Menu & Search
Over PMDD: yes, ik ben ongesteld!

Over PMDD: yes, ik ben ongesteld!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste blogs en abonneer je gratis op de SIS nieuwsbrief

Schoorvoetend bel ik de huisarts en vertel ik de assistente over ‘het probleem’, namelijk dat ik muteer in een psychobitch onder invloed van hormonen. Zoiets als een weerwolf  die veranderd onder invloed van de maan. Bij mij staat de volle maan symbool voor hormoonschommelingen. Door mijn vermoedelijke PMDD reageer ik daar niet al te best op. 

Ik voel me opgelucht, een beetje bang, maar ook trots omdat ik om hulp vroeg. ”Het gaat nu weer goed met me hoor, ik ben net ongesteld geworden. Gelukkig!”

Ik ben tijdens mijn menstruatie de beste versie van mezelf

Je leest het goed: ik kijk iedere maand uit naar het moment dat ik ongesteld word.  Dat is namelijk het moment dat ik weer terug verander in de beste versie van mezelf. Raar, maar waar.

Wat er aan die kennis vooraf ging: 

Parttime klachten

Voor een tijdje terug had ik géén idee wat er speelde. Zit ik tegen een depressie aan? Gewoon chronisch vermoeid, had ik een burn-out of stelde ik me aan? Werd ik gek? Had ik een complete plank voor mijn hoofd? Dat ik af en toe teveel hooi op mijn vork neem, daar ben ik me volledig bewust van, maar dat ik me daarom zo voel kan ik me niet voorstellen.

Bovendien zijn mijn klachten slechts parttime aanwezig. Sommige weken is er niets aan de hand. Dan voelde ik me kalm (voor zover dat mogelijk is met drie kinderen), als mezelf en ”helder”.  Om vervolgens zonder aanleiding weer compleet in te storten.

Wat voor klachten heb ik dan?

Wanneer het niet goed met me gaat, voel ik vooral ontzettend veel en die gevoelens zijn niet fijn! Depressief kan ik het niet persé noemen. Het is veel meer dan dat.  Soms voel ik me constant gestrest en angstig, alsof er elk moment iets vreselijks kan gebeuren. Ook ben ik achterdochtig of apatisch. Heb ik totaal geen overzicht in mijn hoofd en ben ik nog vergeetachtiger dan anders. 

Ik wil het liefste alleen zijn, ik beantwoord mails en appjes niet en krijg niets uit mijn handen terwijl ik in mijn hoofd 1001 dingen wil doen waardoor ik me nog meer gefrustreerd voel.

Als bonus reageer ik in die periode slecht op stressvolle situaties, zie ik het vaak even allemaal niet meer zitten, heb ik een zeer kort lontje en ben ik erg moe en emotioneel. Ik irriteer me aan werkelijk alles en krijg niks uit mijn handen. Een voorbeeld: er hoeft maar een geluid te zijn wat me op dat moment niet bevalt en ik kan compleet uit mijn slof schieten. Daarnaast heb ik een onwijs grote honger naar slecht voedsel zoals chocolade en chips en slaap ik voor slecht, heb ik rare dromen en word ik soms badend in het zweet wakker. Op die momenten ben en voel ik me niet als mezelf.

Een constante strijd met mezelf

En wat me het meest beangstigde: ik had af en toe suïcidale gedachten die totaal niet stroken met hoe ik ben. Laat ik daar gelijk duidelijk over zijn: ik wil juist leven! Ik hou van het leven en alles dat het te bieden heeft. Dat was dan ook mijn standaard antwoord op die nare gitzwarte gedachten. Zo voerde ik een constante strijd met mezelf.

Een slechte moeder en echtgenote

Het lukt me nog aardig om te functioneren naar de buitenwereld toe, al denk ik niet dat ik bepaald veel vreugde en energie uitstraal op dat moment. Bij de mensen die ik het meeste liefheb en waar ik me het meeste op mijn gemak voel ben ik vaak écht niet te genieten. Om het op zijn zachts te zeggen, ik irriteerde Als kers op de taart voelde ik me daardoor een slechte moeder en echtgenote.

