Menu & Search
Onze kersttraditie

Onze kersttraditie

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste blogs en abonneer je gratis op de SIS nieuwsbrief

Weken, nee maanden voor kerst wordt er alweer druk gediscussieerd, gespeculeerd, nagedacht en zelfs geklaagd:

Wat wordt het thema? Bij wie wordt het gevierd, en wie gaat zich dit jaar misdragen? Zullen de tantes weer net zoveel stress hebben als voorgaande jaren, of kunnen ze het nu eindelijk een keer loslaten? Gaat het eigenlijk wel door?

Zoveel vragen, allemaal omwille van een kerstdiner. Op kerstavond wel te verstaan. Oftewel, onze kersttraditie.

Het begon allemaal ik denk, 6 jaar geleden. Er kwamen steeds meer kleinkinderen bij en onze familie wilde graag een ‘’gelegenheid’’ om samen te komen. Iets dat we altijd wel al deden, zoals op een van de vele verjaardagen, en toen oma nog leefde, bij haar thuis. Dit is ook gelijk de plek waar het allemaal begon. De oorsprong van vele gezellige avonden  samen.

Die gelegenheid om samen te komen werd op kerstavond. (en inmiddels ook in de zomer tijdens een barbecue. Onze familie houdt gewoon heel erg van samen eten en grijpt iedere gelegenheid aan)

The show must go on

Zoals ik al schreef begint het allemaal met de aanloop ernaartoe. Die ‘aanloop’ begint al vroeg in het nieuwe jaar. Soms nog voor het voorjaar. Mijn moeder en haar zussen organiseren dit en halen zich ieder jaar weer een hoop werk op hun hals. Dat gaat structureel gepaard met de nodige stress.

Als bezorgde kinderen vragen we ons dan  natuurlijk allemaal af, moeten we het volgend jaar wel door laten gaan, kunnen we het niet op een andere manier organiseren? (na de kerst moeten onze oudjes, eh ouders steevast bijkomen tot oud op nieuw, waarop ze weer gaan koken om op 1 januari weer een week lang uitgeblust op de bank te moeten zitten)

Maar van het woordje ‘hulp’ willen ze niets weten. Het hun traditie dus hebben ze ook zelf de touwtjes in handen: the show must go on, gelukkig maar want eigenlijk is het gewoon heel erg gezellig en ieder jaar weer memorabel. Het ene jaar net iets bruisender dan het andere. Vorig jaar belandde er bijvoorbeeld nog iemand op de eerste hulp na een uit de hand gelopen rock ’n roll sessie. Of er alcohol in het spel was, wil ik in het midden laten.  Ik denk dan ook niet dat we het dit jaar nog spannender gaan maken, maar je weet het natuurlijk nooit.

Enfin, vervolgens moet er een thema gekozen worden. Dat gebeurd meestal zo rond de zomer. Indisch, Italiaans, Hollands (…) gelukkig zijn er ontzettend veel landen die de revue nog moeten passeren en wie weet wat voor exotische gerechten dat nog gaat brengen. Dit jaar is het thema overigens ‘Grieks’. (Yes, mijn lievelingskeuken!)

Tot op het laatste moment spannend

Daarna berusten mijn moeder en haar zussen zich vaak enkele maanden. Hier en daar op een verjaardag wordt het opgerakeld en ontstaat er alvast discussie over de locatie. Dat blijft altijd tot op het laatste moment spannend, want iedereen wilt natuurlijk wel de eer om zo’n grote groep mensen te mogen huisvesten. Dit jaar zijn wij de gelukkige en daarmee moeten de drie gezusters voor het eerst een stukje uit handen geven. Geloof me, voor hun doen vatten ze het goed op.

Inmiddels zijn we in de herfst terecht gekomen: de gerechten worden bedacht, geïnventariseerd, nog een keer gewijzigd en 23 december bellen mijn tantes dan nog een keer rond of ze écht niet meer gerechten hoeven te maken. En ieder jaar zeggen ze trots: ik denk dat we dit jaar echt een stuk minder gerechten hebben. Het hoeft ook allemaal niet zoveel en overdreven. En ieder jaar klopt daar natuurlijk niets van!

Vengaboys en foute kerstnummers

Ook de muziek is zeer belangrijk. Mijn oom, nobele strijder,  ontpopt zich daarom op kerstavond tot DJ, neemt zijn taak zeer serieus en heeft zelfs een professionele DJ-set lees: platenspeler met bijbehorend vinyl, cd speler met hitzone 92 tot 2010 en streamingdiensten tot zijn beschikking) Serious Request is er niets bij. Ieders favoriete plaat komt aan bod, en dat zonder ervoor in de buidel te hoeven tasten.

Zo gaat het ieder jaar. Er wordt gediscussieerd, gespeculeerd, nagedacht én geklaagd. Maar op 24 december, komt de hele familie samen. Er wordt gegeten tot we letterlijk niet meer kunnen , er wordt gedanst en gezongen op de Vengaboys of foute kerstnummers, er wordt gekletst, gelachen (soms letterlijk over de grond gerold van het lachen), gekibbeld maar ook geknuffeld. Met hoeveel mensen we ook zijn, hoeveel er vooraf ook gediscussieerd is over de invulling, het is altijd gezellig en iedereen is welkom, en ik hoop dat hoe groot onze familie ook wordt, zelfs als mijn tantes er niet meer zijn, we deze traditie voort kunnen zetten.

Onze eigen oma Coco

Mijn familie, stuk voor stuk, ieder met zijn eigen (eigen)aardigheden is er een uit duizenden en dat is waar deze traditie me ieder jaar aan herinnert en waar kerst voor mij om draait. Samenzijn met de mensen die je het allerliefste om je heen hebt, wie dat ook moge zijn. En mocht er zoiets als Dias de los muertos  à la Disneys Coco bestaan, dan weet ik zeker dat onze eigen oma er bij staat met een bordje eten, net zo hard mee lacht, ons terecht wijst wanneer we weer eens opmerkingen maken die eigenlijk niet door de beugel kunnen en zelfs een beetje meeswingt. Maar ze zou vooral trots zijn.

Fijne kerst allemaal!

 

Volg jij me al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow

Hoera! Er is een reactie

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!