Nu aan het lezen
Weer aan het werk, mental breakdown of een feestje?

Weer aan het werk, mental breakdown of een feestje?

weer aan het werk

Afgelopen maandag ging deze moeder weer aan het werk. Het was tijd om van mijn lazy ass af te komen en weer mijn steentje bij te dragen aan de maatschappij. En als ik ergens in de weken die voorbij zijn gevlogen niet over heb nagedacht was het de dag des oordeels wel. De dag dat alles voorbij is en je weer moet gaan werken. 

Door mijn struisvogel techniek: kop in het zand, heb ik niet constant in mijn achterhoofd lopen aftellen wanneer ik weer moest beginnen, wat ik andere zwangerschappen wel heb gedaan. Kon ik dit keer beter genieten. Neemt niet weg dat het de laatste week opeens wel heel dichtbij kwam.

Weer aan het werk: balanceren op het randje van een emotionele inzinking of een vreugdedansje

De laatste week was mijn emotionele staat fifty fifty, het kon twee kanten opgaan. Of ik zou volledig instorten of ik zou een gat in de lucht springen. Geen eindeloos geknuffel meer met mijn lieve baby, spontane lunches en chillen met mijn billen of B, eindelijk weer sociale activiteiten met volwassenen waarbij ik niet constant hoefde te onderhandelen of ze hun bord wel of niet zouden leegeten of wel of niet op de tablet mochten. Geen poep of zure melk op mijn kleding (oke, in de zorg komen er ook nog wel eens  ”ongewenste” lichaamssappen op je uniform terecht) en geen doorgelekte poepluiers of gehuil om ieder klein wissewasje. Moeilijke keuze toch?

Ik voelde me verloren

Maar mijn spelletjes op mijn telefoon begonnen al aardig te vervelen, en zelfs pokémon go kon ik wel (een dag of twee) laten liggen. Ook het huismoeder leven begon me behoorlijk de keel uit te hangen en ik was iedere avond kapot. Waarom voelde ik me dat laatste weekend dan toch zo ”ziek” en verloren? Was het het besef dat ze ook wel zonder mama kunnen? Of was ik het huismoeder zijn stiekem toch wel heel erg gaan waarderen? Ik denk dat het een combinatie was van meerdere dingen. Plus dat ik me afvroeg of ik het allemaal na een absentie van 5 maanden (ja, ik weet het,  écht asociaal lang)  nog wel zou weten op het werk, want wat er in een maand wel niet kan veranderen, laat staan in vijf maanden. Alsof ik de zetpillen opeens in iemands mond zou steken in plaats van via de achteringang. (nee, is niet gebeurd)

Het onvermijdelijke gebeurde (maar ik herpakte me snel)

Dus gebeurde het onvermijdelijke. Ik heb even heel hard moeten huilen die laatste dag voordat ik moest gaan werken. Tot ik me besefte dat het niet het einde van de wereld was en alles gewoon door zou gaan en ik maar 20 uur in een week werk en dat het dus als een uitje naar de dierentuin voor volwassenen zou zijn. En zo was het ook. Die maandag had ik niet eens tijd om afscheid te nemen van de kinderen omdat iedereen nog op een oor lag en omdat ik standaard te laat opsta. Het leven ging weer precies zo verder als voorheen en ik zat er binnen 5, wat zeg ik 1 minuut weer in. Het was heerlijk, zelfs de frustraties die mijn werk af en toe met zich meebrengen had ik gemist, ik kon er zelfs om lachen. Weer helemaal terug van weggeweest.

en toen ik thuis was, heb ik uren met mijn kinderen geknuffeld en zat ik nog vol energie. Oké, dat laatste zal wel door de adrenaline komen maar toch. Conclusie: Werken is zo erg nog niet, en iedereen heeft het, inclusief collega’s overleefd. (zegt mevrouw met een 20-urige werkweek)

Hoe voelde jij je toen je weer moest gaan werken?

