Nu aan het lezen
Taboes doorbreken: naar de psycholoog

Taboes doorbreken: naar de psycholoog

 Naar de psycholoog gaan is in mijn ogen de normaalste zaak van de wereld. Althans, wanneer andere mensen naar de psycholoog gaan. Top managers en directeuren zweren erbij en ook zo ken ik genoeg mensen die er heen gaan of wel eens zijn geweest. Sterker nog, ik zou het iedereen aanraden. 

Ik zou het iedereen aanraden behalve mijzelf. Helemaal nergens voor nodig zo’n psych. Bovendien, wat zouden andere mensen daar wel niet van denken? Naar een psycholoog gaan is een teken dat ik heb gefaald en een teken van zwakte. De afgelopen zes jaar is er veel gebeurd, en dat heb ik toch mooi allemaal in mijn eentje verwerkt.

Onafgemaakte zaken

Helaas werkt het niet helemaal zo. Steeds meer kom ik erachter dat ik last heb van stress en onafgesloten hoofdstukken. Zo ver ben ik nu, want voorheen was ik er heilig van overtuigd dat ik absoluut alle moeilijke dingen in mijn leven prima verwerkte. De waarheid is dat ik die hoofdstukken zo ver mogelijk weggeschoven heb om ze vooral maar niet meer onder ogen te hoeven zien. Struisvogelpolitiek kun je het ook wel noemen. Iets waar ik vroeger heel erg goed in was en soms nog steeds. Gelukkig word ik er steeds beter in. Hét bewijs: ik heb in ieder geval een afspraak gemaakt met een psycholoog. Geen koppen meer in het zand dus. (is ook zo donker en iedere keer al dat zand overal, brr)

Dat ging absoluut niet zonder slag of stoot. Het heeft misschien wel een  jaar of twee geduurd voordat ik die stap durfde te zetten. Ik heb misschien wel 10 x geprobeerd om een mail te sturen/te bellen en telkens weer overtuigde ik mezelf dat het niet nodig was. Bovendien ging het vaak na een dag alweer een stuk beter. Soms heb je nou eenmaal van die dagen. Ook nu ik dit zit te typen denk ik stiekem dat het misschien toch helemaal niet nodig is, want ik voelde me de afgelopen week kiplekker.

Maar die gedachten kan ik wel ombuigen. Ik weet dat ik realistisch moet zijn en dat er weer een moment gaat komen dat het minder goed gaat. Misschien morgen of volgende week. Géén idee wanneer. Feit blijft dat er iets moet veranderen.

Ik en mijn ”gekke buien”

Voor het gemak noem ik het ”buien”. Een andere verwoording weet ik nu even niet. Nee, ik ben niet gek, althans dat hoop ik niet. *visualiseert Loenatiks hysterische Bep Brul. Dat was nog eens een te gekke vrouw.

Maar helemaal normaal zijn die buien ook niet. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik soms nogal overreageer op totaal onbenullige dingen wanneer ik weer eens overloop van stress. Dat ik dagen heb waarop ik alles somber inzie en om alles emotioneel kan worden en vooral ontzettend boos. Ook heb ik nu al een paar keer last gehad van paniekaanvallen. Niet heel heftig maar leuk is anders. Bovendien manifesteerde de paniek zich op de meest stomme momenten, zoals wanneer ik in een overvolle supermarkt sta en opeens niet meer weet wat ik moet kopen en als een kip zonder kop door de supermarkt loop met een bonzend hart en ontzettend veel stress. Nu zit daar ook een stukje hormonen in die bij mij wel vaker overhoop liggen, maar dat neemt niet weg dat ik een manier moet gaan vinden om daarmee om te gaan. Althans dat denk ik. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat ik er nooit slechter van zal worden en het me misschien wel een heleboel nieuwe inzichten zal brengen.

Normaal doen, daar wordt je pas echt gek van

Uiteraard heb ik lang niet met iedereen gedeeld over hoe ik me voelde en dat ik erover nadacht om naar een psycholoog te gaan. Simpelweg omdat ik me ontzettend schaamde en bang was dat mensen een verkeerd beeld van me kregen. Waarom ik dit nu dan wel deel (met de rest van Nederland)?

