Menu & Search
Op schoolkamp van groep 8

Op schoolkamp van groep 8

Afgelopen week ging ik met mijn klas op schoolkamp. De kinderen uit mijn klas hadden er veel zin in. De ene naar de andere vraag kreeg ik de week voordat we vertrokken.

‘Juf waarom moeten we een zaklamp mee?’ ‘Gaan we dan ’s nachts het bos in?’ De meeste vragen beantwoordde ik met ‘Dat zie je vanzelf, want het is een verrassing’. Die vragen komen natuurlijk allemaal voort uit enthousiasme en spanning. Sommige kinderen zijn nog nooit alleen van huis geweest en gaan nu opeens vijf dagen op kamp. Deze zenuwen zijn ook bij de ouders te merken. ‘Juf, past u goed op haar? Zij is alles wat ik heb hè… Wees alstublieft voorzichtig.’ ‘Mogen wij als ouders ook een dagje langskomen?’
Met mijn klas gaan we bewust niet ver weg op kamp. Een klas uit Den Haag op kamp in Delft, een fietstochtje van 40 minuten (op mijn fietstempo) en een afstand van 12 kilometer.

Zijn we er al bijna?

Om 9.00 uur vertrok ik met mijn klas naar Delft. Na 10 minuten op de fiets en net 2 kilometer verder, werd er gevraagd: ‘Juf hoe lang nog? Ik ben moe… Zijn we er al bijna?’ Vrolijk antwoordde ik: ‘We zijn er nog lang niet!’ De kinderen uit mijn klas zijn niet gewend om te fietsen. Eigenlijk gaan ze nooit de wijk uit en als ze de wijk uit gaan, gaan ze vaak met hun ouders in de auto of met de tram. Het was daarom ook niet gek dat de eerste valpartij al plaatsvond na 3 kilometer. Gevolg: 2 kapotte spaken en een kapotte rem. Gelukkig hadden we een conciërge bij ons als fietsbegeleider, die daar wel raad mee wist. Fietsen buiten Den Haag was voor sommigen een hele openbaring. Ook kwamen sommige kinderen erachter dat een steile brug op fietsen soms echt niet zo gemakkelijk is. De afdaling was dan wel weer leuk, want wanneer ga je nou zo hard op je fiets ergens naar beneden? Eenmaal tussen de weilanden kwamen er vragen en opmerkingen: ‘Juf wat is dat geluid?’ Ik antwoordde met: ‘Dat zijn kikkers, die leven hier in de sloot…’. De kinderen praatten verder: ‘Juf kijk! Ik zie daar een kip met kuikens! En kijk daar… een koe!’.

Moeten we hier douchen?

Eenmaal aangekomen bij het kamphuis, geef ik de kinderen een rondleiding. Bij de douches en wc’s vertel ik de kinderen: ‘Dit is de meisjes wc, en dit de jongens wc. Er zijn 4 douches. Als je gaat douchen, hang je hier je kleren op en droog je je hier af. Als je gedoucht hebt, kleed je je weer aan en dan loop je de douche uit!’ De kinderen reageren: ‘Huh, dus we moeten hier douchen? Maar juf het is klein….’ en ‘Moeten we elke dag douchen?’. De kinderen vinden het allemaal maar niks en sommigen moeten wel even slikken. Tsja, het zijn campingdouches, maar het is schoon en het water uit de kraan is lekker warm. ‘Juf, hoe lang mogen we dan douchen?’, ik merk dat de meisjes uit mijn klas hier een beetje zenuwachtig van worden. ‘Vijf minuten…’, antwoord ik. ‘Wat!? Juf, dat is echt heel kort hoor! Thuis douche ik veel langer…’ Nadat ik heb uitgelegd, dat ze hier niet thuis zijn en dat er elk douchemoment 25 kinderen moeten douchen, snappen ze wel dat ze niet een half uur kunnen douchen, omdat het anders simpelweg te lang duurt.

Het ei

Een ander ‘ding’ op het schoolkamp was de corvee dienst. Er was duidelijk een onderscheid te maken tussen de kinderen die het vanuit huis gewend zijn om af en toe af te wassen of een ander klusje doen en de kinderen die thuis nooit wat hoeven te doen. De kinderen die thuis gewend zijn te helpen, kwamen mij dagelijks vragen: ‘Juf, kan ik u ergens mee helpen?’, ‘Zal ik alvast het broodbeleg op tafel leggen?’, ‘Juf, zal ik de eetzaal even vegen?’. De andere kinderen keken weg, wanneer ik de corveedienst ging indelen, of keken mij aan alsof ik hun net het slechtste nieuws ever had gebracht. Vooral die kinderen gingen met frisse tegenzin afwassen en liepen, als ik of een van mijn collega’s even geen toezicht hield, gewoon weg. Maar corvee is natuurlijk niet alleen de tafels dekken, afruimen en afwassen. Ook de wc’s moesten dagelijks schoongemaakt worden en de douches moesten worden schoongemaakt. Een rotklus volgens de kinderen. Op dag een bedachten ik en mijn collega’s daar een oplossing voor: HET EI.

Elk kind kreeg maandagmiddag een ei. De opdracht luidde als volgt: ‘Je krijgt van ons een ei. Nu kan je denken, ik gooi lekker dat ei op iemand, maar dat is niet de bedoeling. Je zorgt ervoor dat je ei heel blijft. Je mag hem echter niet in je jaszak of in je tas stoppen. Als we weggaan mag je je ei ook niet in het kamphuis laten. Je houdt het ei in je hand en neemt hem overal mee naar toe. Wanneer je ei vanavond om elf uur nog heel is, mag je je ei inruilen voor een bakje chips.’ Het gevolg was hilarisch. Eieren kregen namen, zoals ‘meneer de Wit’ De kinderen gingen uiterst serieus met hun ei om. Het ei ging mee zwemmen, het ei ging mee zonnen, het ei ging mee onder de douche en het ei ging slapen in bed. Maar niet alle eieren overleefden dag 1, de helft van de eieren was rond het avond eten kapot. Sommige kinderen hadden geen zin meer om het ei te verzorgen en kozen ‘eieren voor hun geld’, de wc’s schoonmaken. Het gevolg hiervan was wel, dat de kinderen de wc’s vrij netjes hielden en dat op dag twee het taboe rondom het schoonmaken van de toiletten wel was verdwenen.