Wanneer je jezelf zo in de weg zit en zoveel nare dingen voelt, zul je vast wel begrijpen dat je er alles aan wilt doen om de oorzaak te vinden. Ik had echter geen idee waar te beginnen en  besloot om mijn klachten te gaan monitoren. Op welke momenten voelde ik me zo? Gingen er dingen aan vooraf? Wanneer voelde ik me goed? Op welke dagen veranderde ik in dat monster? Volle maan? Na een drukke week, of gewoon onwillekeurig?

Een normale menstruatiecyclus

Ik kon niet echt een patroon ontdekken totdat ik plotseling weer een normale menstruatiecyclus had. Iets waar ik als PCOS’er overigens erg gelukkig mee ben want dit had ik al in geen jaren meer meegemaakt.

Met mijn regelmatige cyclus namen de klachten namelijk ook toe. Totdat ik ongesteld werd. En toen had ik plotseling een antwoord. Zou het dan toch hormonaal zijn?

Wanneer ik ongesteld was leek het namelijk wel alsof de donderwolken in mijn hoofd wegtrokken en ik plotseling weer mezelf was. Zomaar opeens.

Ik vond menstrueren nooit zo’n feestje, maar nu dus wel.

Puzzelstukjes op hun plek: PMDD

Ik had ooit wel eens gelezen over PMS, maar voor zover ik mezelf kon herinneren ging dat vooral gepaard met lichamelijke klachten. Hoewel Google meestal niet het beste idee is voor het analyseren van je klachten, deed ik het toch.  Ik zocht op psychische klachten en menstruatie en toen vielen de puzzelstukjes zomaar op hun plek!

Ik las allerlei artikels en verhalen over vrouwen die twee weken voor aanvang van hun menstruatie veranderden in emotionele wrakken om vervolgens weer terug te veranderen in hun ware zelf bij het aanbreken van het bekende maandelijkse feestje. Deze aandoening staat bekend als PMDD, een ernstigere en variant van PMS met voornamelijk psychische klachten. ”Dit moet ik ook hebben”, dacht ik.

Klachten monitoren

Om het zeker te weten besloot ik mijn klachten nog wat langer te monitoren. Wat bleek? Telkens kwam ik weer tot de conclusie ik me inderdaad tijdens de eerste weken na mijn menstruatie als mezelf voelde, om vervolgens te veranderen in hormoonzilla. Op die dagen moest ik mezelf dwingen om uit bed te komen, mijn haren te kammen, eten te maken voor de kinderen, ”iets” in het huishouden te doen en vooral om te overleven. Om 21.00 was ik vaak blij dat ik in bed lag. Op dagen dat ik wist dat ik moest werken, deed ik zo min mogelijk. Dat ging gelukkig prima, maar eenmaal thuis voelde ik me nog uitgeputter.

Ik kan dit niet alleen oplossen

Wat ik ook voor psychologisch verantwoorde dingen probeerde toe te passen op mezelf: ”lief zijn voor jezelf, voldoende rust, kilometers wandelen met de hond, mindfulness, probeerde voor mezelf te zorgen om vervolgens weer een reep chocolade of zak chips te verslinden en al die andere dingen die ervoor zorgen dat je jezelf beter voelt, maar er gebeurde weinig. Mijn gedachten werden steeds duisterder, met name in de avond als ik erg moe was. Ik realiseerde me dat ik dit niet alleen kon oplossen.

Bij de huisarts

Wat me weer terugbrengt bij de afspraak met de huisarts. Een drempel, want ik los mijn problemen liever zelf op en val er liever niemand mee lastig. Bovendien ben ik altijd een soort van op mijn hoede en bang om niet serieus genomen te worden. Desondanks vertelde ik haar al mijn klachten en overtuigde haar van mijn vermoedde probleem.