A. Omdat ik hier nou eenmaal even lekker van me af kan schrijven en het me inmiddels geen moer meer uitmaakt dat iedereen dit leest.

B. Omdat ik toch een beetje gek ben 😉

C. Omdat ik heel graag duidelijk wil maken dat het absoluut geen zonde is om erheen te gaan. Ik hoop de drempel hiermee voor anderen weer iets minder hoog te maken. Ook al weet ik dat het inmiddels geaccepteerd is, weet ik ook zeker dat er nog heel veel mensen zijn, misschien wel de meeste die als het op hunzelf aankomt hier toch niet zo makkelijk over denken. Denk je er ook over na? Breng een bezoekje aan je huisarts, bel of stuur desnoods een mailtje naar een praktijk waar jij je goed bij voelt.

See Also

Ik weet nu dat je pas faalt als je géén hulp zoekt en ik geloof ook dat iedereen wel eens een mindere periode heeft, en dat is absoluut geen teken van zwakte of falen. Het is juist mooi dat er tegenwoordig zoiets als psychische hulp bestaat en ik denk dat we dat moeten omarmen. Zonder dit zouden er een heleboel mensen nog in hun oude patronen vervallen zonder dat ze zelf door hebben dat er ook een andere manier is. Bovendien denk ik dat iedereen graag gehoord wil worden, en dat ook verdiend.

Naar de psycholoog gaan is zo gek nog niet. Of zoals Loesje (die van de posters) ooit zei: ”Normaal doen, daar wordt je pas écht gek van.”

Zijn er meer mensen die hiermee worstelen? Hoe denk jij over een psycholoog? Wil je liever niet hier reageren? Mailen mag ook altijd. Al hoop ik natuurlijk dat iedereen hier open over kan en wil spreken zonder schaamte. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, gedachten en meningen. 

 

 

Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Wat is jouw reactie?
Droevig!
0
Eye-opener!
0
Herkenbaar!
0
Hilarisch!
0
Interessant!
0
Spannend!
0
Bekijk reacties (40)
  • Ik zelf ben als kind naar de psycholoog gegaan.
    Vroeger was dat echt taboe en mocht je van thuis niet over praten, want anders zouden de andere mensen je raar gaan bekijken.
    Maar nu is dat allemaal een gewone gang van zaken.

    • Ja klopt, we zijn al stukken verder wat dat betreft, maar toch denk ik dat er nog mensen zijn die er toch nog op een ”andere” manier tegenaan kijken.

  • Ik vind het knap dat je de stap hebt gezet om te gaan. Ik heb het nooit gek gevonden dat iemand naar de psycholoog gaat, sterker nog ik zou zelf ook wel willen al denk ik op dit moment niet echt een geldige reden te hebben. Het lijkt mij een hele goede zet om hieraan te beginnen want voor jezelf zorgen is vaak zo moeilijk, je denkt eerder aan anderen.

    • Klopt. Ik vind het nu toch wel spannend naarmate het dichterbij komt, maar ik denk dat ik er toch wel veel aan ga hebben.

  • Goed dat je dit deelt! Jammer dat het nog zo’n taboe is, want er zijn zoveel mensen mee geholpen door eens naar een psycholoog te gaan en niet te lang door te blijven lopen met angst of stress. Goed dat jij de stap hebt gezet. Gek eigenlijk hè dat we altijd de lat voor ons zelf veel hoger leggen dan voor een ander.

  • Oh zo herkenbaar! Ik ben inmiddels al een jaar “therapie-vrij”, maar heb er heel veel aan gehad. Heb ook nog steeds weleens last van buien zoals jij ze omschrijft. En dan denk ik aan wat mijn therapeut me zou adviseren en dat helpt. Goed dat je er zo open over schrijft, het is zo stom dat hier nog steeds een taboe op rust! Hopelijk helpt het bij jou ook goed!! X

  • Ik vind het interessant dat je zelf schrijft: “Naar een psycholoog gaan is een teken dat ik heb gefaald en een teken van zwakte.” Daarmee schrijf je eigenlijk al het probleem en doe je mee aan het taboe. Ik ben het totaal niet met je eens.

