Menu & Search
We krijgen een derde!

We krijgen een derde!

Eigenlijk moest de titel van vandaag: ‘We krégen een derde’ zijn. Het is vandaag vijfentwintig mei tweeduizendvijftien. Een mooie datum met symmetrie erin. drie vijven. 25-5-15. Pinkstermaandag, een vrije dag voor de meesten, voor anderen weer gewoon een maandag als alle anderen. Maar voor mij staat deze dag in het teken van afsluiten en loslaten. 

Vandaag is het mijn uitgerekende datum. Ik zou op dit moment precies veertig weken zwanger zijn, en ik was er heilig van overtuigd dat ik ook op deze dag zou gaan bevallen, en als ik die dag niet zou bevallen, zou de verloskundige daar wel voor zorgen, hoor ik haar nog zeggen. Zo’n mooie datum. Alles klopte. Mijn man is in januari jarig, ik in februari. Mijn oudste zoontje is geboren in maart en de jongste in april.

Positieve test!

Ergens in september moest ik van mijn oudste zoontje horen dat ik nogal dik was geworden. Of ik misschien een baby in mijn buik had. Diezelfde dag moest ik zomaar uit het niks spugen. 1+1=2 dus ik besloot toch maar een test te doen. Positief! Ik was totaal overrompeld. Toevallig moest ik de week daarop naar de gynaecoloog voor een onderzoek losstaande van mijn zwangerschap. Een erg vroege echo, want er was nog niets te zien. Ik mocht terugkomen. En twee weken later op controle was er een kloppend hartje te zien. Het blijft een mooi gezicht. Hoewel ik deze zwangerschap een nog groter brakend emotioneel instabiel wrak was dan de vorige keren ging verder alles voorspoedig. De weken vlogen voorbij. Ik kon mijn mond niet meer houden en vertelde iedereen die het maar wilde horen dat we een derde kregen. Dit keer zou het een meisje zijn. Mijn bruine haren en de blauwe ogen van mijn man. Mijn buik groeide goed, mensen vroegen zich af of het er stiekem geen twee waren, maar bij een derde zwangerschap is het nou eenmaal zo strak niet meer allemaal. We zochten verf uit voor de babykamer. We zouden de babykamer meubels van de jongens een opknapbeurt geven. Een mooie grijstint en mintgroen op de muur.

Klaar met zwanger zijn

Ik vroeg me langzamerhand wel af wanneer er een eind zou komen aan mijn emotionele achtbaan en serie-braken, . Hoe gelukkig ik ook was met mijn zwangerschap, op deze manier was ik er klaar mee. Maar richting de twaalf weken ging het beter met me. Ik had weer meer energie en keek meer en meer uit naar de gezinsuitbreiding. Ik had al een compleet nieuwe garderobe gekocht en kon niet wachten om nieuwe babyspullen te shoppen. De termijnecho was goed. Telkens weer verbazingwekkend om te zien hoe compleet alles dan al is.

Alle hoop verloren

Op een donderdagochtend voelde ik me niet helemaal lekker. Ik had last van vage rug en buikpijn, ik vertrouwde het niet helemaal.  Ik besloot me die dag rustig te houden, al hield ik me eigenlijk al weken rustig, ik voelde me een ontzettende luiwammes. Er spookte die dag van alles door mijn hoofd, daardoor was ik ook extra alert. Niet voor niets want die avond had ik plotseling een beetje bloedverlies. Niet noemenswaardig, maar genoeg om in paniek te raken. Ik heb een uur lang met mijn gedachten geworsteld, wel of niet bellen. Uiteindelijk had ik al mijn moed verzameld om dan toch maar te bellen. De verloskundige was geruststellend. Natuurlijk kwam bloedverlies wel vaker voor. Aangezien het zo weinig bloed was en ik verder geen erge krampen had mocht ik het rustig afwachten. Waarschijnlijk bandenpijn. Maar ik mocht altijd terugbellen als het erger werd of ik het niet vertrouwde. De rest van de avond ging het eigenlijk wel goed. Geen bloedverlies en pijnklachten meer. Ik besloot om op tijd het bed in te duiken want ik was uitgeput van alle zorgen en stress. Maar ’s nachts werd ik plotseling wakker. Echt alles was nat. Vlug snelde ik naar de badkamer, een bloedbad! Ik belde het spoednummer van de verloskundige en die bevestigde mijn grootste angst. Waarschijnlijk een miskraam. Ik mocht die ochtend langskomen voor een echo. Op dat moment voelde ik echt alles tegelijk. Alle hoop was weg, ik was boos, zat vol onbegrip en voelde me ontzettend verdrietig. Die ochtend was het bloedverlies weer gestopt. Met lood in de schoenen gingen we naar de verloskundige voor een echo. Uit zelfbescherming keek ik weg van het beeldscherm en wachtte op de bevestiging van de verloskundige dat het inderdaad mis was. Maar tot onze grote verbazing zag alles er goed uit. Ons kindje zat er gewoon, het hartje klopte en we zagen ons kindje zelfs bewegen. Een cyste, die eerder wel onder het vruchtzakje zat was nu opeens niet meer te zien, waarschijnlijk was dit de boosdoener geweest. De verloskundige verwachte verder geen problemen meer. Ik kon mijn ogen en oren op dat moment niet geloven. We gingen ontzettend opgelucht en vol goede moed naar huis.

