Menu & Search
Weer aan het werk, mental breakdown of een feestje?

Weer aan het werk, mental breakdown of een feestje?

Afgelopen maandag ging deze moeder weer aan het werk. Het was tijd om van mijn lazy ass af te komen en weer mijn steentje bij te dragen aan de maatschappij. En als ik ergens in de weken die voorbij zijn gevlogen niet over heb nagedacht was het de dag des oordeels wel. De dag dat alles voorbij is en je weer moet gaan werken. 

Door mijn struisvogel techniek: kop in het zand, heb ik niet constant in mijn achterhoofd lopen aftellen wanneer ik weer moest beginnen, wat ik andere zwangerschappen wel heb gedaan. Kon ik dit keer beter genieten. Neemt niet weg dat het de laatste week opeens wel heel dichtbij kwam.

Weer aan het werk: balanceren op het randje van een emotionele inzinking of een vreugdedansje

De laatste week was mijn emotionele staat fifty fifty, het kon twee kanten opgaan. Of ik zou volledig instorten of ik zou een gat in de lucht springen. Geen eindeloos geknuffel meer met mijn lieve baby, spontane lunches en chillen met mijn billen of B, eindelijk weer sociale activiteiten met volwassenen waarbij ik niet constant hoefde te onderhandelen of ze hun bord wel of niet zouden leegeten of wel of niet op de tablet mochten. Geen poep of zure melk op mijn kleding (oke, in de zorg komen er ook nog wel eens  ”ongewenste” lichaamssappen op je uniform terecht) en geen doorgelekte poepluiers of gehuil om ieder klein wissewasje. Moeilijke keuze toch?

Ik voelde me verloren

Maar mijn spelletjes op mijn telefoon begonnen al aardig te vervelen, en zelfs pokémon go kon ik wel (een dag of twee) laten liggen. Ook het huismoeder leven begon me behoorlijk de keel uit te hangen en ik was iedere avond kapot. Waarom voelde ik me dat laatste weekend dan toch zo ”ziek” en verloren? Was het het besef dat ze ook wel zonder mama kunnen? Of was ik het huismoeder zijn stiekem toch wel heel erg gaan waarderen? Ik denk dat het een combinatie was van meerdere dingen. Plus dat ik me afvroeg of ik het allemaal na een absentie van 5 maanden (ja, ik weet het,  écht asociaal lang)  nog wel zou weten op het werk, want wat er in een maand wel niet kan veranderen, laat staan in vijf maanden. Alsof ik de zetpillen opeens in iemands mond zou steken in plaats van via de achteringang. (nee, is niet gebeurd)

Het onvermijdelijke gebeurde (maar ik herpakte me snel)

Dus gebeurde het onvermijdelijke. Ik heb even heel hard moeten huilen die laatste dag voordat ik moest gaan werken. Tot ik me besefte dat het niet het einde van de wereld was en alles gewoon door zou gaan en ik maar 20 uur in een week werk en dat het dus als een uitje naar de dierentuin voor volwassenen zou zijn. En zo was het ook. Die maandag had ik niet eens tijd om afscheid te nemen van de kinderen omdat iedereen nog op een oor lag en omdat ik standaard te laat opsta. Het leven ging weer precies zo verder als voorheen en ik zat er binnen 5, wat zeg ik 1 minuut weer in. Het was heerlijk, zelfs de frustraties die mijn werk af en toe met zich meebrengen had ik gemist, ik kon er zelfs om lachen. Weer helemaal terug van weggeweest.

en toen ik thuis was, heb ik uren met mijn kinderen geknuffeld en zat ik nog vol energie. Oké, dat laatste zal wel door de adrenaline komen maar toch. Conclusie: Werken is zo erg nog niet, en iedereen heeft het, inclusief collega’s overleefd. (zegt mevrouw met een 20-urige werkweek)

Hoe voelde jij je toen je weer moest gaan werken?

 

 

 

 

Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!