    Er is geen sprake van falen. Überhaupt niet. Het geeft alleen maar aan dat je slim genoeg bent om in te zien dat iemand anders je misschien kan helpen tot bepaalde inzichten. Je kan ook naar een psycholoog zonder dat je ‘echt problemen’ hebt, maar als aanvulling of toevoeging. Ik vind het helemaal geen zwakte. En ik vind het al helemaal niets om je voor te schamen.

    In Amerika is het ook heel gewoon. Daar ga je naar de psycholoog zoals we hier naar de huisarts gaan. Normaalste zaak van de wereld.

    Maar… super dat je dit deelt. Om het taboe kleiner te maken. Ik ben nog nooit bij een psycholoog geweest. Maar zou er geen problemen mee hebben als ik dat eens zou willen.

    • Thnx, Sheila! Ik vind het zelf ook stom dat ik er zo tegenaan kijk terwijl ik dat bij anderen totaal niet heb. In Amerika zijn ze inderdaad al helemaal een stapje verder. Fijn dat je er zelf ook zo instaat. 🙂

  • Ik vind het goed dat mensen hulp vragen en zoeken als ze dit nodig hebben. Ik heb hier zelf nooit mee te maken gehad… Ik merk wel dat sommige mensen er zeker baat bij hebben en dat is alleen maar positief!

  • Oh, hier ben je absoluut niet alleen in hoor! Volgens mij wacht ik al 5 jaar op het ‘goede moment’ en ik vrees dat dat moment ook nog wel op zich laat wachten. Ja, het is nog steeds een taboe, helaas.
    Top dat je die stap gezet hebt! Echt super!

  • Ik vind het zo stoer van je dat je dit gewoon met ons deelt! Dat zijn juist de eerste stappen die gemaakt moeten worden om er geen taboe meer van te maken. Ik denk dat het heel fijn voor je gaat zijn en dat je er echt iets aan hebt 🙂 Ik heb ervaring haha.

  • Sommige dingen kun je nu eenmaal niet alleen en daar heb je hulp bij nodig. Dat is juist sterk en zeker geen falen. Ik ben nu ook onder ‘behandeling’, al klink dat zwaarder dan het is.
    Ik heb iemand die mij helpt met dingetjes die ik gewoon zelf even geen oplossing voor weet maar waar ik wel hulp bij wil hebben om door te kunnen in mijn leven.
    Leuke blog heb je!

  • Tsja, als je zelf geen handige harrie bent huur je de technische krachten toch ook in? En die ene moedervlek ga je ook niet zelf uit je nek staan snijden. 😉 Ik had geen moeite met het inschakelen van de psycholoog. Maar toch ook wel een beetje met het informeren van andere mensen daarover. Niet vanwege de psych, maar je krijgt dan toch de vraag waaróm je die hulp inroept. En daar gaf ik liever geen antwoord op.

    Goed dat je de stap gezet hebt! Aan jezelf werken, met of zonder hulp, is toch alleen maar aan te moedigen? Hopelijk heb je er snel baat bij! Mij heeft het heel erg geholpen! I regret nothing!

  • Het is natuurlijk geen falen dat je naar een psycholoog gaat. Ooit eens een verwijzing gevraagd, maar nooit gegaan. Ook ik ben iemand van dat los ik zelf wel op, maar misschien is het toch niet verkeerd om eens een keer te gaan. Boos reageren wanneer het helemaal niet nodig is, ja dat komt hier ook regelmatig voor. En het feit dat ik hormonen moet slikken helpt daarbij natuurlijk ook niet!

  • Ik vind het bezoeken van een psycholoog juist heel sterk! Net als dat jij hier nu je verhaal doet.
    Psychologen zijn niet voor gekke mensen, het zijn professionals die jou helpen ontwikkelen in je leven en jou helpen om je krachten naar boven te halen en om te gaan met je beperkingen.

    Taboe? Nee, zou niet zo moeten zijn. Helaas is dat het vaak nog wel..

  • Goed van je dit !
    Ik heb persoonlijk nooit een probleem gehad met het vertellen dat ik naar de psycholoog ging, had wel een probleem met de psycholoog zelf maar das een ander verhaal haha.

