Menu & Search
Voor alle papa’s en mama’s die ook hun kindje voor de eerste keer naar de peuterspeelzaal brengen

Voor alle papa’s en mama’s die ook hun kindje voor de eerste keer naar de peuterspeelzaal brengen

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van de laatste blogs en abonneer je gratis op de SIS nieuwsbrief

De peuterfase is weer een heel nieuw tijdperk. Je kwetsbare lieve baby is veranderd in een pratend minimensje en kan opeens ‘dingen’ zeggen waarvan ‘néé’ en ‘zelf’, óf deze woorden gecombineerd, de meest bekende krachttermen van een peuter zijn. Beter bekend als: ”ik ben twee, ik zeg nee én kan het zelf wel.”

Hoewel ik die periode al twee keer eerder ben ondergaan, moest ik toch echt weer even wennen. Ik denk dat ik het verdrongen heb. Waar ik eerder nog kon doen alsof ik mijn kind niet begreep, kom ik er nu niet meer onderuit. De boodschap is duidelijk.

Naar de peuterspeelzaal

Hoe heerlijk is het daarom dat je je kleine directeur of directrice af en toe een paar uurtjes naar de peuterspeelzaal kunt brengen om daar de boel eens lekker te delegeren (of ruïneren). Klinkt goed toch? Tot die dag daadwerkelijk aanbreekt… dat het niet aan de Fisherman friends lag is alles wat ik daarover kwijt wil.

De intake

Het begon al bij de intake. Toen ik de vragenlijst onder mijn neus geschoven kreeg realiseerde ik me dat het écht was. Waarom wilde ik dit ook al weer? Oh ja, goed voor de ontwikkeling ofzo. Én voor mama’s rust…  deden we hier wel echt goed aan? Ze is nog zo klein!

Een zware tocht

De dag zelf verliep op rolletjes. Je wilt natuurlijk niet te laat komen op zo’n eerste dag. Stiekem waren papa en ik toch een beetje in jubelstemming. Eindelijk weer eens even samen een kop koffie drinken.

We begonnen te lopen, de peuter wilde uiteraard ‘zelluf’ lopen en dus zette we haar op de grond. Plotseling zagen we een klein blond meisje met veel te grote rugzak. Klaar voor haar eerste dag. Ze was geen baby meer. Het leek wel of we ons dat op dat desbetreffende moment pas echt realiseerden. Al snotterend keken we elkaar aan. Hoe dan? Een zware tocht.

Het besef dat ze haar eigen boontjes wel kan doppen

Eenmaal binnen bleek dat onze meid prima haar eigen boontjes kon doppen. Ze mepte in de eerste minuut al een jongetje dat net als zij nieuwsgierig door het raam probeerde te gluren naar de juffen. Vervolgens rende ze als eerste naar binnen, begon te spelen alsof ze er al jaren kwam en wuifde ons de deur uit. Ze had ons niet nodig. We wisten niet of we blij moesten zijn of juist verdrietig.

Ze heeft ons toch nodig

Tot ze besefte dat papa en mama écht weggingen. Jammerden holde ze achter ons aan. De juf handelde adequaat maar toch brak het mijn moederhart. Ze had ons wél nodig! (stiekem ook een victory-momentje)  Als een zombie zwaaide we naar onze dochter die inmiddels alweer vergeten was dat papa en mama weg gingen. Met onze ziel onder onze arm liepen we terug. Wederom een zware tocht.

Wat moet je met al die vrije tijd?

Totdat we ons beseften dat ze écht in goede handen was, ze het vast naar haar zin had en wij vrije tijd hadden. VRIJE TIJD! Oftewel: eindeloos veel mogelijkheden zoals: Netflix kijken, terug het bed in kruipen, samen naar de stad om koffie te drinken? Of natuurlijk gewoon je huishouden op de rit krijgen en het huishouden doen. Zoveel keuze…

Een verloren gevoel

Eenmaal in de stad op weg naar een kop verse koffie (natuurlijk ging ik het huishouden niet doen), bekroop me voor even toch weer een verloren gevoel. Vooral toen ik andere ouders met hun kindjes zag. Ik had mijn kind weggebracht. Wat was ik voor een moeder? Totdat een van die kinderen onophoudelijk begon te brullen en de uitgebluste moeder wanhopig toekeek. Ha! dit was toch wel even lekker. Moeders en vaders hebben dit nodig. Dat is een feit.

Het was toch wel leuk

We van onze vrije uurtjes. We konden even bijkletsen zonder onderbrekingen en hadden het naar onze zin. Tot het wel heel erg lang begon te duren en we elkaar aankeken. Was de tijd al bijna om?

Het ophaalmoment

Het ophaalmoment was daar.  Ik had de boel gesaboteerd door tegen mijn man te zeggen dat het een kwartier eerder afgelopen zou zijn en dus stonden we daar als de eerste ouders. Hadden we mooi even de kans om stiekem te gluren.  Zoveel vragen schoten door mijn hoofd: zal ze ons gemist hebben? Is alles wel goed gegaan? Hoe zal ze reageren als ze ons ziet?

Opgelucht haalden we adem toen ze op ons af kwam gestormd als een blije puppy. Opgelucht omdat alles goed was gegaan.

Achteraf gezien had ik dit moment wel een beetje onderschat. Ik dacht dat het een kwestie van ”gewoon brengen en halen” zou zijn maar in werkelijkheid was het zwaar! De eerste keer naar de peuterspeelzaal valt niet mee. Alhoewel, dat momentje voor jezelf is toch wel héél erg fijn.

 

Volg jij me al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow

Er zijn geen reacties :-(

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!