Menu & Search
Taboes doorbreken: naar de psycholoog

Taboes doorbreken: naar de psycholoog

 Naar de psycholoog gaan is in mijn ogen de normaalste zaak van de wereld. Althans, wanneer andere mensen naar de psycholoog gaan. Top managers en directeuren zweren erbij en ook zo ken ik genoeg mensen die er heen gaan of wel eens zijn geweest. Sterker nog, ik zou het iedereen aanraden. 

Ik zou het iedereen aanraden behalve mijzelf. Helemaal nergens voor nodig zo’n psych. Bovendien, wat zouden andere mensen daar wel niet van denken? Naar een psycholoog gaan is een teken dat ik heb gefaald en een teken van zwakte. De afgelopen zes jaar is er veel gebeurd, en dat heb ik toch mooi allemaal in mijn eentje verwerkt.

Onafgemaakte zaken

Helaas werkt het niet helemaal zo. Steeds meer kom ik erachter dat ik last heb van stress en onafgesloten hoofdstukken. Zo ver ben ik nu, want voorheen was ik er heilig van overtuigd dat ik absoluut alle moeilijke dingen in mijn leven prima verwerkte. De waarheid is dat ik die hoofdstukken zo ver mogelijk weggeschoven heb om ze vooral maar niet meer onder ogen te hoeven zien. Struisvogelpolitiek kun je het ook wel noemen. Iets waar ik vroeger heel erg goed in was en soms nog steeds. Gelukkig word ik er steeds beter in. Hét bewijs: ik heb in ieder geval een afspraak gemaakt met een psycholoog. Geen koppen meer in het zand dus. (is ook zo donker en iedere keer al dat zand overal, brr)

Dat ging absoluut niet zonder slag of stoot. Het heeft misschien wel een  jaar of twee geduurd voordat ik die stap durfde te zetten. Ik heb misschien wel 10 x geprobeerd om een mail te sturen/te bellen en telkens weer overtuigde ik mezelf dat het niet nodig was. Bovendien ging het vaak na een dag alweer een stuk beter. Soms heb je nou eenmaal van die dagen. Ook nu ik dit zit te typen denk ik stiekem dat het misschien toch helemaal niet nodig is, want ik voelde me de afgelopen week kiplekker.

Maar die gedachten kan ik wel ombuigen. Ik weet dat ik realistisch moet zijn en dat er weer een moment gaat komen dat het minder goed gaat. Misschien morgen of volgende week. Géén idee wanneer. Feit blijft dat er iets moet veranderen.

Ik en mijn ”gekke buien”

Voor het gemak noem ik het ”buien”. Een andere verwoording weet ik nu even niet. Nee, ik ben niet gek, althans dat hoop ik niet. *visualiseert Loenatiks hysterische Bep Brul. Dat was nog eens een te gekke vrouw.

Maar helemaal normaal zijn die buien ook niet. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik soms nogal overreageer op totaal onbenullige dingen wanneer ik weer eens overloop van stress. Dat ik dagen heb waarop ik alles somber inzie en om alles emotioneel kan worden en vooral ontzettend boos. Ook heb ik nu al een paar keer last gehad van paniekaanvallen. Niet heel heftig maar leuk is anders. Bovendien manifesteerde de paniek zich op de meest stomme momenten, zoals wanneer ik in een overvolle supermarkt sta en opeens niet meer weet wat ik moet kopen en als een kip zonder kop door de supermarkt loop met een bonzend hart en ontzettend veel stress. Nu zit daar ook een stukje hormonen in die bij mij wel vaker overhoop liggen, maar dat neemt niet weg dat ik een manier moet gaan vinden om daarmee om te gaan. Althans dat denk ik. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat ik er nooit slechter van zal worden en het me misschien wel een heleboel nieuwe inzichten zal brengen.

Normaal doen, daar wordt je pas echt gek van

Uiteraard heb ik lang niet met iedereen gedeeld over hoe ik me voelde en dat ik erover nadacht om naar een psycholoog te gaan. Simpelweg omdat ik me ontzettend schaamde en bang was dat mensen een verkeerd beeld van me kregen. Waarom ik dit nu dan wel deel (met de rest van Nederland)?

A. Omdat ik hier nou eenmaal even lekker van me af kan schrijven en het me inmiddels geen moer meer uitmaakt dat iedereen dit leest.

B. Omdat ik toch een beetje gek ben 😉

C. Omdat ik heel graag duidelijk wil maken dat het absoluut geen zonde is om erheen te gaan. Ik hoop de drempel hiermee voor anderen weer iets minder hoog te maken. Ook al weet ik dat het inmiddels geaccepteerd is, weet ik ook zeker dat er nog heel veel mensen zijn, misschien wel de meeste die als het op hunzelf aankomt hier toch niet zo makkelijk over denken. Denk je er ook over na? Breng een bezoekje aan je huisarts, bel of stuur desnoods een mailtje naar een praktijk waar jij je goed bij voelt.

Ik weet nu dat je pas faalt als je géén hulp zoekt en ik geloof ook dat iedereen wel eens een mindere periode heeft, en dat is absoluut geen teken van zwakte of falen. Het is juist mooi dat er tegenwoordig zoiets als psychische hulp bestaat en ik denk dat we dat moeten omarmen. Zonder dit zouden er een heleboel mensen nog in hun oude patronen vervallen zonder dat ze zelf door hebben dat er ook een andere manier is. Bovendien denk ik dat iedereen graag gehoord wil worden, en dat ook verdiend.

Naar de psycholoog gaan is zo gek nog niet. Of zoals Loesje (die van de posters) ooit zei: ”Normaal doen, daar wordt je pas écht gek van.”

Zijn er meer mensen die hiermee worstelen? Hoe denk jij over een psycholoog? Wil je liever niet hier reageren? Mailen mag ook altijd. Al hoop ik natuurlijk dat iedereen hier open over kan en wil spreken zonder schaamte. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, gedachten en meningen. 

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!