Ik kreeg de nodige erkenning en dat was zo fijn. Helaas wist ik zelf ook al dat de behandelopties beperkt zijn. Er is nog vrij weinig bekend over PMDD maar ook daar had ik al over nagedacht.

Symptoombestrijding voor PMDD

Een behandeling gericht op het genezen van PMDD is er niet. Wel kun je de symptomen (als je mazzel hebt) bestrijden. In extreme gevallen zijn er vrouwen die hun eierstokken hebben laten verwijderen maar dat wordt zelden tot nooit gedaan hier in Nederland en heeft ook heel veel nadelen. Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik wacht liever tot de natuur beslist dat ik in de overgang kom. Hopelijk pas over 20 jaar ofzo.

Mijn huisarts stelde de volgende mogelijkheden voor:

  • Anticonceptie in de vorm van de pil of een spiraaltje: daar pas ik voorlopig voor omdat ik hier in het verleden nooit goed op reageerde. Ik besloot wel dat ik dit achter de hand wil houden.
  • Vitamine b6 -> al eens geprobeerd, geen  tot weinig resultaat. Voor mijn gevoel is dit meer placebo dan dat het daadwerkelijk zoden aan de dijk zet. (de huisarts was hierover ook sceptisch)
  • Antidepressiva, steeds 2 weken per maand: klonk enigszins beangstigend en erg rigoreus maar ik was op dat moment wanhopig. Bovendien had ik veelbelovende dingen gelezen over AD en PMDD.

 

Antidepressiva gebruiken bij PMDD

In mijn hoofd woog ik alles af en besloot de antidepressiva een kans te geven. Verre van ideaal, maar als het zou helpen, waarom niet? De huisarts waarschuwde me wel voor eventuele bijwerkingen maar ik besloot de gok toch maar te wagen, al was het maar van tijdelijke aard. Al met al was ik allang blij dat de huisarts goed meedacht en goed naar mijn klachten luisterde.

We spraken af dat ik de antidepressiva een tijdje ga proberen en om na een paar maanden een evaluatieafspraak te maken. Voor de duidelijkheid: ik ga de antidepressiva slechts 14 dagen slikken. In de periode na mijn eisprong, wanneer ik me dus slecht voel. Na mijn menstruatie stop ik voor 2 weken omdat ik me in die periode goed voel. Dit in tegenstelling met wat normaal wordt voorgeschreven. Normaal moet je lichaam (bij een depressie) namelijk wennen aan de antidepressiva voor het effect heeft maar volgens een artikel dat ik las op NTVG, werken antidepressiva’s bij PMDD al binnen enkele dagen in tegenstelling tot bij mensen met een depressie waar het enkele weken duurt.  Bovendien zou 70% van de vrouwen baat  hebben bij de medicijnen. Klonk heel erg hoopvol dus!

Wat is PMDD nou precies?

Nu weet je natuurlijk nog niet wat PMDD nou precies is. Nu hoef je je daar absoluut niet stom over te voelen, dat weten de medici namelijk ook niet precies. Wat ze wel weten is:

PMDD is een (ernstigere) variant op PMS. De oorzaak is niet helemaal bekend maar artsen denken dat het komt doordat het lichaam van vrouwen met PMS en PMDD, slecht reageert op hormoonschommelingen. Iets dat met enige regelmatig plaatsvind bij de vrouw ;-). En met hormoonschommelingen wordt met name de schommeling tussen progresteron en oestrogeen bedoeld. Waarom het lichaam van vrouwen met PMS of PMDD zo heftig reageert op deze schommelingen is niet helemaal duidelijk. Het kan zijn dat het genetisch bepaald is. vaak is het dan ook erfelijk. Wel is bekend dat vrouwen met PMS of PMDD minder serotonine aanmaken na de eisprong. Het stofje dat ook wel het gelukshormoon wordt genoemd.

