Menu & Search
Zonder jullie had ik nu geen vader meer

Zonder jullie had ik nu geen vader meer

Op mijn muur hangt een tegeltje van mijn oma met de tekst: ”van het concert des levens heeft niemand het program.” Je kunt een dag nog zo plannen, maar achteraf loopt het vaak toch anders dan je dacht. Gelukkig ook maar, want anders zou het maar een saaie boel zijn. Het leven is niet planbaar, maar als ik dan toch had geweten wat er afgelopen woensdag zou gebeuren, had ik ver van te voren ingegrepen. 

Het was weer zo’n dag waarop de jongens eindeloos liepen te vechten. Na een hoop gemopper was ik het zat. Ik pakte mijn dochtertje op en besloot om spontaan even naar het zwembad te gaan. Mijn moeder was daar ook en zo had ik de kans om even af te koelen. De jongens hadden straf en mochten bij papa blijven. Ha, dat zou ze leren! Ik babbelde wat met mijn moeder en tante over koetjes en kalfjes en over dat mijn vader weer zo nodig moest gaan tennissen ondanks zijn rugpijn. En dat met dit warme weer. Ik verklaarde hem voor gek. Hij liever dan ik. Maar ik ben dan ook überhaupt met geen enkele weersomstandigheid te porren voor vrijwillig zweet vergieten in groepsverband.

Je vader is onwel geworden

Toen mijn gemoedstoestand wat  was bekoeld, besloot ik om weer naar huis te gaan. We haalden frietjes en ’s avonds hielp ik de moeder van een vriendin van me met het schrijven van een boek. Ik vertelde haar nog dat ik me wel eens zorgen maakte over mijn eigenwijze vader en verder kletsten we nog over wat andere zaken. Net toen we besloten om er een einde aan te breien werd mijn man gebeld. Zijn gezicht stond op onweer. ”Ik of Jeanine komt er nu direct aan.” Ik wist gelijk dat er iets goed mis was en sprong op. ”Je vader is onwel geworden op de tennisbaan.” Ik mopperde. ”Ik zei het nog, wie gaat er dan ook sporten met dit weer.” Gevolgd door: ”hij zal vast een hypo hebben want hij eet de laatste tijd niet erg veel.” mijn vader is namelijk diabeet.  In mijn hoofd hield ik ook nog rekening met ernstigere scenario’s maar die sprak ik niet hardop uit en verbande ik vrijwel direct uit mijn hoofd. Voor ik het wist reed ik plankgas met mijn moeder naar de eerste hulp. Naar de tennisbaan rijden had geen zin, die lag een goede tien kilometer verderop.

Mijn man hoorde de ambulance langs scheuren met loeiende sirenes

Op de eerste hulp wisten ze me nog niks te vertellen. ”misschien wordt hij wel enkel in de ambulance behandeld.” zei een verpleger. Op dat scenario hoopte ik ook maar toen ik de tennisclub besloot te bellen werd er wat paniekerig opgenomen, gevolgd door het nieuws dat de ambulance er zo aan zou komen. Ik besloot nog enkele minuten te wachten voor ik de verpleging weer lastig zou gaan vallen en stuurde mijn man een berichtje. Misschien wordt hij wel thuis afgeleverd grapte ik, maar op het moment van schrijven hoorde mijn man een ambulance passeren met loeiende sirenes. (we wonen langs de snelweg) Dat besloot ik maar voor me te houden. Weer verstreken er een tiental minuten en ik begon argwaan te krijgen. Op dat moment kwam de verpleger gelukkig weer. De reden dat ze niks van de komst van mijn vader wisten, was omdat hij rechtstreeks naar de eerste harthulp was gebracht.

Een reanimatie

Vlug haasten we ons naar boven waar het ambulancepersoneel ons al stond op te wachten. Ik heb niet veel van het gesprek onthouden maar het woord reanimatie was er zeker eentje die bleef hangen. In mijn hoofd passeerden de ergste scenario’s maar toen ze vertelden dat hij bij was en gedotterd werd wist ik dat het waarschijnlijk goed zat.