En toen ging het weer mis

Die blijdschap was echter niet voor lang. ’s Avonds had ik weer last van vage buikpijn. Ik probeerde positief te blijven maar toen ik midden in de nacht wakker werd van de pijn wist ik hoe laat het was. Ik verloor enorme stolsels. Ik was bang, ik wilde het niet zien en ik wist niet wat ik moest doen, ik voelde me verloren en ontzettend alleen. Ik durfde mijn man niet wakker te maken omdat ik de teleurstelling en het verdriet op zijn gezicht niet wilde zien. Maar na 1 uur (in totale schok) in bad te hebben gezeten had ik hem toch wakker gemaakt. Hij bleef positief, de dag ervoor was er ook niks aan de hand. Maar ik kon alleen maar huilen en zeggen dat het nu echt mis was. Die ochtend gingen we weer naar de verloskundige voor een echo. Op het moment dat ik ging liggen voelde ik toch nog even een sprankje hoop. Maar dit keer werd het bevestigd. Het was mis. Er was zelfs helemaal niets te zien. Ik snapte er niks van. Maar de verloskundige verzekerde me ervan dat alles eruit was. Opnieuw stortte de wereld om me heen in. Ik hield me groot tot we in de auto terug naar huis zaten, daarna heb ik aan een stuk door gehuild. Ik was woedend en gaf mezelf de schuld dat het mis was gegaan. Ik wist zeker dat ik buiten de stolsels niks gezien had. Met pijnstillers ging ik op de bank liggen in afwachting op dat het bloedverlies en de pijn minder werd. Na een paar uur nam de pijn en het bloeden af zoals we mochten verwachten, om ’s avonds drie keer zo erg terug te komen. Nu wil ik jullie die details besparen, maar het kwam er op neer dat het vruchtje aan mijn baarmoedermond was blijven hangen met alle gevolgen van dien. Ik heb die nacht in het ziekenhuis doorgebracht maar mocht al snel naar huis. Na een week heb ik nog een curettage gehad omdat mijn baarmoeder nog steeds niet helemaal leeg was. Daarna begon het verwerken pas echt. Gelukkig heb ik enorm veel steun aan mijn man, familie, vrienden en collega’s gehad en heb ik ruim de tijd kunnen nemen om het te werken. Wat nog moeilijk bleek, want ik wilde weer door met mijn leven, niet blijven hangen in het verdriet, ik ben mezelf nog wel een paar keer tegen gekomen en heb hier ook alleen maar weer van geleerd. Tijd en ontzettend veel praten is uiteindelijk de beste remedie geweest voor mij.

Ik weet nu wel dat er absoluut niks was wat ik had kunnen doen. Hoe vaak ik ook gedacht heb dat het mijn eigen schuld was, weet ik nu wel beter. Het is nooit je eigen schuld. Ik zal geen antwoord krijgen op de vraag, hoe je eruit zou hebben gezien en of je een jongetje of een meisje bent. Of je net zo eigenwijs en temperamentvol als papa, mama en je lieve broers bent. Dat doet pijn, maar ik kan er steeds beter mee dealen. Ook al is het vandaag een half jaar geleden, ik weet zeker dat het geen makkelijke dag zal worden. Maar door mijn verhaal te delen hoop ik andere mama’s ( in wording) die iets soortgelijks hebben meegemaakt een hart onder de riem te steken en het zelf een beetje te kunnen afsluiten. Hoever je ook was, het is vreselijk om mee te maken, je hebt alle recht om verdriet te hebben, wat iemand anders ook tegen je zegt. Er zullen altijd mensen zijn die er te makkelijk over denken, en met goedbedoelde maar pijnlijke adviezen komen als: ‘Volgende keer beter, gelukkig heb je al kinderen en het was de natuur.’ Probeer te bedenken dat ze het zelf ofwel nooit meegemaakt hebben of zich geen houding weten te geven. .’ Tot slot wil ik dit nummer van Jennifer Ewbank met jullie delen. Het gaf mij enorm veel steun.  Uiteindelijk, hoe lang je er ook over doet, moet je het loslaten. Voor mij is dat vandaag. Op een dag zal ik je vinden. Dag kleintje.

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!