar. Het herstel hiervan duurt lang. Soms denk ik zelfs dat ik die verkeerd geheelde breuken opnieuw moet laten breken om ze beter te laten helen. Hoe dan ook, het gaat gepaard met veel pijn en vooral: vallen en opstaan. Maar met de juiste mensen, gereedschap en veel geduld (héél veel geduld) en doorzettingsvermogen kom ik er wel. Daar ben ik van overtuigd! Het zal altijd een zwakke plek blijven. Dat zeker. Maar dat wetende, kan ik er rekening mee houden en mijn leven erop aanpassen. Of af en toe weer eens royaal op mijn bek gaan. Maar je hebt me het vertrouwen gegeven dat ik nooit meer terug zal gaan naar hoe het was. Simpelweg omdat ik op mijn weg al zoveel geleerd heb.

Dat gezegd hebbende ben ik er voor nu wel weer klaar mee. Ik ga eens kijken of ik mijn brein kan lamleggen met een Netflix serie en een overdaad aan suiker (karamel-zeezout chocolade, oh ja!).

Bekijk ook

Tot snel!

 

 

Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Wat is jouw reactie?
Droevig!
0
Eye-opener!
1
Herkenbaar!
1
Hilarisch!
0
Interessant!
0
Lekker!
0
Leuk!
0
Spannend!
0
Bekijk reacties (2)
  • Niets dan liefde en respect voor jou. De reis is misschien nog maar net begonnen, maar om je heen blijven kijken met een beetje zelfspot kan misschien al een beetje helend werken.

  • Jeetje Jeanine, wat een verhaal! Wel ontzettend leuk en mooi geschreven. Ik had altijd wel gedacht dat je prettig gestoord bent . Super dat je jezelf de ruimte en tijd geeft om een nog mooiere eigen ik te ontwikkelen! Succes hiermee maar denk dat dat vast goed komt en royaal op je bek gaan heeft achteraf meestal wel zn charme

Reageren is niet suf!

Your email address will not be published.

© 2019 strijkenissuf.nl alle rechten voorbehouden

Deze website maakt gebruik van affiliate links. Check voor meer informatie de privacy verklaring

Scroll To Top