Mijn emoties duwde ik aan de kant en nam de verpleegsters rol op me. Helemaal hyper van de adrenaline bracht ik iedereen op de hoogte en ving mijn zusje op die in paniek naar het ziekenhuis kwam en mijn vaders tennispartner die naast hem zat toen het gebeurde.  De verpleegkundige van de eerste harthulp waarschuwde me dat ik nu aan de andere kant van het bed stond en ook dochter mocht zijn. Dat wilde ik op dat moment niet horen. Ik mocht niet breken te midden van mijn familie. Dat konden we op dit moment even niet gebruiken. Het ging immers om mijn vader en niet om mij.

Niet veel later werd mijn vader naar de kamer gebracht en toen de arts ons bij praatte over wat ze gedaan hadden kon ik opgelucht ademhalen. Het gevaar was voor nu geweken. Tegelijkertijd besefte ik me hoe ontzettend veel geluk mijn vader had gehad. Ik wist dat een reanimatie vaker slecht afliep dan goed.

Op de juiste tijd op de juiste plek

Toen mijn vader onwel werd op de tennisbaan waren er verpleegkundigen en een huisarts aanwezig die direct waren begonnen met reanimeren en een AED hadden aangesloten waarna mijn vader na een schok al bijkwam. Mede dankzij het adequate handelen van deze mensen kan mijn vader dit nu navertellen en mede dankzij deze mensen heeft mijn moeder nu haar man nog, hebben ik en mijn zusje nog een vader en mijn kinderen een opa. Wat ben ik deze toppers en alle andere mensen die aanwezig waren, brandweer, politie en ambulancepersoneel die zich om mijn vader bekommerden dankbaar. Jullie hebben mijn vaders leven gered en daarmee zijn jullie mijn helden. Het woord bedankt is in dit geval veel te min, maar wel met heel ons hart (ironisch) gemeend.

Zoveel lieve mensen om ons heen

Net voor de nacht viel hadden we nog lol. Mijn tante en nichtjes kwamen to the rescue. Terwijl we mijn moeder en tante achterlieten bij mijn vader gingen we naar de plek des onheils om mijn vaders spullen op te halen. Daar kletsten we de nog aanwezigen bij over de laatste stand van zaken en hoorden we ook hun kant van het verhaal, wat hielp bij de verwerking. Eenmaal terug in het ziekenhuis maakten we er nog een bescheiden familiefeestje van op de eerste harthulp. Hoewel het verschrikkelijk was wat er gebeurd was, hadden we ook wel wat te vieren. Spijs en drank lieten we maar achterwege. 😉

Inmiddels ligt mijn vader op de verpleegafdeling in afwachting van een bypass operatie. Onze familie en in het bijzonder mijn vader krijgt zo onwijs veel steun uit alle hoeken van lieve familie, vrienden, kennissen en collega’s. Bedankt iedereen, wat waarderen we dit, en hoe ontzettend fijn is dit. We hebben het volste vertrouwen erin dat ook dit wel goed gaat komen en hoewel ik hem in eerste instantie zowat vervloekte dat hij besloot om te gaan tennissen die avond, ben ik nu blij dat hij dit deed. Want als het op een andere plek was gebeurd had hij het nu misschien wel niet meer na kunnen vertellen.

Hoewel ik mijn vader maar een eigenwijze ietwat rare snuitert vind, willen we hem voor geen goud missen en ik geef het niet graag toe, maar stiekem lijk ik ook wel een beetje op hem. Pap, ik ben blij dat je er nog bent!

Van het concert des levens heeft niemand het program. Het klinkt cliché maar deze gebeurtenis bewijst maar weer dat het leven iedere minuut een drastische wending zou kunnen nemen. Geniet daarom van ieder mooi moment samen en knuffel de mensen om je heen nog eens extra hard. 

mijn vader overleefde een reanimatie
Pin dit artikel naar je Pinterest.
Volg jij me al op: |Instagram|Pinterest|Facebook|LinkedIn|Twitter|? Zo blijf je altijd op de hoogte van de laatste blogs en win-acties.

Follow


EN VERGEET JE NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF!


Reageren is niet suf!

Reageren is niet suf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Archief

Tekstschrijver nodig?

Huur Schrijfmevrouw in!