  • Ik kan dit alleen maar ‘aanmoedigen’.
    Mss niet het juiste woord, maar ik vind het sterk dat je dat doet. En is niks mis mee.
    Ik zit ook wat in hetzelfde schuitje, maar heb de stap nog niet gezet.
    Die komt ooit wel nog 🙂

  • Wow… wat ontzettend mooi geschreven!
    En weet je… je faalt pas als je niks geleerd hebt! In mijn ogen heb jij juist een hele grote les geleerd en daar mag je verdomd trots op zijn! Echt!

    Een psycholoog behoort niet in het taboe-hokje te zitten, verre van. Ik ben pro-therapie, ook voor mezelf zodra ik daar (weer) behoefte aan heb.

    Ik ken je niet, ik kom voor het eerst hier kijken (toffe blog trouwens!) maar ik ben wel heel trots op je!

  • Ik denk dat heel veel mensen zich hier in kunnen vinden. Zelf kan ik het ook mensen aanraden, zie wanneer ze in de knoop raken, etc. Zelf steek ik mijn kop nog dieper in het zand en blijf vrolijk door lachen, terwijl ik van tijd tot tijd wil huilen, schreeuwen, gillen, noem maar op. Zo stom. Gaan is een 2de, niet dat ik bang ben voor de reactie uit mijn omgeving, maar dat een pyscholoog denkt, wat kom jij zielig doen. Het ergste is, dat ik weet dat dat nergens op slaat.

  • Goed dat je hierover schrijft! Ik ben een paar jaar geleden ook een tijdje bij een psycholoog geweest, heb ik nog steeds wel wat aan. Het is gewoon fijn als iemand die iets minder kritisch is dan jij je even bekijkt. Overigens is bijna iedereen die ik ken wel eens bij een psycholoog geweest.

    Had afgelopen week nog een stress-aanval toen ik mijn auto ergens wilde parkeren waar het heel druk was (daar raak ik dus van in de stress en daarom rijdt ik bijna nooit auto). Maar toen had ik net die ochtend een blog geschreven waarin ik zei dat ik zo gelukkig was, dus ik zei tegen mezelf: ‘Gelukkige mensen hebben geen parkeerstress’ en toen ben ik heel Zen een stukje verder gereden en heb daar geparkeerd. Dus bloggen kan ook erg therapeutisch werken! 😉

    Maar ik hoop dat het je helpt en dat je niet té gewoon wordt, maar gewoon een beetje 😉

    • Hihi Lilian, ik zie het helemaal voor me. Goed van je! Ik zal zeker niet normaal worden. Daar wordt je pas echt gek van zoals ik al zei 😉 Ik blijf gewoon lekker mijn eigenaardige ik! X

  • Ik zou willen dat meer mensen naar een psycholoog gingen. Het minste wat je eruit haalt is dat je een klankbord vindt, iemand die je eigenlijk niet beoordeeld, maar vanuit jouw gevoel hulp aanbiedt met doordenken wat bij je past. Verwoord ik het zo goed?
    Als ik door de bomen het bos niet meer zou zien, dan zou ik ook gaan. Misschien komt dat nog, misschien ook niet.

  • Herkenbaar…..;-) ik heb t nog steeds niet tegen veel mensen gezegd dat ik er ook heen ga…. En idd ‘de ik los t zelf wel allemaal op’ techniek heb ik zo lang proberen toe te passen…maar uiteindelijk projecteerde ik m’n stress op m’n kinderen en partner wat ik uitte in woede, kort lontje enz… En dat heeft helemaal geen zin…
    Nu hopende dat t beter gaat, ga ik voor de gesprekken… En die luchten op…

    Xx

    • Heel goed dat je je verhaal deelt. Dat is inderdaad niet de manier en dat merk ik ook. Ik vind het heel fijn om te horen dat de gesprekken opluchten. Ik ben erg benieuwd naar hoe ik het ga ervaren. Liefs

  • Super herkenbaar. Toen ik een doorverwijzing kreeg moest ik ook even slikken. De arts zei eens tegen mij: elk mens komt op een punt in het leven dat het hulp nodig heeft. En nu ben jij dat toevallig.

