Menu & Search
Mijn haar

Mijn haar

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste blogs en abonneer je gratis op de SIS nieuwsbrief

Mijn haar is iets wat gedurende mijn leven nogal is veranderd. Mijn haar ging van blond, naar donkerblond, naar bruin, naar kastanje, naar lichtblond, naar bruin. En nu, nu is het roodviolet. Lees mijn verhaal over mijn haar hieronder.

Als klein meisje

Als klein meisje werd ik geboren met prachtige licht blonde haartjes. Toen ik een jaar of twee was vormde mijn haar zich in krullen. Als ik kijk naar foto’s van toen was ik net een engeltje. Grote blauwe ogen en een bos met blonde krullen.

Helaas waren die krullen toen ik vier was alweer verdwenen en gedurende de basisschool bepaalde mijn moeder hoe mijn haar eruit zag. Mijn moeder vond het kapsel boblijn met pony ‘lekker vlot’ en moest ik het daar maar mee doen. Natuurlijk wilde ik dat mijn haar lang was net als bij bijna alle meisjes, maar mijn moeder zei als we naar de kapper gingen altijd: ‘Knip het maar lekker kort en de ogen goed vrij…’ Met andere woorden; ik wil niet dat haar ogen verdwijnen achter haar haar. Het scheen ook praktisch te zijn… Ik kon het op school dan allemaal beter ‘zien’. Ofzo…

De middelbare school

Gelukkig mocht ik na groep acht naar het Lyceum. Een Havo/Vwo brugklas. Ik kreeg eindelijk wat meer vrijheid om zelf te mogen beslissen over mijn haar. De baby boblijn en pony die ik in de brugklas nog had, verdwenen in de tweede. Ik zat in een Atheneum klas en in mijn klas zaten veel skaters en gothics. Dat was toen in. Mijn haar ging omhoog in twee staarten en een paarse en roze hair extension mochten niet ontbreken.

Eigenlijk wilde ik graag mijn haar roze of blauw verven óf knalrood. Net als de meiden in mijn klas. Maar mijn moeder hield voet bij stuk. ‘Verven is slecht voor je haar!’ zei ze. Dus deed ik dat niet.

Na het Atheneum ging ik terug naar de Havo. De wiskunde, scheikunde en natuurkunde waren echt niet mijn ding, en op die vakken haalde ik het niet om over te gaan. In Havo 5 werd ik wat rebelser. Als een echte daredevil knipte ik rigoureus mijn haar kort. Er waren meer meiden die dat deden. Dit resulteerde in dat ik naar mijn eindgala ging met kort haar met een grote blauwe bloem erin.

De Pabo

Op de pabo ging ik weer van een boblijn naar lang haar én ik liet weer een pony knippen. De ene keer was de pony scheef als een soort lok, daarna weer recht en stoer. Ook begon ik toen mijn haar te verven. Dit kwam door vriendinnen. Toen ik op kamers woonde verfden we elkaars haar. Blond, kastanje bruin, chocolade bruin en weer blond.

Verhuizen naar Den Haag

Dat blond heb ik heel lang vastgehouden, tot ik in Den Haag kwam wonen. En dat resulteerde in, na jaren met blond haar te hebben rondgelopen, dat ik een aversie heb ontwikkelt voor blond haar bij mezelf. ‘Nooit meer!’ beloofde ik mezelf.

Elke keer verf ik mijn haar weer donker. Niet iedereen vind dit mooi. Toen ik deze transformatie voor het eerst onderging, kreeg ik van een invaljuf op mijn werk te horen: ‘Tsja, ik ken je natuurlijk niet. Dit bruin misstaat je ook niet, maar ik denk dat ik blond toch leuker vond’. Omdat zij destijds de enige was die dit zei, besloot ik deze opmerking te negeren.

Per ongeluk ongewenst blond

Maar toen ik afgelopen zomer op vakantie ging, werd ik opeens ongewenst blond. Ja, je leest het goed. Ongewenst blond. Het bestaat! In mijn woordenboek is de omschrijving: ‘Iemand die houdt van bruin haar bij zichzelf en waarbij de haarkleur door zon, zeewater en zwembadwater, tegen de wil van de persoon in, transformeert naar blond.’

Dat is dus precies wat mij overkwam. Eenmaal in Nederland, was mijn kapper op vakantie. Ik moest dus wachten tot hij terug was, voor ik mijn haar weer kon verven. In de sportschool kreeg ik de opmerking: ‘Hé wat leuk, je bent er weer… Huh, heb je je haar geverfd?’ Ik kon alleen maar mompelen: ‘Was het maar zo…’

Na vier weken als ongewenste blondine te hebben rondgelopen, had mijn kapper tijd om mijn haar weer prachtig bruin te verven. Zoals een vriendin vroeger altijd tegen me zei: ‘Brunettes are better!’ Nouja, het stond me in ieder geval beter. En ik kon weer met een gerust ‘hoofd’ over straat.

Tijd voor verandering!

Wie mij inmiddels via het lezen van mijn blogs een beetje kent, weet dat ik houd van uitdagingen, maar ook dat ik nooit lang vast kan houden aan dat wat ik al heb. Binnen mijn werk wissel ik regelmatig van functie en werk ik ook binnen verschillende functies, omdat ik vind dat mijn werk anders ‘saai’ wordt. Zo is dat dus ook met mijn haar. Ik besloot in januari een dag minder te gaan werken, om meer tijd te besteden aan mijn eigen bedrijfje, en tsja… Daar hoort dus ook een nieuwe look bij.

Rebels rood-violet

Op de middelbare school wilde ik altijd al mijn haar een keer rood of roze verven. Maar destijds mocht dat niet van mijn moeder. En nu dacht ik: ‘Dat saaie bruin is nu wel klaar, ik wil iets wat opvalt!’ En zo werd de rood-violet kleur geboren. Super spannend, want om een mooie balayage in mijn haar te krijgen zat ik 4 uur bij de kapper. Er werden eerst lichte plukken in mijn haar gemaakt. Toen dit was gebeurt dacht ik even ‘Oh help! Weer blond!’ Toen mijn kapper begon met verven, smeerde hij een soort lila-paars papje in mijn haar. ‘Als dit maar goed gaat!’ dacht ik. Maar alles kwam uiteindelijk helemaal goed en mijn nieuwe haar was eindelijk geboren! Nu ben ik super blij met deze kleur! Eens kijken hoe lang ik dit vol ga houden…

Wil je meer van mijn blogs lezen of meer van mijn illustraties zien? Bekijk dan mijn website en Instagram-pagina.

Volg jij me al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow

Er zijn geen reacties :-(

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!