See Also
met je hoofd op tv

 

 

 

 

Volg je Strijkenissuf al op: |Instagram| Pinterest |Facebook |LinkedIn |Twitter |? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow
artikels met een * in de titel zijn gesponsord/betaalde samenwerkingen.

Wat is jouw reactie?
Droevig!
0
Eye-opener!
0
Herkenbaar!
0
Hilarisch!
0
Interessant!
0
Spannend!
0
Bekijk reacties (14)
  • Ik hou wel van jouw struisvogel techniek. Dat doe ik graag als ik ergens geen zin in heb. Om je kind achter te laten (klinkt als adoptie ;-)) is ook niets niks en je hormonen zullen ook nog gieren in je lichaam. Het is ook niet makkelijk, maar uiteindelijk komt goed. Je kunt het!

  • Ahhh ik snap jou…Gelukkig is het allemaal goed gegaan en ik hoop dat je het lekker kunt combineren met het gezin. Enne jij hebt een fulltime job en je plakt er een job van 20 uur bij, ik denk dat je het zo moet zien 😉

  • Ik had mijn verlof verlengd en dat beviel me wel. Nu heb ik het ook verlengd, waardoor ik bijna 6 maanden thuis ben. Dit wel gecombineerd met een man die niet 40 uur werkt, anders zou ik gek worden. Na die periode was ik er helemaal klaar voor om te gaan werken. Ik had er ook echt zin in! Ik ben 24 uur gaan werken (doordat ik 1 dag per week ouderschapsverlof opneem) en dat vind ik een prima balans. Minder vind ik te weinig en meer vind ik weer te veel (voor nu). Maar ik kan me wel voorstellen dat ik straks weer terug ga na 32 uur werken. Want ik vind mijn werk ook erg leuk.

  • Lijkt me heel lastig, heel eerlijk, ik heb ooit gekozen om thuis moeder te zijn en dat heb ik in kunnen vullen, ik werk nu pas weer sinds een paar jaar ook alweer maar ja mijn dochter is nu wel bijna 25. Zij is er in elk geval heel blij mee dat ik altijd thuis ben geweest. En werken heb ik echt echt wel gedaan alleen had zij dat amper door, vrijwillig in kapperszaak om de hoek, letterlijk en figuurlijk, als zij buiten speelde had ik een goed zicht op haar, de meiden letten ook op haar, ze kon daar altijd terecht. En toch was ik gewoon thuis.

    Deze keuze of het moeten ken ik dus niet, maar het lijkt mij heel erg zwaar om te doen. Sterkte!

    X

  • Ik vond het ook wel weer leuk om te gaan werken. Toch fijn om even iets voor jezelf te hebben. Ik begon ook meteen met een nieuwe baan, dus dat was wel even uitdagend. Ik werkte ook 20 uur, maar wel verdeeld over 4 dagen. Dat vond ik dan weer niet zo fijn. Vooral met een langer reistijd erbij.

  • Ik had er niet meteen zin in (ik ben 9 maanden en 7 maanden kunnen thuisblijven met de ukkies), maar je zit er inderdaad meteen weer helemaal in alsof je nooit bent weggeweest.

  • Haha, fijn dat het werken weer leuk was. Ik ben nooit ‘uit’ werken gegaan en ik was ook tijdens mijn zwangerschap zelfstandige, dus ik het nooit zo ervaren, maar kan me voorstellen dat het even weer wennen is en dat het van tevoren altijd erger lijkt dan het is 😉

    • Lijkt me heerlijk om thuis te kunnen blijven! Wie weet als het nog wat wordt met dat bedrijfje van mijn man en hij me eens echt gaat betalen 😉

Reageren is niet suf!

Your email address will not be published.

© 2019 strijkenissuf.nl alle rechten voorbehouden

Deze website maakt gebruik van affiliate links. Check voor meer informatie de privacy verklaring

Scroll To Top