  • Zelf heb ik er nooit problemen van gemaakt dat ik bij een psychiater liep en destijds groepstherapie had. Ik slik dagelijks anti depressiva en ook daar maak ik geen geheim van. Het is wat het is, en ik vind dat deze dingen gewoon taboeloos besproken moeten kunnen worden. Als ik mensen vertel dat ik Bordeline heb, kijken ze meestal ook heel verbaast. Dat zijn toch hele gekke mensen krijg ik vaak als tegenvraag. Juist om ze bespreekbaar te maken, zet je mensen in een ander perspectief

    • Heel goed dat je er zo mee om kunt gaan. Borderline is inderdaad ook zoiets. Ik had ooit een lerares die dit had en dat had ook niemand van te voren bedacht. Inderdaad, mensen koppelen psychologen en psychiaters gelijk aan helemaal gestoord terwijl dit totaal niet met de werkelijkheid rijmt.

  • Lastig inderdaad. Ik herken het wel; het iedereen aanraden, maar het voor jezelf eigenlijk maar gek vinden. Vorig jaar kwam ik voor het eerst in aanraking met een psycholoog. Dat vond ik voor mezelf wel een hele stap, maar het was gewoon nodig. Na twee afspraken was het vreemde er wel af en ging ik heel snel weer goed met mij en kon zij mijn handje snel loslaten.

    En hoewel mensen altijd denken dat het geen taboe is om naar de psycholoog te gaan of (psychisch) ziek te zijn, is het dat wel. Vaak kom je er pas achter hoe mensen er over denken en er mee omgaan als je zelf in zo’n situatie terecht komt.

    • Er zijn inderdaad nog genoeg mensen die er een bepaald beeld bij hebben dat niet de werkelijkheid is. Fijn dat je maar twee afspraken nodig had.

  • Ik ben zelf meerdere keren naar de psycholoog geweest. Ik heb daar nooit een gevoel dat het taboe is. Ik heb het nodig om mijn verhaal en mijn hart in te storten. Ik leer veel van hun, maar leer ook dat psycholoog stelt mij een vraag, maar ik ben degene die daar op moet antwoorden. Tegenenwoordig stel ik mijzelf de vraag… scheelt weer psycholoogritje. hihi Of je hier wat aan hebt weet ik niet. Over gekke buien gesproken, je moet mij zien als ik boos ben. Net als een vulkaan ontploft. 😉 Lieve Julia, iedereen heeft wel eens iets. Zorg goed voor jezelf. Je weet wat jezelf nodig hebt. Voor mij ben je een lief en zelfspot vrouw.

    • Haha wat heb je dat prachtig omschreven, Jeapie! Heel goed om te horen dat het je zo geholpen heeft en je tegenwoordig zelf de vraag stelt. Wat een lieve woorden.

  • Is dat nog steeds zo’n taboe dat je naar de psycholoog gaat?

    Die ‘gekke buien’, zoals jij ze omschrijft, vind ik nog zo vreselijk ‘gek’ niet hoor, maar gewoon heel logisch dat je weleens wat overdreven reageert wanneer je gestrest bent. Dat is namelijk wat stress met je doet…

    Ik denk dat het heel belangrijk is dat er een ‘klik’ is met de psycholoog. (Ook uit onderzoek is gebleken dat het eigenlijk niet om de therapie zelf gaat, maar om die ‘klik’.)

    Zelf ben ik – helaas – nogal wat psychologen tegengekomen met wie ik die klik totaal niet had, integendeel.

    • Ik zag het Sunny! Van die Liebster award. Heeel lief! Nee ik denk dat het taboe wel minder wordt en zo kijk ik er bij anderen ook totaal niet tegen me aan, bij mezelf daarentegen deed ik dat wel. Nu niet meer! Hoop inderdaad dat die psycholoog waar ik heen ga bij me past. X

Reageren is niet suf!

Your email address will not be published.

© 2019 strijkenissuf.nl alle rechten voorbehouden

Deze website maakt gebruik van affiliate links. Check voor meer informatie de privacy verklaring

Scroll To Top