Niet euforisch maar dysfoor

PMS is een verzamelnaam voor met name de lichamelijke klachten en staat voor pré menstrueel syndroom. PMDD, de variant waar ik last van heb staat voor premenstruele dysfore stoornis. (premenstrual dysphoric disorder) dysforie is een antoniem (tegenovergestelde betekenis) van euforie. 

Het verschil tussen PMS en PMDD is dus vooral dat je bij PMS vooral last hebt van lichamelijke klachten en bij PMDD last hebt van psychische klachten. Dat neemt niet weg dat je bij PMS géén last kunt hebben van psychische klachten.

Hoe gaat het nu?

Inmiddels ben ik ruim anderhalve maand verder. Ik was erg gespannen over het feit dat ik ging starten met antidepressiva en heb er alsnog lang over getwijfeld. Dat kwam ook omdat ik me weer goed voelde. De periode na mijn eisprong kwamen de bekende klachten echter weer terug. Een goed voorbeeld daarvan was dat ik nadat ik mijn trein had gemist volledig in paniek raakte terwijl ik normaal nooit zo heftig zou reageren. Ik voelde me weer constant gespannen en en lichtgeraakt. Niet fijn maar wel een bevestiging. De dag erop ben ik naar de apotheek gegaan en gelijk gestart met de medicatie (Paroxetine in mijn geval). Wel ben ik begonnen met de halve dosering om eventuele bijwerkingen te tackelen. Wat blijkt: ik reageer super goed op de medicatie en heb besloten om voorlopig gewoon de halve dosering te handhaven.

Weinig bijwerkingen

De bijwerkingen zijn minimaal en ik voel me de beste versie van mezelf. Ik ben zo blij! Hoe het op de lange termijn zal gaan, is voor nu even een zorg voor later. Voor nu geniet ik van iedere dag dat ik me weer als ”mezelf” voel. In April ga ik terug naar de huisarts en daarvan zal ik jullie uiteraard op de hoogte houden.

Mocht je willen reageren op dit artikel dan mag dat natuurlijk ook anoniem: contact@strijkenissuf.nl. Mijn bedoeling met dit artikel is om anderen een hart onder de riem te steken. Mogelijk heb je dezelfde klachten en herken je jezelf hierin. Daarnaast ben ik benieuwd of er vrouwen zijn die een andere weg hebben bewandeld en hier ook baat bij hebben. Ik realiseer me dat ik me zeer kwetsbaar opstel door dit te vertellen. Iedereen is vrij om er het zijne van te denken.

Kamp je zelf met negatieve gedachtes, schaam je dan niet en zoek hulp bij iemand die je vertrouwd. Ook al ben je net zo eigenwijs en trots als ik ben. Het lucht op, er zijn altijd mensen die bereid zijn om je te helpen. 

Nog een paar laatste tips:

Menstruatie app Flow

Ik hou mijn menstruatiecyclus sinds kort bij met de app Flow, die is engelstalig maar wel super handig en overzichtelijk. Het geeft je een goed inzicht in je menstruatiecyclus en je kunt er per dag bijhouden hoe je je voelt en welke klachten je hebt. Super fijn!

Een ander ervaringsverhaal

Op deze blog vind je het verhaal van Daantje. Iets dat mij heel erg veel herkenning gaf  en ook de moed gaf om mijn verhaal te delen.

Mocht je ook nog een aanvulling hebben of onvolkomenheden tegenkomen, dan hoor ik dat natuurlijk ook graag.

Liefs,

Psychobitch 2.0

Disclaimer:

Hoewel ik toch al prettig gestoord was, ben ik nog gewoon mezelf. Het enige verschil is dat ik met behulp van de medicatie gewoon beter functioneer in de periodes dat mijn hormonen een spelletje met me spelen. Je kunt dus rustig toenadering zoeken. Voeren raad ik dan weer af omdat chocolade niet zo goed is voor mensen met PMS en PMDD. (zelfs als ik je er op mijn blote knieën om smeek, is het voeren op eigen risico)

Artikel bewaren? Pin het naar je Pinterestbord.
Volg jij me al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!