Menu & Search
Een tweede miskraam: Nature is (sometimes) a b*tch

Een tweede miskraam: Nature is (sometimes) a b*tch

Dat we zonder ‘’de natuur’’ niet kunnen bestaan, mag wel duidelijk wezen. Maar naast dat het ons ontelbaar veel mooie dingen brengt, heeft de natuur ook nog een duistere kant.  Een alles verwoestende kracht in de vorm van natuurrampen. Soms groot en soms ook klein. En die  kleine natuurramp brengt me terug naar de wachtkamer bij de verloskundige.

Na een week in spanning te hebben gezeten zou ik eindelijk te horen krijgen dat het weer niet goed zou zijn met mijn zwangerschap, want dat het niet goed zou zijn daar was ik na die eerste bewuste echo al van overtuigd. Zelfbescherming natuurlijk, want eigenlijk kon ik me niet voorstellen dat een miskraam me nog een keer zou kunnen overkomen.

Tweede miskraam: emotieloos

Maar wat ik al de hele week uit zelfbescherming had geroepen bleek toch de kille waarheid te zijn. Terwijl de ogen van mijn man gevuld waren met tranen en de verloskundige me vol medeleven of medelijden aankeek, wachtend op het moment dat ik in huilen uit zou barsten bleef het bij mij nogal stil. Emotieloos zelfs. Op dat moment leek het wel alsof ik vanaf de zijlijn naar mezelf riep, huil dan idioot, je hebt net te horen gekregen dat je een miskraam hebt gekregen. Toon eens een beetje emotie. Maar ik bleef een emotieloze zombie en zo  liep ik rechtstreeks naar de balie van het geboortecentrum –waar voor mij duidelijk geen geboorte meer zou plaatsvinden op korte termijn-

Nadat ik de baliemedewerkster in diezelfde gevoelloze modus vertelde dat het mis was en dat ik een vervolg afspraak moest makken drongen langzaam de woorden ‘De natuur zal het wel zo gewild hebben’ binnen. Ik kreeg het nog net klaar om mijn schouders op te halen en instemmend naar de dame te knikken en haar te bedanken voor het maken van de afspraak. Waarna ik me pas realiseerde dat dit het naar mijn mening meest ongepaste antwoord ooit was. Want als de natuur het zo bedoeld had dan moest de natuur wel een heel erg grote hekel aan mij hebben en was het niet zomaar meer puur toeval.

Hoe dan ook die spreekwoordelijke trap na gaf me me wel eindelijk de behoefte om te huilen – als een ontroostbaar klein kind dat net een gat in zijn knie had gevallen op de speelplaats – maar dat deed ik niet. Ik slikte het gevoel weg en hield me zelfs groot terwijl naast me een gezin dolblij, met een naar mijn mening asociaal lange rits aan echo’s van hun binnenkort nieuwe gezinslid, mee naar buiten liep. Nature is a b*tch-met een sterretje dus ja. Helaas heeft Google zo’n allesomvattende macht dat ik het hier op mijn blog er toch maar niet op waag om met dergelijke vieze woorden te komen-

 Hoe verwerk je (nog) een miskraam?

 Net als het opvoeden van kinderen bestaat er ook geen handleiding voor het verwerken van een miskraam. Maar het verschilt niet veel van rouwen – en dus terwijl de dagen omvlogen maakte ik de vijf facetten van rouw -zoals ik dat in mijn opleiding had geleerd- door zonder dat ik zelf erg in had. Ik was boos, verdrietig, boos, vol onbegrip en ontkenning om vervolgens weer verdrietig te zijn om me er uiteindelijk bij neer te leggen.

Zomaar me er bij neerleggen kon natuurlijk niet helemaal want doordat ik snel op vakantie zou gaan moest eerst nog kiezen wat ik zou doen. Afwachten, pillen of een curettage. Afwachten was voor mij geen optie aangezien ik twee weken later in de auto naar Italië zou zitten – die vakantie moest hoe dan ook doorgaan, al zou ik de hele rit plat op de achterbank moeten liggen– en ik die liever niet in een Italiaans ziekenhuis wilde spenderen. Dus besloot ik voor pillen of een curettage te gaan. Wat uiteindelijk beide werd, de natuur had even een handje hulp nodig.

Gelukkig had ik daarna niet veel tijd om er nog over na te denken. Het ziekenhuis uit, koffers inpakken en wegwezen. Ook op vakantie ben ik er amper mee bezig geweest. Ik voelde me na een tegenvallende curettage gelukkig al snel weer de oude en heb optimaal genoten van mijn vakantie en vol gegeten en gedronken met pizza’s chocolade croissants en wijntjes uit de streek.

Twee stille blogloze maanden

Zo komt het dus, heel natuurlijk, dat ik exact twee maanden mijn blog doodgezwegen en genegeerd heb. Iets dat écht wel aan me geknaagd heeft want intussen weet ik wel zeker dat schrijven mijn grootste passie is. Met die gedachte ga ik de komende tijd dus weer keihard verder bloggen en schrijven waar en wanneer ik daar zin in heb om langzaam weer mijn oude ritme op te pakken.  Ik hoop dat jullie me blijven volgen en dat ik naast een heleboel blogs over dagelijkse beslommeringen, culinaire hoogstandjes, ontelbare Fiction Fridays en al die honderd andere dingen waarover ik nog wil en mag bloggen heel misschien in de toekomst ook zwangerschapsperikelen met jullie kan delen! Tot die tijd hou ik jullie natuurlijk op de hoogte over mijn aanloop daar naartoe.

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!