Menu & Search
Ontslag genomen bij mijn eerste grote mensenbaan

Ontslag genomen bij mijn eerste grote mensenbaan

”Kan ik je straks even spreken?” Ik probeerde het zo ingetogen mogelijk te laten klinken. Vanbinnen voelde ik me op zijn zachts gezegd nerveus. Want hoe moet je in godsnaam vertellen dat je ontslag gaat nemen. Daar was ik eigenlijk niet bekend mee. Ik werk al tien jaar op de zelfde plek en daarvoor heb ik alleen in een supermarkt gewerkt waarbij je solliciteerde op een a4-tje waarbij je enkel je gegevens invulde en je was aangenomen. En toen ik wegging zei ik tegen mijn baas dat ik een grotenmensenbaan had en weg was ik. 

Ontslag genomen bij mijn eerste grote mensenbaan

Hoe dan ook, die grotenmensenbaan waar ik tien jaar lief en leed deelde, deel uit maakte van het allerleukste, geweldigste team binnen het ziekenhuis waar ik werk(te) ging ik nu dus vaarwel zeggen. Aarzelend ging ik tegenover mijn teamleidster zitten en vertelde dat ik mijn baan op wilde zeggen. Het floepte er zo uit. Dat moment had ze vast wel al een tijdje aan zien komen want op functioneringsgesprekken had ik dit al vaker aangegeven: dat ik in de toekomst iets anders wilde. Een nieuwe uitdaging. Ik dacht dat ik er maar beter eerlijk over kon zijn dan dat het als een donderslag bij heldere hemel zou komen.

We praatte nog wat na en dat was het dan. Ik moest mijn kinderen ophalen en zij moest verder met haar werkzaamheden. Gewoon zoals dat. Achteraf was ik in de war. Had ik nou echt ontslag genomen van mijn baan? Het voelde niet echt als ontslag nemen. Ik dacht namelijk al jaren na over dit proces en hoe het zou zijn en nu was het moment in een keer daar. Zo bizar! Vragen als deed ik er wel goed aan? Had ik langer moeten wachten? Wat als het misgaat? kwamen in me op, maar ik had er van te voren goed over nagedacht. Dit was voor nu gewoon de beste keuze. Bovendien leer je van je fouten en als ik het niet zou proberen zou ik er nooit achter komen of het de juiste keuze was.

Werken als zelfstandig ondernemer

Natuurlijk ga ik niet zomaar zonder werk zitten. Ik had al de nodige dingen in gang gezet voor een nieuwe grote mensenbaan. Niet zomaar een grote mensenbaan, nee, ik ga ondernemen. Iets waar ik al heel lang over droom. Lekker freestylen en eigen baas zijn. Een girlboss wel te verstaan. Ik was al werkzaam als verpleegkundige en heb besloten om voor mezelf  te beginnen als particulier verpleegkundige en daarvoor had ik me vorige maand al ingeschreven bij de kamer van koophandel. Verklap ik gelijk mijn grote instagram geheim. (wie dacht dat ik weer zwanger was? eerlijk zeggen, haha!)

Ik mag mezelf dadelijk dus een echte girlboss noemen. Zo ontzettend spannend allemaal! Bovendien hoop ik er in de toekomst nog wat anders naast te gaan doen: mijn blog naar een hoger niveau tillen (grote droom) en nóg meer met schrijven doen. Boeken schrijven/freelancen (…) de mogelijkheden zijn eindeloos. Het KVK nummer heb ik al, dus waarom niet ook hiervoor gebruiken? Zo hoop ik dus genoeg inkomsten bij elkaar te kunnen schooien. Ik zal nog een blogje schrijven waarom ik heb gekozen om ZZP-er te worden met de voors en tegens voor diegene die dit interessant vinden. Voelen jullie mijn enthousiasme al? Ik zit hier letterlijk te stuiteren achter mijn laptopje.

De ontslagbrief

Restte mij alleen nog het schrijven van een ontslagbrief.  Ook daar had ik geen idee van. Ik zocht wat rond op internet en besloot er maar gewoon aan te beginnen. Iets formeels als: geachte medewerker van personeelszaken en dat ik een nieuwe uitdaging had gevonden maar dat ik altijd met veel plezier binnen de instelling had gewerkt. En dat meende ik ook. Die mail stuurde ik ook door naar mijn teamleidster. Zo dat zat erop. Nu was het officieel. En zelfs nu ik het typ heb ik kriebels in mijn buik. Gelukkig volgt er nog een uitwerkperiode waarbij ik bewust heb gekozen om per 1 januari officieel uit dienst te gaan. Het nieuwe jaar in met een nieuwe baan. Leek me gevoelsmatig wel mooi en tevens handig op papier.

En zo zit ik binnenkort dus zonder vastigheid en moet ik mijn eigen boontjes gaan doppen. Als een echte grote meid. Vind ik dat eng? Ja! Maar daar wegen de voordelen in mijn geval niet tegenop. Ik heb er ontzettend veel zin in. Hoewel ik mijn team dus echt wel heel erg ga missen en vast vet hard ga janken. Zoals ik al zei, dit zijn kanjers. Aan mijn lieve teamgenootjes: ”Dus mocht mijn droom dan toch in duigen vallen en kom ik terug met de staart tussen mijn benen, houden jullie dan een plekje vrij en mag ik dan bij jullie mijn wonden likken? Jullie blijven altijd in mijn hart.”

Heb jij al eens zelf ontslag genomen? Vond je dat ook zo spannend?

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!