BBQ-en & Spoken

Een standaard traditie op het schoolkamp van groep 8 bij ons op school is de BBQ -en spookavond. Normaliter lopen we na de BBQ, waar alle collega’s bij zijn uitgenodigd, als het donker is een spookronde door het bos. Omdat wij dit jaar te weinig vrijwilligers hadden die ons konden helpen met de begeleiding van de kinderen ’s avonds in het bos, besloten wij het kamphuis om te toveren tot een spookhuis. Om tien uur ’s avonds moesten alle kinderen het huis verlaten, buiten werd hen door een aantal collega’s een spookverhaal verteld om hen een beetje op te warmen. Samen met de ‘spoken’ toverden we het kamphuis om tot een horrorplek. Geen enkele lamp was meer aan en het was aardedonker. We schminkten elkaar, en verkleedden ons tot ‘spoken’. In het huis waren twee heksen aanwezig, twee zombies, een gorilla, een scream monster, twee horrorkoks en twee horrorclowns à la IT. Ook ik was verkleed als horrorclown, met het nodige ‘bloed’ in mijn gezicht. Iedereen verstopte zich in het huis, en in tweetallen mochten de kinderen uit mijn klas naar binnen.

Van te voren liepen behoorlijk wat kinderen op te scheppen, dat zij niet bang zouden zijn in het donker. Dat zij niet zouden schrikken en dat ze het ‘saai’ vonden. Eenmaal binnen bleken ze wel degelijk bang. Ik zat zelf verstopt in de schoonmaakkast, achter een krakende deur. Om het spookhuis in te gaan moesten ze langs de kast. Wanneer de kinderen met hun rug naar de kast stonden, sprong ik uit de kast en schreeuwde ik heel hard. Veel kinderen schrokken dusdanig erg, dat ze hun evenwicht verloren en kruipend probeerden weg te komen. Wanneer ze de volgende ruimte ingingen, begonnen stoelen te rollen en liepen ze onder een gorilla door die (echt waar) aan de balken aan het plafond hing (die verwacht je daar natuurlijk niet). In de keuken werden ze achtervolgd door de horrorkoks. Daarnaast ontbraken de spookgeluiden niet… Op onze verstopte mobiele telefoons, klonken enge muziekjes, en eentje werd gebruikt om een motorzaag na te bootsen. Doodeng vonden de kinderen het. Na vijf minuten in het huis, mochten de kinderen weer naar buiten.

Nadat alle 25 kinderen het huis door waren gegaan, en het inmiddels al voorbij middernacht was, was de avond afgelopen. De kinderen vonden het eng, maar geweldig en de reacties waren positief. Ook mijn spookcollega’s vonden het erg leuk om te doen. Nadat iedereen weer afgeschminkt was, en het huis weer opgeruimd, gingen de collega’s en vrienden naar huis en bleven wij met de kinderen in het kamphuis achter. Wonder boven wonder, sliepen alle kinderen vrij snel, en had niemand last van nachtmerries.

Naar huis

Na 5 dagen was het kamp voorbij. Op vrijdagochtend ruimden we het kamphuis op, pakten we de bagage in en maakten het kamphuis schoon. Met 25 kinderen en drie begeleiders vertrokken we weer op de fiets naar Den Haag. Eenmaal op school aangekomen, kwamen alle ouders de kinderen weer halen. De kinderen waren blij om hun ouders weer te zien. Sommige kinderen en moeders pinkten stiekem een traantje weg. Ook ik en mijn collega gingen moe en voldaan weer naar huis. Na wat gegeten te hebben, mijn tas te hebben uitgepakt en de wasmachine aangezet te hebben, sprong ik onder douche. Ik besloot dat op de bank met een kopje thee en Netflix een goed idee was, maar na vijf minuten viel ik om 13.30 uur ’s middags al in slaap. Om 19.30 uur werd ik wakker gemaakt door mijn man ‘Schat, het eten is klaar… ‘ Wat is vijf dagen op kamp gaan met 25 pubers intensief. Je bent 24 uur per dag verantwoordelijk en kan pas gaan slapen als zij allemaal slapen. Maandag start voor mij weer een normale werkweek. Nog vijf schoolweken tot de zomervakantie. Ik kijk er naar uit, maar nu eerst nog: De afscheidsavond.

Liefs Marjolein

 

Meer blogs lezen? Bekijk dan mijn website: http://www.dreamcreatebymarjolein.com

 

 

 

3 Comments

Klets mee!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  1. 4 maanden ago

    Oh ik hou van groep 8 kamp! Zelf ben ik ook juf (nu even thuisblijfmama), maar als ik dit lees wil ik ook wel weer beginnen. Heerlijk.

    • 4 maanden ago

      Ik vind het ook heerlijk om te lezen! Met weemoed teruggedacht aan mijn eigen schoolkamp.

    • 4 maanden ago

      Haha grappig he! Het groep 8 kamp is toch altijd wel het hoogtepunt van het jaar 🙂 Niet alleen voor de achtstegroepers, maar ook voor het team. Iets waar lang over nagepraat en gegrapt wordt 🙂

Archief

Tekstschrijver nodig?