Menu & Search
Obsessieve nesteldrang en toch geen olifant, de laatste 7 weken van mijn zwangerschap

Obsessieve nesteldrang en toch geen olifant, de laatste 7 weken van mijn zwangerschap

Die baby, die in mijn buik zat is er inmiddels wel weer uit. (al meer dan 10 weken) Ik ben dus toch geen olifant, blijkt. Dat dacht ik wel even hoor. Het klinkt stom en ja ik had niks te klagen en ja iedereen die zegt dat je moet genieten omdat het zo voorbij is, dat er nog nooit eentje is blijven zitten en je je buik gaat missen heeft écht gelijk en wauw wat een mondvol is deze zin, maar ik lapte alle goedbedoelde standaard zwangerschapsuitspraken aan mijn laars. Die lieve baby kon er niet snel genoeg uitkomen. 

Niet alleen omdat ik niet kon wachten om mijn kleine meisje eindelijk te knuffelen en te overladen met kusjes. (en als levende paspop te gebruiken) nee ook omdat ik op zijn zachts uitgedrukt een beetje was doorgeslagen in mijn drang naar eeuwige perfectie, oftewel nesteldrang.

Manische obsessieve nesteldrang

Langzaam transformeerde ik van slonzige huismoeder inclusief plakvloer naar een obsessieve schoonmaakster. Alles moest klaar zijn, alleen was klaar nooit klaar. Ik waste, droogde, stofzuigde, dweilde en poetste er op los en toen dat klaar was ging ik met hamer, spijkers en boormachine in de weer waarna ik alles ging sorteren in het hele huis en nu komt het schokkende gedeelte: ik streek. Eenmalig, maar toch. Iedereen werd er gestoord van en ik denk dat zelfs de hond wel twee keer nadacht voordat hij met modderpoten door de kamer zou draven. En als je denkt dat ik overdrijf: iedere ochtend werd het zorgvuldig gesorteerde badkamerkastje van manlief gecontroleerd op  een verdwaalde potje gel die bijvoorbeeld in het bakje van de geurtjes was beland, of een tandenstoker in het scheergerelateerde spullen bakje beland was. Manische obsessieve nesteldrang zo heb ik mezelf gediagnosticeerd. Ja ik was behoorlijk koekkoek in mijn zwangerschap. Zeg nou zelf, wie geeft er nou honderd euro uit aan sorteerspullen. Hoe triest is dat?

”En toen werd het wachten tot ik een paar ons erbij woog”

Maar toen werd ik ook nog eens te moe om te poetsen en raakte ik gefrustreerd omdat ik moe was en niet meer kon poetsen en werd het een vicieuze cirkel en was ik een dikke chagrijnige obsessieve waggelende uitgeputte zwangere vrouw opzoek naar een nieuwe obsessie. En die vond ik. Bevallen. Ik wachtte en ik wachtte tot ik een paar ons erbij woog, ging gekke dingen doen om die baby eruit te krijgen en  net toen ik dacht dat de baby nooit meer zou komen kwam ze uiteraard met 40 weken en 5 dagen. Een opluchting? Nee en ja. Want zoals ik al zei: alles wat ”ze” zeggen is waar. Wat mis ik mijn buik en wat vliegt de tijd. In tegenstelling tot wat mijn man beweerde ben ik toch geen olifant.  Maar ik, nee wij allemaal zijn dol verliefd op ons meisje en we genieten zo veel en zo vaak als we kunnen. Het wachten meer dan waard. En wanneer me dat gevoel dan toch bekruipt om de keukenkastjes en de badkamerkastjes te sorteren, of  ik zelfs maar over strijken na durf te denken, wacht er gelukkig wel weer ergens een poepluier of flesje op me. Say halleluja.

Had jij of ken jij iemand die ook zo’n last had van zo’n ontzettende nesteldrang?

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!